Podręcznik do Zielarstwa kl. 2.

 

 

Podręcznik do Ziółek ver. 2.0

 

Wydawca: Londyn. Esy i Floresy.








Spis treści

Wstęp

Magiczne rośliny cz. I

Magiczne rośliny cz. II

Ćwiczenia I

Magiczne, a jednak mugolskie






Wstep


YALAR MOREL®

PODRĘCZNIK DO ZIELARSTWA
KLASA PIERWSZA
www.yalarmorel.none.pl

Twórcą podręcznika jest Yalar Morel, treści zamieszczonych nie wolno kopiować bez zgody autora.

Założenia programowe:
Poznanie:
>> ROŚLINY LECZNICZE (część druga)
>> MAGICZNE ROŚLINY






Magiczne rosliny I



    1. Tentakula

    Tentakula jest to rodzaj rośliny, wykazującej jednak dużo cech zwierzęcych. Występują trzy główne odmiany tentakul. Każda z nich ma nieco inny kształt, jest mniej lub bardziej przydatna we współczesnej magii. Różnią się rozmiarami i poziomem agresji wobec innych roślin oraz zwierząt. Wszystkie mają jednak podobny kształt. Mają korzenie w kształcie grubej bulwy, nieco spłaszczonej po bokach.
    Z tych spłaszczonych boków odrastają czerwonobrunatne, fosforyzujące wypustki. W tych odrostach magazynowane są substancje odżywcze oraz nadmiar wody. Z wyżej wspomnianej bulwy wyrastają macki.
    Mogą się wyjątkowo rozciągać. Z wiekiem bulwa tentakuli nie powiększa się, a zamiast tego jej macki wydłużają się. Macki są czerwone i kolczaste, aczkolwiek bezlistne.
    Poruszają się wyjątkowo szybko i działają niezależnie od innych macek. Są bardzo podatne na bodźce. Najlepszą metodą walki z tentakulą jest: polanie macki kwasem lub silne uderzenie (oczywiście większość zaklęć daje lepsze skutki, ale niekoniecznie musimy być zaopatrzeni w różdżkę). W przypadku drugiej formy obrony należy szybko cofnąć dłoń. W innym wypadku dłoń może zostać ugryziona (w przypadku tentakuli jadowitej) bądź ugryziona, zakażona (najczęściej śmiertelnie) jadem, albo pochwycona, uniesiona w powietrze razem z właścicielem i silnie ciśnięta o ziemię. Każdy gatunek tentakuli rozmnaża się bezpłciowo, poprzez podział macki.
    Gdy dochodzi do rozmnażania jedna macka odczepia się od bulwy i może przez około jedną godzinę wędrować samodzielnie. Jeżeli do tego czasu nie znajdzie odpowiedniego gruntu to obumiera. Jeżeli znajdzie, to zakopuje część macki w ziemi, gdzie po paru dniach gubi je i zmienia się w bulwę. Taka macierzysta macka już nie rośnie, a z czasem pozostaje najkrótszą, lecz najsilniejszą kończyną tentakuli.

