Podręcznik do Wróżbiarstwa dla klasy 1.

 

 

Podręcznik do Wróżbiarstwa ver. 2.0

 

Wydawca: Londyn. Esy i Floresy.


 



 

Spis treści

1. Dywinacja i jej korzenie. Sposoby wróżenia

2. Historia wróżbiarstwa. Najsłynniejsi dywinatorzy wszechczasów

3. Co jest potrzebne, abyś został wróżbitą?

4. Podstawy wróżenia z ręki. Typy dłoni.

5. Linie główne i linie pomocnicze

6. Astrologia chiromantyczna

7. Definiowanie jasnowidzenia. Rodzaje

8. Rozszerzony zakres wiadomości o jasnowidzeniu

9. Psychologiczne wróżbiarstwo - mowa ciała

10. Kolory odzwierciedlają Ciebie

11. Grafologia

12. Sennik i interpretacje snów

13. Zrozum swoje sny. Sposoby interpretacji nocnych wizji



1. Dywinacja i jej korzenie. Sposoby wróżenia

 

Wróżbiarstwo (dywinacja) to zespół czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości z pomocą specjalnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji także sił nadnaturalnych.

Dzisiejsze wróżbiarstwo nie określa się tylko jako przepowiadanie przyszłości z kart, czy z daru jasnowidzenia. Swoista dywinacja posługuje się psychologią w celu osiągnięcia pełni poznania duszy klienta, jego zachowań, aby jak najtrafniej przepowiedzieć mu zdarzenia, ale nie tylko. W tym momencie chodzi o pokazanie jednej z możliwych dróg, oraz przyczyny i skutku danej sytuacji. Wróżbiarstwa nie traktujemy jako wyroczni, a jeśli już tak mówimy traktujemy to jako język potoczny. Do dziś prawie wszelkie systemy wróżbiarskie przez zwykłych śmiertelników nazywane są wiedzą tajemną. Niestety jest to błędem, ponieważ wszelkie systemy są już ogólnodostępne. Świetni wróżbici są w stanie za pomocą kolorów, znajomości układu nerwowego, ubrania klienta prognozować mu przyszłość.

Prognostyka to inna definicja nie tylko wróżbiarstwa, ale również np. prognozowania pogody. Wróżbici bardzo często mówią o prognozowaniu przyszłości czy prognostyce wydarzeń.

Najpopularniejsze sposoby wróżenia:

-   astrologia;
-   chiromancja i chirologia;
-    geomancja;
-   I ching;
-   kartomancja - wróżenie z kart, w tym karty Tarota;
-   keromancja - wróżenie z lanego wosku;
-   kleromancja - wróżenie za pomocą kości;
-    krystalomancja - wróżenie z kryształów, luster lub kryształowej kuli;
-   litomancja - wróżenie z kamieni szlachetnych;
-    numerologia - wróżenie oparte na symbolice i energii cyfr;
-   onejromancja - wróżenie z marzeń sennych;
-   piromancja a. pyromancja - wróżenie z ognia;
-   przepowiadanie pogody;
-   stareomancja - przepowiadanie przyszłości z żywiołów;
-    tasenografia - wróżenie z fusów;
-    tuframncja - wróżenie z popiołów;
-   wróżenie z run.

Wiele wróżbiarskich systemów zrodziło się w starożytnej Mezopotamii ponad cztery tysiące lat temu. Wróżeniem zajmowali się tam kapłani, którzy studiowali ruch gwiazd i planet oraz badali wnętrzności zwierząt ofiarnych, by odnaleźć wskazówki co do pomyślności króla i społeczności. Niektórzy wróżbici szukali znaków na przyszłość, wprawiając się w trans i prosząc o pomoc duchy, inni znów odnajdywali je w przyrodzie. Zaćmienie, burza gradowa, narodziny bliźniąt albo sposób, w jaki dym unosi się w powietrze – niemal wszystko mogło zostać zinterpretowane jako zapowiedź tego, co ma nadejść.

 
  2. Historia wróżbiarstwa. Najsłynniejsi dywinatorzy wszechczasów


W starożytnej Grecji i Rzymie wyróżniano dwa rodzaje wróżbitów: zawodowi, doskonale wykształceni wróżbici pracowali dla władców, natomiast zwykli służyli każdemu, kogo było na nich stać. Spośród oficjalnych wyroczni w Grecji największą chlubą cieszyła się wyrocznia delficka, do której przynoszono pytania, nierzadko w formie testu wielokrotnego wyboru, aby za pośrednictwem kapłanki uzyskać odpowiedź od samego Apollona. Królewscy wysłannicy z przyległych krain szukali u wyroczni rady w tak ważnych kwestiach, jak na przykład gdzie zbudować nową świątynię albo czy rozpocząć wojnę. W Rzymie nominowani przez państwo wróżbici zwani byli augurami, od łacińskiego słowa avis „ptak”, i garrire, oznaczającego „szczebiotać”, albowiem ich wielce szanowane usługi świadczone imperium zasadzały się na obserwacji ptaków.