    2. Mandragora

    Łacińska nazwa Mandragory to Mandragorus. Najcenniejszą częścią mandragory jest jej gruby brązowy korzeń, mogący dorastać do ponad metra długości. Często bywa rozwidlony i każdemu z odrobina wyobraźni może przypominać człowieka. Księgi ziół i roślin częstokroć przypisywały należącej do rodziny piankowatych mandragorze ludzkie cechy i opisywały ja jako mężczyznę z długą broda albo kobietę o bujnych włosach. Podobieństwo do człowieka można było z łatwością wzmocnić, dokonując kilku zabiegów nożem,
    i to właśnie ono bez wątpienia legło u podstaw sadu, ze jak człowiek wyciągany z ciepłego posłania, wyrywana z grządki mandragora będzie krzyczeć.
    Mimo współczucia, jakie ludzie żywili dla nieszczęsnego położenia wydobywanej siła z ziemi mandragory, wyrywali ja często i wykorzystywali w rozmaitych celach. W starożytności uważano ja za środek przeciwbólowy i nasenny, a w większych ilościach miała wywoływać delirium, a nawet doprowadzać do szaleństwa. Używano jej wiec do ukojenia chronicznych bólów, a także przepisywano na melancholie, drgawki i reumatyzm. Rzymianie stosowali mandragorę jako środek znieczulający, podając pacjentowi przed operacja kawałek jej korzenia do żucia. W starożytności, a później tez w średniowiecznej Europie ceniono mandragorę również za jej domniemane magiczne właściwości.
    Była popularnym składnikiem eliksirów miłości i podobno używała jej juz Kirke - najlepiej znana czarodziejka greckiej mitologii - przygotowując swoje najpotężniejsze mieszanki. Według tradycji anglosaskiej mandragora mogła wypędzać demony z opętanych, a wielu było przekonanych, ze zasuszony kawałek jej korzenia noszony jako amulet odgania złe moce. Natomiast zgodnie z innymi przekazami demony właśnie zamieszkiwały korzenie mandragory i bywało, ze posiadanie jej rzeźbionego korzenia prowadziło do oskarżeń o czary.
    Podejrzliwi twierdzili tez, ze mandragora najlepiej rośnie pod szubienicami straconych morderców. Z mandragory korzystano również we wróżbiarstwie. Wróżbici twierdzili, ze lalki z korzenia mandragory odpowiadają na pytania dotyczące przyszłości, dając znaki głowami. W Niemczech wieśniacy znani byli z ogromnej troski, jaka otaczali swe rzeźbione mandragory, przyprawiając im oczka z ziaren zbóż, ubierając je i kładąc do snu do maleńkich łóżeczek - a wszystko po to, by zechciały udzielić odpowiedzi na ważne pytanie, jakie może się kiedyś pojawić.

    3. Wilcza Jagoda

    Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna)jest z rodziny psiankowatych. Rośnie w zaroślach i nad brzegami rzek. Pokrzyk wilcza jagoda ma kłącza grube (średnicy 3-8 cm), z wieloma wierzchołkami wzrostu i masywnymi korzeniami. Łodyga wzniesiona, rozgałęziona, zielona, czasem z fioletowym odcieniem, do 2 m wysokości, w górnej części gruczołowato omszona.
    Liście duże, jajowato zaostrzone, od spodu słabo omszone. Górne liście znacznie mniejsze od dolnych osadzone parami, prawie naprzeciwległe, dolne - skrętoległe. Kwiaty osadzone pojedynczo, rzadziej parami w rozgałęzieniach łodygi lub w pachwinach liści, o szypułkach zwisających, gruczołowato omszonych. Kwitnienie od czerwca do końca okresu wegetacji.
    Owoc tej rośliny jest trujący. W pierwszym roku życia rośliny słabo kwitną i owocują, w drugim roku - obficie. Jest to stara roślina lecznicza, o której właściwościach wspominali starożytni Grecy i Rzymianie.
    Stosowano ją w najróżniejszych przypadkach; przy melancholii, atakach epilepsji, duszącym kaszlu i żółtaczce. Rozcieńczony wodą sok ze świerzych liści stosowano przy przewlekłych zapaleniach oczu u człowieka i zwierząt gospodarskich.
    Pokrzyk cieszył się dużym powodzeniem u Rzymianek jako środek rozszerzający źrenice, zwiększający blask oczu oraz skutecznie przyspieszający i pogłębiający oddech (stąd nazwa łacińska rośliny - piękna pani).
    Kto wie jednak, czy nie dawniej znano pokrzyk jako źródło trucizny. Łacińska nazwa rodzaju - Atropa jest imieniem jednej z trzech mitologicznych bogiń przeznaczenia. Francuski rzeźbiarz Debay nadał boginiom postać młodych dziewic: Lachesis z wrzecionem w ręce rozpoczyna prząść nić życia, Kloto uwieńczona owocami snuje dalej nić, którą nieubłagana Atropa, w smutnym wianku cyprysowym zamierza przeciąć.
    Pokrzyk zawiera alkaloidy (podstawowe substancje czynne) we wszystkich narządach. Najważniejszymi preparatami leczniczymi są: siarczan atropiny, proszek z liści. W homeopatii stosuje się suszone liście lub nasiona. Korzeń pokrzyku służy do sporządzania Extractum Belladonnae fluidum. Wyciągi z korzeni pokrzyku stosowane są w wielu krajach do leczenia objawów drżączki porażennej (parkinsonizm).
    Preparaty pokrzyku stosowane są jako środki rozkurczowe i przeciwbólowe przy wrzodowej chorobie żołądka i dwunastnicy, kamicy żółciowej, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, skurczach jelit i dróg moczowych, zwiększonej czynności wydzielniczej gruczołów ślinowych i śluzowych, przy skurczach mięśni gładkich narządów wewnętrznych i w okulistyce w celu rozszerzenia źrenic i porażenia mechanizmów akomodacyjnych. Pod uprawę przeznacza się pola nisko położone, wilgotne, ale z poziomem wód gruntowych nieprzekraczającym 2 m, gleby strukturalne, lekkie lub średnie.
    Pielęgnowanie polega na zwalczaniu chwastów i szkodników oraz niszczeniu skorupy glebowej. Wczesną wiosną 2- i 3-letnie plantacje oczyszcza się starannie z obumarłych części roślin - źródła szkodników i chorób, a międzyrzędzia spulchnia się głęboko, uprzednio nawożąc pogłównie rośliny. Zebrane liście suszy się zaraz z powietrznych lub ogniowych suszarniach. ziele pozostawia się przed suszeniem na pewien czas na polu, aby straciło turgor.