Zwyczajni wróżbici, z których wielu trudniło się także sprzedażą talizmanów i amuletów, nie cieszyli się już takim szacunkiem jak wróżbici z urzędu. O wiele częściej okazywali się oszustami, a kpiarze uwielbiali stroić sobie żarty z tych, którzy garnęli się do nich stadami po poradę w każdej błahej sprawie. Mimo sprzeciwu Kościoła wiele starożytnych systemów wróżbiarskich przetrwało do średniowiecza.
Profesjonaliści nadal działali w najważniejszych miastach, wędrowni wróżbiarze przenosili się z miasteczka do miasteczka, a po wsiach radą służyli wiejscy czarodzieje i tak zwane mądre. Warto zauważyć, że od czarowników oczekiwano nie tylko umiejętności zaglądania w przyszłość, ale również spoglądania wstecz. Nierzadko proszono ich o pomoc w odnalezieniu zguby, zidentyfikowaniu złodzieja, odszukaniu zaginionych albo zlokalizowaniu zakopanego skarbu ( przed wiekami, kiedy banki były jeszcze rzadkością wielu ludzi zakopywało swoje kosztowności w ziemi, a inni naturalnie starali się je odnaleźć i wykopać ). Zwykli śmiertelnicy mieli także możliwość powróżyć sobie samemu dzięki wiedzy nabytej z tanich ilustrowanych broszur dostępnych już w szesnastym wieku, poświęconych miedzy innymi chiromancji i astrologii.
Wróżbiarstwo pozostawało jednak głównie w rękach zawodowców, którzy twierdzili, że posiadają wiedzę, wykształcenie bądź dar niedostępny innym. W późniejszych wiekach arsenał wróżbity zasiliły dwa nowe systemy. Około połowy siedemnastego wieku, a wiec mniej więcej sto pięćdziesiąt lat po tym, jak w Europie pojawiły się karty, rozwinęło się wróżenie z kart, które wkrótce stało się charakterystycznym atrybutem cygańskich wróżbiarzy. Wróżenie z herbacianych fusów natomiast, choć praktykowane w Chinach od mniej więcej szóstego stulecia, zawitało do Europy dopiero w połowie osiemnastego wieku. Oba systemy szybko zyskały popularność, być może dlatego, że gra w karty i picie herbaty były wówczas częścią codzienności. Chociaż wiele starodawnych form wróżenia zarzucono, wszystkie wykładane w różnych szkołach magii i czarodziejstwa pozostają w użyciu po dziś dzień.

Najsłynniejsi wróżbici i wróżbitki:
-   Wyrocznia Delficka - sławna w starożytnej Grecji wyrocznia w Delfach, która ogłaszała swe przepowiednie przez kapłankę. Kapłanka ta musiała mieć co najmniej 50 lat i zwana była Pytią.

-   Kasandra (gr. Κασσάνδρη Kassandre;) - w mitologii greckiej córka króla Troi Priama i jego żony Hekabe. Jej bliźniaczym bratem był Helenos. Zakochany w niej Apollo dał jej dar widzenia przyszłości, jednak Kasandra nie odwzajemniła jego miłości. Rozgoryczony rzucił na nią klątwę, sprawiając, że nikt nie wierzył w jej przepowiednie. Dramatycznych ostrzeżeń Kasandry nie słuchali jej rodacy, nie udało się jej zapobiec upadkowi Troi. Jej imię stało się synonimem złowróżbnej prorokini, wieszczącej nieszczęście.

-   Melampus - legendarny wieszcz i wróżbita grecki i prorok. Stał się sławny dzięki swemu dziełu, w którym wyjaśniał wróżenie z drgań członków.
-   Mimir – w mitologii nordyckiej tajemniczy mędrzec o nieznanym pochodzeniu. Był właścicielem źródła mądrości u korzeni Yggdrasilu. Prawo do napicia się z tego źródła uzyskał Odyn, płacąc w zamian Mimirowi własnym okiem.
 Fineus - w mitologii greckiej syn Agenora, król miasta Salmydessos w Tracji, posiadał dar przepowiadania przyszłości. Jego żona, Idaja, oskarżyła niesłusznie synów Fineusa z pierwszego małżeństwa o zniewagę, za co Fineus rozkazał ich oślepić. Bogowie chcąć ukarać go za ten czyn, zesłali Harpie, które porywały jedzenie ze stołu lub zanieczyszczały je zanim Fineus zdążył wziąć cokolwiek do ust. Od klątwy i jednocześnie śmierci głodowej Fineusa wybawili Kalais i Zetes.
-   Kalchas - jeden z najsłynniejszych wieszczów greckich, najlepszym we wróżeniu z lotu ptaków. Był synem Testora, a więc i potomkiem Apollona. Towarzyszył wojskom w wyprawie przeciw Troi.
-   Sybilla, Sibylla - wieszczka przepowiadająca przyszłość pod wpływem narkotyków.
 Nostradamus (fr. Michel de Nostredame) - (ur. 14 grudnia 1503 r. w Saint-Remy w Prowansji – zm. 2 lipca 1566 r.), francuski lekarz, astrolog, matematyk i autor proroctw, okultysta, doradca królowej Francji Katarzyny Medycejskiej. Miał m.in. przepowiedzieć okoliczności śmierci jej męża Henryka II.





 
 
3. Co jest potrzebne, abyś został wróżbitą?


Wróżbita to w dzisiejszych czasach bardzo odpowiedzialne zajęcie. Dla wielu ludzi dywinacja to powołanie, a dla innych zawód. Z tymi dwoma słowami wiąże się pewna myśl: zawód, to nieodłączna część zarabiania pięniędzy, często naciągania klientów na zakup produktu, który w rzeczywistości okazuje się zwykłym kłamstwem i wielką obłudą. Powołanie to posiadanie daru do wykonywania danej czynności. Takie powołanie trzeba rozwijać, oraz wykorzystywać go w dobrych celach.
W czasach współczesnych wróżbita to nie tylko osoba przewidująca przyszłość, ale także psycholog i doradca duchowy, który będzie potrafił wskazać drogę człowiekowi tak, aby był szczęśliwy.

Dary i predyspozycje:
-   głos wewnętrzny;
-    zainteresowanie duchownością;
-    zdolności interpretatorskie.