    4. Diabelskie Sidła

    Diabelskie Sidła to bardzo rzadka roślina, która rośnie w ciemnych i wilgotnych miejscach. Ma długie, giętkie łodygi zakończone "wąsatymi" liśćmi. Jest bardzo niebezpieczna! W błyskawicznym tempie sidła oplatają ciało ofiary i potrafi udusić człowieka. Gdyby nie daj Boże, któreś z was znalazło się kiedyś w sidłach Diabelskich Sideł należy nie wydawać żadnych gwałtownych ruchów i głośnych okrzyków.
    Na wskutek tego roślina może jeszcze ciaśniej opleść swoją ofiarę. Jednakże roślina ta jest jak najbardziej do pokonania. Wystarczy jedynie skierować na nie promień światła, najlepiej zaklęciem Lumos. Wtedy pędy rośliny zaczynają słabnąć i stopniowo się cofać, dając nam szansą ucieczki. Najlepiej jedn>ak, aby taka sytuacja nie zaistniała. Mimo że Diabelskie Sidła występują dosyć rzadko, należy na nie uważać.

    5. Mimbulus Mimbletonia

    Pochodzi z Syrii. Przypomina kaktusa tylko zamiast kolca ma wypustki, które plują trucizną na swoją ofiarę. Jest to ulubiona roślina Neville'a, którą dostał od cioci na 15 urodziny.

    6. Ślaz

    Składnik Eliksiru Wielosokowego, koniecznie musi być zbierany przy pełni księżyca.

    7. Asfodelus

    W Polsce znany tez jako złotowłos, śródziemnomorska roślina liliowata o wąskich liściach i białych lub żółtych kwiatach, w starożytności sadzona na cmentarzach jako pokarm dla zmarłych, poświęcona królowej Hadesu Persefonie; jej bulwa jest składnikiem eliksirów, m.in. napoju usypiającego, znanego także jako Wywar Żywej Śmierci.