Kodeks moralny wróżbity:

1. Nie można oceniać klienta, wyrażać negatywnych opinii na temat jego przekonań, obwiniać go.

Każdy oceniany i krytykowany jest na co dzień. Poszukuje więc miejsca, w którym mógłby wziąć głęboki oddech i bez obaw podzielić się swoimi troskami, myślami, bez strachu, że znów usłyszy:
- Jak pan może tak myśleć?
- Normalni ludzie tak nie myślą!
- Dziwie się, że można mieć takie głupie poglądy!

2. Nie można straszyć klienta.

- Jeśli pan tego nie zrobi, to spotka pana kara od losu, za...
- To pewne, że mąż panią zdradza i nic pani na to nie poradzi, kochaniutka!
- Syn zachoruje już niedługo na dziwną chorobę, ale to kara dla pani za usunięcie pierwszej ciąży!

3. Nie można podejmować decyzji za klienta.

- Musi pani teraz zajść w ciążę, jeśli chce pani uratować małżeństwo.
- Musi pani wyjść za mąż za tego mężczyznę, bo to jedyna szansa dla pani rodziny!
- Ma pani się rozwieść i wyjechać z tego miasta!

4. Nie można przemawiać do klienta z pozycji jedynego i wszystkowiedzącego autorytetu.

- Jest wielu znanych ludzi, ale ja jestem najlepszym jasnowidzem!
- Inni nie znają się na tym tak, jak ja!
- Dziwię się pani, że zadaje mi pani tak naiwne pytania. Zajmuję się poważnymi sprawami!

5. Nie można używać słownictwa ezoterycznego niezrozumiałego dla przeciętnego człowieka.

Klient, nasłuchawszy się diagnoz w połowie niezrozumiałych, wychodzi z przekonaniem, że nic nie da się zrobić. Rośnie w nim przekonanie bezsilności i beznadziejności.

6. Nie można klientem zaspokajać swoich potrzeb.

Chodzi to o domaganie się uwagi dla siebie, popisywanie się swoją wiedzą, mądrością, opowiadanie o swoim życiu, zajmowanie się swoim życiem, przekonywanie o swoich poglądach, religii, filozofii życiowej.

7. Nie można traktować klienta przedmiotowo.

Zdarzają się tacy, którzy traktują klienta... jak towar. Rozmawiają z nim patrząc w stół lub okno. Wygłaszają suche informacje, bez zwracania uwagi na to, o co chciałby zapytać klient, po 20 minutach inkasują pieniądze... i następny klient proszę!

8. Nie można przepowiadać śmierci.

Taka informacja działa jak wyrok, nawet jeśli danemu człowiekowi wydawało się, że nie będzie to miało dla niego żadnego znaczenia. Tego rodzaju przepowiednie przynoszą tragiczne skutki.

9. Nie można wykorzystywać emocjonalnie czy seksualnie klientów.

Zdarza się, że różni terapeuci pozwalają sobie na romansowanie z klientami, bo mają trudności w nawiązywaniu relacji z płcią przeciwną. Dzięki swojej pracy poznają ludzi w potrzebie, którzy otwierają się przed nimi. Taka sytuacja ułatwia im wykorzystanie klientów do zrealizowania swoich potrzeb emocjonalnych czy seksualnych.

10. Nie można uzależniać od siebie.

Są terapeuci, którzy sugerują poprawę w życiu po przejściu 10 - 29 spotkań. Ludzie cierpiący są w stanie zrobić wszystko, zapłacić każde pieniądze, na które ich stać, aby tylko osiągnąć jakąś poprawę. Wykorzystywanie ich nadziei i wymuszanie spotkań jest nie etyczne. Często klienci czują się wykorzystani finansowo i niezbyt pochlebne opinie o takich "uzdrowicielach".

11. Należy stosować zasadę poufności.

To oczywiste dla wielu, że nie można ujawniać danych klientów w sposób umożliwiający ich identyfikację, omawiać ich problemów w sposób umniejszający ich godności czy ośmieszający. Informacje o tej osobie pozostają tajemnicą.

12. Niestosowne jest publiczne okazywanie pogardy kolegom po fachu, obrażanie ich, wygłaszanie pogardliwych uwag, gdyż takim zachowaniem wydaje się opinie tylko i wyłącznie o sobie! Każdy ma swoją drogę i wykorzystuje na niej to co uważa za najlepsze.



4. Podstawy wróżenia z ręki. Typy dłoni


Chiromancja (gr. cheir - ręka, manteia - wróżenie) - przepowiadanie przyszłości, odczytywanie charakteru człowieka z długości, kształtu i połączeń linii oraz wzgórków znajdujących się na wnętrzu dłoni.

Chirologia - dziedzina nauki ezoterycznej. W czasach starożytnych traktowano ją poważnie, na równi z astrologią i numerologią. Z chirologii wyodrębniła się kiedyś chiromancja, czyli sztuka przepowiadania przyszłości z linii na dłoni, sztuka, którą z powodzeniem uprawiali Cyganie i wróżki. Chirologią natomiast zainteresowali się naukowcy, którzy nie zajmowali się prognozowaniem. Aby zbadać wnętrze człowieka, chirolog nie potrzebuje daty, godziny ani miejsca urodzenia badanego. Musi jedynie dokładnie poznać jego ręce, na których wypisany jest los.