Magiczne rosliny II



    8. Drzewce, wierzba bijąca

    Powstaje on z sadzonki dębu. Drzewce są to ożywione drzewa I wbrew wielu mitom, nie potrafią chodzić i mówić! Drzewce powstają w wyniku specjalnej pielęgnacji sadzonki zwykłego drzewa. Drzewce są rzadko spotykane i dzielą się na dwa gatunki (nie wliczając eksperymentalnych pojedynczych gatunków): Dębnik Mądry - powstaje z sadzonki dębu, zdolności magiczne rozwija w wieku ok. 50 lat.
    Przez ten czas czarodziej który się nim opiekuje powinien przynosić mu na noc książki (oprzeć o pień lub włożyć do dziupli), przynoszenie temu Entowi książek ma na celu wykształcenie go co może się okazać przydatne w przyszłości. W wieku 60 lat Dębnik jest (oczywiście jeżeli został dobrze wyhodowany) wspaniałym doradcą.
    Czarodziej w razie jakiegoś kłopotu powinien usiąść pod pniem Dębnika i wypić odpowiedni eliksir nasenny. Podczas snu Dębnik powinien pokazać czarodziejowi rozwiązanie na jego problem. Eliksir który należy wypić nazywany jest eliksirem "Leśnej Księgi" lub "Snem Drzewa". Niektórzy czarodzieje używają eliksiru "Snu", który został opracowany przez kardynała Richelieu.
    Eliksir ten ma podobne działanie jak eliksir "żywej śmierci", dlatego nie można zażyć go więcej niż jedną kroplę! Żeby wyhodować Dębnika Mądrego trzeba posiadać zwykłego żołędzia, eliksir z Mallronu i kocioł ze szkła z ziemią. W kociołku zakopujemy żołędzia i codziennie podlewamy czarką eliksiru z Mallronu. Po tygodniu (kiedy na cieniutkiej łodyżce pojawi się pierwszy liść) rozbijamy kocioł nad wcześniej przygotowaną dziurą w ziemi (wielkość dziury zależy kotła).
    Od teraz trzeba tylko czekać i pilnować żeby małemu drzewku nic się nie stało. Po 10 latach można mu zanosić książki i zwoje (wszystkie jakie są w posiadaniu) Dębnik będzie służył tylko jednemu czarodziejowi! Ważne jest również, żeby co jakiś czas zwierzać się mu z problemów i opowiadać o tym co się dzieje w naszym życiu. Dębnik to bardzo mądry drzewiec, ale tylko wtedy, jeżeli przestrzega się powyższych wskazówek.

    9. Czyrakobulwa

    Wygląda jak wielki, gruby i czarny ślimak. Roślina pokryta bąblami, które zwierają żrące substancje pachnące jak benzyna. Przez nieuważne stosowanie powoduje powstawanie bąbli ale używana poprawnie leczy trądzik. Fantastyczne rośliny, uprawiane w cieplarni Hogwartu,
    "nie bardzo przypominały rośliny, już bardziej wielkie czarne ślimaki wyłażące pionowo z ziemi. Każda wiła się lekko i pokryta była dużymi, błyszczącymi bąblami pełnymi żółtawego płynu".

    10. Skrzeloziele

    Wodna roślina przypominająca kulę połączonych ze sobą szczurzych ogonów. Gdy się ją zje wyrastają skrzela i płetwy, aby można przebywać pod wodą przez godzinę. Snape trzyma je u siebie w gabinecie i nie daje uczniom.

    11. Skaczące Muchomory

    Grzyby, posiadają cieńką, brązową otoczkę, wydzielają nieprzyjemny zapach po dotknięciu, uciekając przed niebezpieczeństwem zaczynają skakać.

    12. Horklumb

    Grzyb rosnący gęsto w magicznych miejscach. Rozpyla chmury trujących zarodników niebezpiecznych dla czarodziejów a jeszcze bardziej dla mugoli. Nieszkodliwy natomiast dla gnomów które są na nie bardzo łase.

    13. Lulek

    Od czasów średniowiecznych czarownice hodowały pospolitą, lecz już teraz nieco zapomnianą roślinę lulek czarny, bądź lulek jadowity. Po łacinie: Hyoscyamus niger.
    Był najczęściej wykorzystywany do leczenia bólu związanego z podeszłym wiekiem i reumatyzmem. Ponadto pasta - krem z liści lulka wcierany w okolice ramion dawał miłe uczucie unoszenia się w powietrzu, co niewątpliwie poprawiało samopoczucie starych czarownic. Niektórzy sądzą, iż wielki czarodziej - nasz wieszcz narodowy - Adam Mickiewicz był pod wpływem tego środka pisząc: Młodości! ty nad poziomy wylatuj*. Nie ma jednak na to niezbitych dowodów.
    Dziś lulka możemy spotkać w pobliżu starych, opustoszałych domów, zamków, na bezdrożach, bądź rumowiskach.
    Dorasta do 80 cm wysokości, liście ma jajowate. Łodyga jest lepka i owłosiona. Kwiaty lulka, są ciemno, a wręcz brudno żółtego koloru, z fioletowym żyłkowaniem. Skupiają się w kątach liści i na szczycie rośliny. Lulek kwitnie od czerwca do sierpnia.

    14. Raptuśnik

    Efektem zażycia liści raptuśnika jest stan pobudzenia przypominający histerię. Przyjmowany w niewielkich ilościach w mieszankach ziołowych wykonanych przez specjalistów stanowić może nieszkodliwy środek pobudzający.

    15. Brzytwotrawa

    Brzytwotrawa rośnie w miejscach, gdzie skupienie energii negatywnej jest na tyle niskie, że rośliny są w stanie ją przetrwać, a jednocześnie na tyle wysokie, by wyzwolić z nich to, co najgorsze. Mogą to być punkty, w których zostały stoczone potężne pojedynki magiczne, polany, na których były odprawiane rytualne mordy i krwawe poświęcenia, jak i jakiekolwiek inne miejsca, w których przelano wiele niewinnej krwi. Na pierwszy rzut oka brzytwotrawa nie różni się niczym od swej niegroźnej odmiany.
    Jednak po baczniejszym przyjrzeniu się na jaw wychodzą krawędzie ostre jak brzytwa, oraz kępy rośliny, które mają niezdrowy ciemnozielony kolor. Kolor ten zawdzięcza właśnie temu życiodajnemu płynowi, który chłonie zamiast wody(krwi). Zdobywa go, gdy przechodzące zwierzęta są ranione przez ostre źdźbła, a skapująca z ran krew wsiąka w glebę, żywiąc roślinę. Bez krwi brzytwotrawa usycha. Brzytwotrawa jest nieruchaoma, aczkolwiek niebezpieczna. Każdorazowe obrażenia od brzytwotrawy owocują ryzykiem zarażenia się jedną z paskudnych chorób, której roznosiciele bytują na liściach rośliny.

    16. Aloes Uzbrojony

    Jest to zioło z rodziny liliowatych. Szybko wegetuje, szczególnie "lubi" małe ilości wody. Ma grube, mięsiste liscie i łodygi. Krawędzie owych liści są pokryte krótkimi, ostrymi kolcami. Ukłucie może być nawet śmiertelne, dlatego też należy zachować ostrożność. Eliksiry najczęsciej robimy z jego łodygi, choć czasem używamy korzenia (a raczej charakterystycznych bulw). Aloes Uzbrojony jest mało znany. Dla większości ludzi to chwast. Nawet niektórzy druidzi nie znają jego właściwości.
    Dla zwykłych ludzi jest silnie trujący, jednak dla przystosowanych wiedźminów jest delikatny. Można go używać jako odtrutki na jad żmiji. Zmieszany z odpowiednim zielem skutecznie zwalcza jad trupi (po zmieszaniu nazywamy taki eliksir "Wilgą"). Aloes hodować można łatwo w doniczce. Pięknie kwitnie - gronami czerwono-pomarańczowych kwiatków zebranych na jednej wysokiej łodydze. Ale niestety, w doniczkach niechętnie kwitną. Zimą aloes o wiele lepiej znosi przesuszenie niż nadmiar wilgoci. Miesiąc przed zbiorem liści podlewanie się zwiększa, ale na tydzień przed zbiorem trzeba je przerwać. Aloesu nie atakują żadne szkodniki. Świeże liście aloesu zawierają wiele substancji śluzowych oraz biogenne stymulatory.

    17. Ostrokrzew

    Rośliny przypominające mugolskie kaktusy (tyle że o wiele większe). Potrafią strzelać swoimi kolcami w najmniej spodziewanym momencie - robią to także, gdy przeczuwają niebezpieczeństwo ze strony ludzi. Uwaga, ukłucia tymi kolcami są bardzo bolesne!