Odczytywanie dłoni wymaga dużej wiedzy i doświadczenia, które nabywa się z czasem. Mowa dłoni nie dla każdego jest zrozumiała. Chiromancja posługuje się własnym aparatem pojęciowym, terminologią wywodzącą się z astrologii. Czytanie z dłoni to wypracowany system określonych, typowych znaków, które klasyfikują człowieka i jego osobowość.
Należy przestudiować wiele rąk zanim można będzie zaufać swojej umiejętności rozpoznawania szczegółów. Są znaki które występują bardzo rzadko, człowiek, który je posiada, wyróżniać się może jakimiś niespotykanymi cechami. Linie dłoni kształtują się do około 25 roku życia, najlepiej widoczne są podczas kąpieli, gdy skóra jest dobrze nawilżona. Pierwsza zasada jest taka, że poszczególne linie, wzgórza, znaki i figury, ich kształt i wyrazistość, na dłoni należy rozpatrywać jako układ całościowy, gdyż tworzą one całość obrazu.
Po drugie, każda dłoń powinna być rozpatrywana oddzielnie. Do wróżenia używamy tej ręki, którą piszemy. Osoby praworęczne wróżą z ręki prawej, osoby leworęczne - z lewej. Nazywamy ją ręką główną. Opisuje postawę działania człowieka, jego własną wolę działania, charakter i zdolności. Druga dłoń opisuje to co ukryte, to co się wydarza w życiu człowieka, a na co nie ma wpływu.
Poza liniami i wzgórzami ważna jest charakterystyka całej dłoni jej kształtu, wielkości, także kształtu i długości palców, pod uwagę bierze się nawet wygląd paznokci. W ręce znajdują się zakończenia tysięcy nerwów mający bezpośredni kontakt z mózgiem, trwa zatem nieustanny, dwustronny ruch bodźców przekazywanych za pomocą tych nerwów.


Typy dłoni:
dłoń Słońca - zazwyczaj jest lekko owalna, smukła, z owalnymi paznokciami o kolorze skóry złocistobursztynowej. Cechy jakie posiada właściciel takiej dłoni to fantazja, pomysłowość, pedanteria w działaniu, polot. Wyróżniające elementy jakie możemy zauważyć u tej osoby podczas kontaktu to uczuciowość, wrażliwość, troszeczkę idealizują otaczający świat, dlatego w życiu potrzebują raczej doradcy o bardziej zdecydowanej postawie.

dłoń Księżyca - najczęściej koloru bladomlecznego z niebieskim prześwitem żył, krótkie palce, mniej więcej takiej samej długości jak pozostała cześć dłoni. Właścicieli tej dłoni cechuje przede wszystkim natura filozoficzna, zainteresowania literackie, zamiłowanie do sztuki i muzyki. Mają rozbudowany świat fantazji, która niestety czasem zastępuje rzeczywistość. Dzięki temu mają wysoko rozwiniętą podświadomość i wyobraźnię. Minusem u takich ludzi jest brak zdecydowania, dlatego często można tutaj zauważyć trudności w podejmowaniu decyzji, jak również brak poczucia realizmu co rzutuje na mało twarde stąpanie po ziemi.


dłoń Marsa - średnio wydłużona dłoń, barwy nieco czerwonawej z wyraźniej zarysowanymi kostkami na palcach, naskórek na dłoni gruby i tłusty. Ludzi, którzy posiadają powyższe elementy na swoich dłoniach cechuje nadmierna pobudliwość, nerwowość a czasem nawet wybuchowość. Ich decyzje są często nieprzemyślane, popełniają błędy i bardzo rzadko potrafią się do nich przyznać.


dłoń Ziemi - to dłoń wyraźnie zarysowana o konturach niemalże kwadratowych. Naskórek ma kolor ziemisty, a palce są duże i twarde. Ludzi takich cechuje praktyczność, i duży realizm w każdej sytuacji. Bardzo powoli się aklimatyzują, brakuje im własnych inwencji twórczych i zdecydowanych poglądów. Bardzo powolnie myślą i każdą swoją decyzję muszą niejako "przetrawić" w sobie.


dłoń Saturna - posiada dłoń żółtobrązową czasem z szarymi plamami. Dłoń jest dość długa, bardzo koścista z wyraźnie zarysowanymi ścięgnami. Przedstawiciele tej grupy zazwyczaj niewiele mówią, na ogół milczą. Do wszystkiego podchodzą bardzo racjonalnie. Są gospodarni, sumienni w tym co robią. Mimo, że są bardzo wstydliwi, często jednak osiągają postawione sobie cele. Ponieważ są bardzo zamknięci w sobie to często bywają osamotnieni.


dłoń Merkurego - to średniej wielkości dłoń, trochę elipsowata o kolorze różowym. Paznokcie przy takiej dłoni są bardzo łopatkowate. Cechy jakie można przypisać takiej osobie to nadmierna gestykulacja dłońmi. Łatwo się aklimatyzują nawiązując szybko kontakty z otoczeniem. Są pełni inicjatywy, przedsiębiorczy o żywym i bystrym umyśle. Ekscytuje ich to co nowe dlatego często zmieniają pracę i otoczenie.


dłoń Jowisza - to dłoń krótka, zaokrąglona o barwie różowoczerwonej. Lubią się otaczać ludźmi na stanowisku lub z jakąś pozycją. Minusem jest to, że potrafią odwrócić się od osób, które pozycję utraciły. Ponieważ są grzeczni, ułożeni i uprzejmi to zyskują sobie bardzo szybko sympatię otoczenia.


dłoń Wenus - to dłoń niczym z obrazów Rubensa. Są dość pulchne, krótkie, naskórek delikatny w dotyku o kolorze kremowym. Ludzie, którzy posiadają taką dłoń lubią cieszyć się życiem, wykonują tylko taką pracę, która przynosi im przyjemność, ponieważ z natury są trochę leniwi to do innych obowiązków trudno ich zmusić. Wadą ich jest to, że nie potrafią wybaczać np. kłamstw lub oszustw.



5. Linie główne i linie pomocnicze

 

Linie główne:
linia życia (1) - opisuje siłę, a nie długość życia. Powiązana jest z ilością energii, jaką masz do dyspozycji, poczuciem witalności, pędu, motywacji i fizycznej siły. Biegną od niej często odgałęzienia nazywane liniami ambicji, wysiłku, sukcesu, podróży, Marsa, zmartwienia, wpływu;

linia głowy (2) - pokazuje jak energia życiowa jest przekładana na myśli, postawy i pozyskiwanie informacji. Opisuje możliwości intelektualne;


inia serca (3) - związana jest głównie z romantyczną lub poetycka ideą serca, choć można z niej odczytać także fizyczny stan organu. Opisuje uczucia, jakimi darzymy ludzi wokół nas. Ludzie i rzeczy, które kochamy, będą widoczne na linii serca, podobnie jak ludzie, którzy kochają nas;


linia losu (4) - nazywana linią kariery. Występuje głównie na dłoniach ludzi, którzy sami się troszczą o swoją przyszłość, wykorzystują wrodzone talenty i rozpoznają własne ograniczenia. Świadczy o samokontroli, dyscyplinie, determinacji, zmyśle praktycznym, sile woli i poczuciu celu;


linia Słońca (5) - pokazuje sukces i spełnienie ambicji, twórcze wykorzystanie talentów do dobrych celów. Mówi również o bogactwie, choć jej brak nie oznacza biedy;


linia Merkurego (6) - jest oznaką doskonałych zdolności komunikacyjnych. Świadczy o talencie do handlu, albo ogólnie radzenia sobie z informacją. Może też świadczyć o umiejętności manipulowania marzeniami i podświadomymi pragnieniami innych.


Linie pomocnicze:
obrączka Wenus (7) - im pełniejsza, tym bardziej jesteś wrażliwy na potrzeby i nadzieje ludzi wokół siebie.
pierścień Salomona (8) - oznaka wielkiej mądrości.
pierścień Saturna (9) - oznaka smutnego usposobienia.
stygmaty medyczne (10) - znak uzdrawiających dłoni.
linie dzieci (11) - oznaka płodności (umysłu też).
linie związków (12) - każda z nich symbolizuje szczególnie intensywny związek emocjonalny.
łuk intuicji (13) - znak kogoś, kto ma prawdziwy talent instynktownego rozumienia.
via lasciva (14) - u niektórych jest oznaką uczulenia na narkotyki i alkohol, u niektórych znak kłopotów, wynikających z ich nadużywania.
linia Marsa (15) - oznaka wojowniczości.
 linie sympatii (16) - oznaka ciepłego serca.
pierścień rodziny (17) - oznaka silnych więzów rodzinnych.
bransoletki (rasceta) (18) - oznaka długowieczności.

 

6. Astrologia chiromantyczna

wzgórek Jowisza (pod palcem Jowisza) (1) - odpowiada za optymizm, wiarę, entuzjazm, afirmację i szczęście.

wzgórek Saturna (pod palcem Saturna) (2) - jest raczej niewielkim spadkiem niż wzgórkiem i określa twoją siłę, samodyscyplinę, perspektywy kariery, realizm i poczucie odpowiedzialności.


wzgórek Słońca (pod palcem Apolla) (3) - symbolizuje cechy solarne, czyli witalność, talent, bogactwo i osobisty czar.


wzgórek Merkurego (pod palcem Merkurego) (4) - mówi o twojej zdolności komunikowania się, wyrażania sobie, jasnego myślenia, analizowania, racjonalizowania i ogólnie, używania intelektu.


pierwszy wzgórek Marsa (pod wzgórkiem Merkurego) - pokazuje jak reagujesz na wyzwania stawiane ci przez życie.


wzgórek Księżyca (pod pierwszym wzgórkiem Marsa) (6) - symbolizuje nieświadomą, senną, prywatną, emocjonalną i ochronną stronę naszej natury.


wzgórek Wenus (pod kciukiem) (7) - mówi o harmonii, poczuciu piękna, muzyki i wzajemnego przyciągania.


dolny wzgórek Marsa (pod wzgórkiem Jowisza) (8) - pokazuje jaki masz temperament, jakim zdecydowaniem wykazujesz się w działaniu i jak bardzo zależy ci na zwycięstwie.


płaszczyzna Marsa (obszar centralny dłoni) (8a) - pokazuje ilość sił życiowych, wytrzymałość i fizyczną krzepę, jaką masz do dyspozycji na co dzień.

 

7. Definiowanie jasnowidzenia. Rodzaje

Jasnowidzenie - w parapsychologii zdolność umożliwiająca postrzeganie osób, zjawisk i przedmiotów w czasie i przestrzeni bez udziału percepcji zmysłowej.

Paranormalne widzenia ze względu na przyczyny ich powstawania możemy podzielić na trzy główne rodzaje: wywołane bodźcowe i samorzutne, czyli spontaniczne:
-   widzenie wywołane - nie jest to właściwie wizja na zawołanie ani nie może być wywołana na siłę lecz opiera się na świadomym postawieniu danej sprawy i spokojnym wyczekiwaniu otrzymania danej informacji. Przy tego rodzaju widzeniu nie można dopomóc czynnie. należy się mocno skoncentrować i wyczekiwać pojawienia się żadanej wizji. Im większa jest koncentracja tym szybciej pojawi się wizja dotycząca przedmiotu danej sprawy. Dla jasnowidza ten rodzaj widzenia jest najtrudniejszy i najbardziej wyczerpujący. Tak się składa, ż parapsychiczne praktyki opiera na takim widzeniu. Jest on o to proszony przez licznych klientów powierzających mu swoje sprawy czy to pogmatwane ludzkie losy bądś osoby zaginione;

-   widzenie bodźcowe - przyczyna wywołująca widzenie leży zarówno w przedmiocie, to znaczy w samej rzeczy i charakterze sprawy, jak i podmiocie czyli w jasnowidzu. Ważniejsza jest druga. Nie zawsze jasnowidz jest dysponowany do prawidłowego roztrzygnięcia powierzonej mu sprawy. Zdarzają się sytuacje, kiedy nastąpi coś niespodziewanie, co spotęguje władze psychiczne jasnowidza do tego stopnia, że potrafi on dojrzeć przedmioty ukryte pod ziemią;


-  widzenie samorzutne - rodzi się nagle, w nieprzewidzianych okolicznościach. Posiada największy zakres w obejmowaniu rzeczy zakrytych oraz przeróżnych nieoczekiwanych zjawisk i jest prawie nieomylna. Jawi się bez zamiaru, bez udziału jasnowidza, bez żadnej fotografii, bez żadnej sugestii.