Cwiczenia



    1. Które rośliny są według ciebie najgroźniejsze.

    2. Które z tych roślin, używane są przez mugoli - w jakim celu?






Magiczne, a jednak mugolskie



    Stokrotka Stokrotka jest bardzo pospolita w miejscach trawiastych - łąkach, przydrożach, miedzach i z powodu jej pospolitości warto o niej pamiętać podczas przyrządzania posiłków w terenie.
    W ostatnich dziesięcioleciach obserwuje się duży wzrost liczebności i zajmowanie nowych stanowisk. Kwitnie od lutego do listopada.

     

     

     



    Kapusta W starożytnym Rzymie uważano ją za roślinę dietetyczną i leczniczą. Uprawiane odmiany kapusty głowiastej białej, czerwonej i włoskiej to efekt wieloletniej hodowli i selekcji.
    Obecnie kapusta jest najbardziej rozpowszechnionym warzywem w klimacie umiarkowanym.Kapusta jest rośliną dwuletnią. Rośnie bardzo szybko, wytwarzając korzenie sięgające do głębokości 1,5 m. Liście sercowate, prawie okrągłe, pokryte sinawym nalotem woskowym.
    Gdy rozrosną się liście, następuje zahamowanie wzrostu wierzchołka pędu a narastające ciągle nowe liście zwijają się tworząc główkę.



    Bazylia" Bazylia jest uprawiana na całym świecie jako roślina jednoroczna. Istnieje wiele gatunków bazyli z różnymi walorami smakowymi.
    Uprawa bazyli zależy od wielu czynników środowiska, takich jak temperatura, położenie geograficzne, gleba czy ilość opadów atmosferycznych.
    Jej gruby, rozgałęziony korzeń produkuje krzaczaste łodygi rosnące do wysokości 30-60cm. Liście bazyli różnią się kolorami. Mogą być od białego do czerwonego koloru z purpurowym odcieniem.
    Bazylia działa głównie na układ trawienny oraz nerwowy. Czarodzieje uważali ją za afrodyzjak.



    Por Pory były spożywane w starożytności w Egipcie, Grecji i Rzymie. Zachowały się liczące 4500 lat zapiski egipskie na ten temat. Grecy i Rzymianie wierzyli że jedzenie porów poprawia czystość głosu.
    Hipokrates zalecał stosowanie porów na niektóre schorzenia. Obecnie pory uprawiane są głównie w Europie i Ameryce Północnej. Dzięki odmianom zimowym można je jeść świeże przez cały rok. Pory delikatniejsze w smaku od cebuli, są lekko strawne nawet dla osób o wrażliwym układzie pokarmowym.
    Zalecane są jako odtrutka po zatruciach oraz w profilaktyce obstrukcji. Spożywać je można na surowo lub po ugotowaniu (np. zupa z porów).



    Koper Jednoroczna roślina z rodziny baldaszkowatych pochodząca z rejonu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. Obecnie uprawiana w wielu krajach jako roślina przyprawowa.
    Koper ma liście sinozielone, potrójnie lub poczwórnie pierzastosieczne, dolne na ogonkach, górne na łodydze, siedzące, nitkowate. Łodyga wysokości około 1 metra, drobno żebrowana, rozgałęziona. Na zakończeniach łodyg wyrastają żółte kwiaty zebrane w dużych podwójnych baldachach.
    Chroni przed czarami. Dodatkowo jeśli ktoś miał sprawę w sądzie i włożył ziarna tej rośliny do buta - wygrał sprawę. Jeśli wisi nad drzwiami żadna czarownica nie wejdzie do domu.



    Bylica Pochodzi z Europy Środkowej i Północnej. Obecnie występuje na całym świecie a w Polsce jest chwastem rosnącym na nieużytkach, miedzach, obok dróg i zabudowań.
    Roślina osiąga wysokość do 1,5 metra, posiada łodygi rozgałęzione, kanciaste, górą owłosione, czerwono nabiegłe, gęsto pokryte liśćmi.
    Liście duże, z wierzchu ciemnozielone, po spodem białe lub owłosione, pierzastodzielne, o odcinkach lancetowatych, całobrzegich lub ząbkowanych. Kwiaty żółte lub czerwonobrązowe, w jajowatych koszyczkach kwiatowych skupionych na szczytach pędów, w duże rozgałęzione wiechy. stosuje się je przy leczeniu zaburzeń trawienia.
    Wierzono, że jeśli podróżujący owinie ją sobie wokół szyi w czasie podróży nie zostanie zaatakowany i nie będzie zmęczony. Wierzono też, że ochroni książki przed szkodnikami.



    Gałka muszkatałowa Gałka muszkatołowa jest owocem muszkatołowca, wiecznie zielonego drzewa rosnącego pierwotnie na wyspach Molucca, czyli wyspach przypraw.
    Drzewo zaczyna owocować po 7 latach, jednakże może rodzić owoce aż do 90. roku życia. Gałka jest uprawiana w Indonezji i na Grenadzie.
    Ma intensywny korzenny zapach i słodkawy, lekko gorzki smak.Owoc gałki przypomina małą brzoskwinię lub morelę. Jednakże zamiast soczystej skórki, gałka posiada łuskę. Kiedy owoc dojrzeje, łuska pęka i odpada, a pozostała zawartość środka ma kolor karmazynowy.
    Jest ona suszona, zmieniając barwę na pomarańczową lub ciemną żółtą.Wierzono, że jeśli wsadzi się ją do kieszeni podczas Sylwestra to ochroni przed upadkiem z dużej wysokości



    Ciemiernik Ciemiernik (Helleborus), bylina z rodziny jaskrowatych, występująca w Europie.
    Ze względu na efektowne kwiaty oraz wczesne kwitnienie (niekiedy jeszcze w zimie), niektóre gatunki ciemiernika są cennymi roślinami ozdobnymi, uprawianymi m.in. na kwiaty cięte. Ciemierniki są też roślinami trującymi i leczniczymi, zawierają różne alkaloidy oraz glikozydy nasercowe.
    Syropu z niego zapomniał dodać Harry podczas robienia Wywaru Spokoju.
     

     

     



    Arcydzięgiel żółtawy Arcydzięgiel, gatunek z rodziny baldaszkowatych, roślina dwuletnia, występująca głównie w górach północno-wschodniej i środkowej Europy. W Polsce rzadka, rośnie w Tatrach i Sudetach oraz nad Bałtykiem.
    Arcydzięgiel ma długą tradycję w medycynie ludowej, wchodził w skład różnych mikstur i balsamów stosowanych przy wielu schorzeniach.spółczesne ziołolecznictwo używa tej rośliny jako środka przyspieszającego trawienie i przemianę materii, olejek działa bakteriobójczo i grzybobójczo, bakteriostatycznie i uspokajająco.
    Czarodzieje używają ususzonych liści zioła do sporządzenia Eliksiru Zapomnienia.

     

     


    Rozmaryn Aromatyczna roślina znad Morza Śródziemnomorskiego, dekoracyjna, z bladoniebieskimi kwiatami, które błyszczą w półmroku.
    W czasach antycznych poświęcona bogini Wenus, wierzono, że zapewnia szczęście i radość, nie powinno więc rozmarynu zabraknąć w żadnym domu. Rośnie dziko w Europie i Ameryce, u nas uprawia się go najczęściej w doniczce. Ma sztywne, ostre, żywiczne, podobne do igiełek liście, które zawierają olejek kamforowy, mają gorzkawy, korzenny smak.
    Napar z suszonych liści rozmarynu pobudza czynności wydzielnicze żołądka, poprawia trawienie.
    Jeśli się go powąchało to odzyskiwało się młodość. Elfy nie mogły porwać niemowląt, jeśli te miały przy sobie tą roślinę.



 

 

Podręcznik opracowany przez prof. Yalara Morela

Edycja podręcznika by Sandrine Voutrin podczas Remontu Biblioteki