Ze względu na czas:
-   jasnowidzenie przyszłości – prekognicja;
-  jasnowidzenie przeszłości – retrokognicja;
-   psychometrie - jasnowidzenie polegające na opisywaniu przedmiotów, miejsc czy osób, zazwyczaj na podstawie jakiegoś przedmiotu.

 

8. Rozszerzony zakres wiadomości o jasnowidzeniu


   Człowiek jest istotą nie tylko fizyczną, a jego istnienie i aktywność również nie ograniczają się do świata fizycznego. Istnieje ogromny świat nie przejawiony, wobec którego nasze umysły zewnętrzne są nic nie warte. A przecież większość naszej aktywności ma miejsce właśnie na planach informacyjnych świata nieprzejawionego. Abyś mógł zacząć poznawać świat takim jaki on jest, musisz posłużyć się odpowiednimi narzędziami, które umożliwiają ci badanie. Wszystkimi z owych narzędzi dysponuje twój umysł już w tej chwili. I zawsze nimi dysponował. Rzecz w tym, że wychowałeś się w kulturze, która nie docenia możliwości umysłu, a przecenia intelekt /tak, jakby był on poza umysłowy/. To wydaje się nielogiczne, gdy ktoś mówi, że możesz poznać cały świat nie ruszając się z miejsca. Ale to zaczyna się wydawać możliwe ludziom przed telewizorem, komputerem lub czytającym książki!. Z nieświadomości siebie i swoich możliwości wynika zawsze tylko pomieszanie. A jak możesz podjąć właściwie decyzje i skuteczne działania bez właściwej diagnozy? Żyjemy w doskonałym świecie. Ale nie potrafimy w nim doskonale funkcjonować, dopóki nie zaczniemy go doskonale postrzegać. Założę się, że teraz nawet jesteś w stanie sprężyć własne siły, żeby mi udowodnić, że ten świat wcale nie jest taki dobry, jak mi się wydaje. No właśnie, teraz masz dowód na to, na czym tak naprawdę ci zależy. Zapewne chodzi ci o to, żeby mieć rację. A twoje racja wynika tylko z twojej diagnozy. Czy zużyłeś sam wszystkich dostępnych ci środków do poznania rzeczywistości? A jeśli nie, to skąd wiesz, że ona właśnie taką jest? Jak rozpoznać różnice między rzeczywistością, a wyobrażeniami? Przede wszystkim przez rozwijanie intuicji. Pierwsze próby poznawanie rzeczywistości mogą się wydawać przykre, ale są trzeźwiące. Wywołują płacz, łkanie, radość, ogólnie: przepływ energii. Podczas trzeźwienia, czyli przechodzenia do rzeczywistości, wyzwalają się czasami wielkie zasoby zgromadzonej energii, zablokowane we wzorcach przeżywania. W czasie trzeźwości umysłu mięśnie rozluźniają się, kręgosłup staje się bardziej prosty, a cała postać widocznie „atrakcyjniejsza”, posiada większą grację. Do takich stanów można dochodzić w medytacji przez proste, spokojne wypowiadanie pozytywnych sugestii. W praktyce parapsychicznej masz do czynienia nie tylko z podświadomym umysłem, ale i z niewidzialnymi ciałami energetycznymi: fizycznym, eterycznym, astralnym i mentalnym. Im bardziej będziesz świadomy istnienia tych niewidzialnych obszarów rzeczywistości, tym efektywniejsza będzie twoja praktyka. Dopiero po pewnym czasie zaawansowanych ćwiczeń możesz świadomie korzystać z ciała przyczynowego i buddycznego. Te ciała energetyczne człowieka układają się wokół fizycznego ciała w formie owalu. Można zauważyć, że w rzeczywistości każde ciało zawarte jest w następnym, wyższym energetycznie ciele. Każde z nich posiada własny poziom wibracji. Chociaż wszystkie one posiadają różną gęstość, są ze sobą połączone i reagują wzajemnie na siebie. W związku z tym zmiana w którymkolwiek energetycznym ciele wpływa na wszystkie pozostałe. Zmieniając coś na subtelnej płaszczyźnie, w rzeczywistości wpływasz bezpośrednio na wibracje ciała eterycznego, astralnego i czasami mentalnego. Po jakimś czasie zauważysz, że twoja koncentracja w wizualizacji zaczyna przynosić konkretne, fizyczne efekty.
           Kiedy pracujesz z medytacją i wizualizacją, masz do czynienia z bardzo subtelnymi energiami i wibracjami, które na co dzień mało kto postrzega. Powinieneś więc poznać system energetyczny niewidzialnych ciał i zewnętrznego otoczenia. A wówczas twoje przeżycia i doświadczenia będą bardziej świadome.
Najczęściej w praktykach parapsychicznych spotykamy się ze sferą astralną. Płaszczyzna astralna, do której należy ciało astralne, zajmuje tą samą przestrzeń, co świat fizyczny. Ponieważ jednak wibrację płaszczyzny astralnej są znacznie wyższe od fizycznej, nie jesteśmy w stanie postrzegać jej naszymi zmysłami fizycznymi. Płaszczyzna astralna egzystuje niezależnie od intelektu. W świecie astralnym panują astralne prawa, a także istnieje światło, dźwięki i barwy nie występujące w fizycznym świecie. Postrzeganie na tej płaszczyźnie różnie się od fizycznej percepcji, co bywa mylące, dopóki nie nauczysz się orientować w swoich doświadczeniach dotyczących niewidzialnych światów. Wielu czuje się przyciąganymi przez niezwykłość i inność świata astralnego. Musisz jednak wiedzieć, że jeśli twoim celem jest oświecenie, to powinieneś traktować swój pobyt w świecie astralnym jako krótkotrwałą, a niekonieczną przygodę i otworzyć swą świadomość na znacznie subtelniejsze wibracje świata mentalnego i intuicyjnego. Kiedy podniosą się wibrację twego umysłu, a intuicja i wewnętrzna świadomość lepiej rozwiną, będziesz zdolny postrzegać również na jawie płaszczyzny świata nieprzejawionego. Twoja zdolność postrzegania rzeczywistości rozszerzy się ponad granice, które dotychczas ją ograniczały, a wówczas doświadczysz swej egzystencji niezależnie od ciała, emocji i umysłu.
Szamani, mistycy, kapłani i uzdrowiciele od wieków wiedzieli, że wszystkie fizyczne manifestację są w istocie wibracjami energetycznymi, Mogli oni wykorzystywać swe praktyki do zmiany własnego ciała, uczuć, myśli i i innych form fizycznych a także do stworzenia realistycznych iluzji. Wszystko, co istnieje w niewidzialnych poziomach rzeczywistości, jest połączone łańcuchem przyczynowo- skutkowym z wszystkimi stworzeniami. Każda zmiana jednej formy energetycznej w danym miejscu przyczynia się do odpowiadającej jej zmiany wibracji innego przedmiotu na innym miejscu, itd. Kiedy praktykujemy medytację i wizualizację, wywołujemy zmiany na subtelnej, niefizycznej płaszczyźnie, wręcz fizyczną manifestację. Im wyższe i bardziej subtelne wibracje, tym wyższy poziom informacji z nimi związanych.
           Teraz pora na parę słów o aurze. Aura to energetyczna otoczka ludzi, zwierząt i roślin. Wszystko co żyje, ma aurę. Po pewnym przeszkoleniu możliwe jest widzenia aury na różnych jej poziomach.
    rośliny mają tylko aurę eteryczną, która jest odblaskiem energii życiowej każdego organizmu. Rozciąga się ona na ok. 1 cm od żywego organizmu. Tędy płynie energia życiowa - prana. Aby go „dotknąć” lub zobaczyć trzeba trochę treningu;
    zwierzęta oprócz aury eterycznej mają jeszcze aurę astralną. Jest to otoczka energetyczna, znacznie szersza i jaśniejsza, największe zwykle w okolicach dłoni. Wielkość jej jest bardzo zróżnicowana. W aurze astralnej zachodzą wszystkie procesy emocjonalne, także komunikacja telepatyczna między żywymi istotami. Aura astralna ulega zaburzeniom i odchyleniom w czasie chorób, jak i w pobliżu innych istot. Świat astralny, to także świat „duchów” zmarłych, „demonów” - wytworów chorej wyobraźni i wszelkich wyobrażeń formalnych. Ciało astralne czuje i pamięta. To tu zachodzą wszelkie kontakty telepatyczne, tu kodujemy emocje i obrazy. Czasami bywa, że ludzie zamykają świadomość na tym poziomie;
    ludzie też posiadają aurę mentalną. (Niektórzy upośledzeni umysłowo nie posiadają jej). Aura mentalna jest jeszcze szersza od aury astralnej, najczęściej widoczna w formie balonu lub gruszki. Zachodzą w niej procesy myślenia (za wyjątkiem myślenia abstrakcyjnego). Świat mentalny podobny jest do astralnego, tylko piękniejszy i przyjemniejszy;
    ponad głową lub w okuł głowy ludzi zaawansowanych w rozwoju duchowym, można dostrzec ciało przyczynowe w formie świetlistej kuli. Zachodzą w niej procesy myślenia abstrakcyjnego. To siedziba intuicji, źródło wyższej inspiracji - Wyższe Ja;
    prócz tego istnieją atmiczne i buddyczne ciała urzeczywistniania i oświecenia. Ich dostrzeżenie jest możliwe tylko przy wyjątkowych zdolnościach. Najłatwiej jest zobaczyć aurę eteryczną, najtrudniej przyczynową. W medytacji jest taka zasada, że możesz zobaczyć wszystko, co tylko potrafisz nazwać i zdefiniować. Nie musi ci się to udać za pierwszym razem, ale warto próbować. Widzenia barw, kształtów aury, zależy od indywidualnych zdolności jasnowidza. Widzenia auty może być niezwykłe ważne w procesie diagnozowania pacjentów. Zmiany koloru lub kształtu świadczą o chorobach, których medycyna nie może jeszcze wykryć. W niewidzialnych ciałach znajdują się tyk zwane czakry (centra energii psychicznej), które aktywizują się poprzez energię gromadzoną podczas energetyzujących oddechów czy medytacji. Tę energię możesz też wyzwalać w innych ludziach.
  9. Psychologiczne wróżbiarstwo - mowa ci ała

Badania różnych kultur na świecie wykazały, że wróżby są równie popularne jak wiara w bóstwa. Większość wróżb odnosi się do szczęścia w miłości, sukcesu zawodowego, majątku lub posiadania potomstwa, czyli najbardziej interesujących spraw którymi interesuje się większość ludzi.


Niektórzy naukowcy tłumaczą popularności wróżbiarstwa kilka przyczyn psychologicznych:


- sceptycznych jak i dopuszczających takie praktyki jako sprawdzone i oparte na wydarzeniach które miały miejsce w rzeczywistości i dały duże podstawy do tego aby wierzyć w przepowiednie;
-  język wróżb jest prawie zawsze na tyle niejasny, aby trudno było zweryfikować ich prawdziwość w przyszłości, gdyż prawie zawsze pozostawia on dużą możliwość interpretacji, tego co ma się właściwie zgodnie z wróżbą wydarzyć. Jednakże coś w tym musi być skoro większość ludzi wierzy w takie praktyki i stosuje je przepowiadając sobie przyszłość. Korzystają oni z pomocy wróżek i astrologów, którzy czasem podaja informacje z przeszłości mające na celu potwierdzenie ich wiarygodności. Wielu osobom wróżby pomagają w codziennych wyborach;
- czasami ludzie wierzący w przepowiednie mają skłonność do zapominania nieudanych przepowiedni. Pamiętają te, które się sprawdziły.

Wróżbiarze i ich entuzjaści wskazują swoim przeciwnikom i krytykom ich praktyk pomijanie w próbach interpretacji zjawisk współczesnej nauki, zwłaszcza odkryć fizyki które zakładają, że wszechświat jest wielowymiarowy, czas zaś tylko jednym z jego wymiarów, specyficznym tylko dla naszego typu czasoprzestrzeni. Zdaniem wróżbitów to tłumaczy tajemnicę przepowiadania przyszłości. Fizycy sądzą, że taka interpretacja ich badań, to pseudonauka pozbawiona jakichkolwiek dowodów eksperymentalnych. Jednak większość z nich to sceptycy, którzy nie wierzą w nic nawet samym sobie. Przeciwnicy wróżenia w swej krytyce opierają się głównie na interpretacjach religijnych. Postawa taka nie ma nic wspólnego z naukowym podejściem do wróżenia, bo nie odrzuca ona możliwość skutecznej możliwości przepowiadania przyszłości, lecz uznaje je za niemoralne (z punktu widzenia religii). Uważając te praktyki za konkurencję, która trzeba zwalczać.


10. Kolory odzwierciedlają Ciebie

Kolory odgrywają dużą role w naszym życiu, odzwierciedlają nasze charaktery, nastroje, każda kobieta ma swoja ulubioną gamę kolorów, ulubione ubrania, w których dobrze się czuje. Czasami w danych okresach naszego życia intensywnie poszukujemy ubrań rekwizytów w jednym kolorze, odruchowo sięgamy po te same kolory nawet wtedy kiedy mamy zamiar kupić coś innego niż dotychczas. Dzieje się tak dlatego ponieważ podświadomość podpowiada nam co innego niż świadomość.
Badania na temat kolorów ich działanie na człowieka mają ogromne znaczenie w diagnozowaniu i leczenia duszy i ciała. Terapia kolorystyczna potrafi czynić cuda, ponieważ odwołuje się do naturalnych reakcji człowieka. Wybór koloru , który najbardziej lubimy, ma znaczenie w określeniu naszej osobowości, odzwierciedla nasze problemy, przeżycia, stan ducha. Upodobania do określonych kolorów mogą oczywiście się zmieniać tak samo jak zmienia się nastrój każdej kobiety.

Zielony:
Zieleń jest kolorem przyrody, postępu umysłu i ciała, zrównoważonej siły, sprzyja polepszeniu sytuacji materialnej, ma uspokajający wpływ na nasz system nerwowy. Może także symbolizować kłopoty emocjonalne, tęsknotę za równowagą zewnętrzną, potrzebę skupienia się na sobie.
Osoba, która lubi kolor zielony jest łatwa w pożyciu, jest towarzyska, nie lubi skandali. W miłości nie lubi urazów, podejrzliwości i wytykania wad, takie cechy rokują szczęśliwe małżeństwo. Miłość dla tej osoby oznacza stałość i ciepło. Ciemna zieleń charakteryzuje osoby, które cenią spokój, stabilizacje, umiarkowanie i pieniądze. Niepokój, napięcia przejawiają się wtedy, kiedy pragnienia seksualne nie znajdą zaspokojenia. Jasna zieleń oznacza lojalność w związku z partnerem, delikatność, jest barwą młodości i nietrwałej równowagi.


Zdrowie:
Kolor zielony najkorzystniej wpływa na narząd wzroku, leczy choroby układy nerwowego, układy krążenia, schorzenia żołądka i wątroby. Światło zielone pomaga przy gojeniu ran, przeciwdziała zapaleniom, leczy choroby alergiczne i skórne, obniża ciśnienie.


Uroda:
Zieleń zalecana jest dla osób o śniadej cerze, niekorzystnie wygląda przy skórze bladej. Ten kolor wygląda ciekawie w zestawieniu z kolorem żółtym, popielatym i odcieniami brązu.

Niebieski:
Kolor niebieski jest najbardziej popularnym kolorem. Ten kolor informuje o potrzebie dokonania czegoś nowego, oryginalnego, wyraża pragnienie aby inni dostrzegali naszą mądrość. Jeżeli jest to twój kolor to jesteś osobą, która umie opanowywać emocje, kontrolować swoje uczucia, pragniesz aby cię doceniano. Inne osoby w twojej obecności nabierają powagi. Jesteś osoba oszczędną w słowach, ubierasz się powściągliwie, jesteś nieśmiała i bardzo wytrwała. Ciemnoniebieski oznacza duża wiedzę, religie i podróże. Jest to barwa prawdy. Symbolizuje osobę, która kocha dzieci. Jasnoniebieski dotyczy sfery duchowej człowieka. Charakteryzuje osobę, lojalną na której można polegać.


Zdrowie:
Ten kolor działa przeciwzapalnie, ma właściwości znieczulające. Łagodzi wzburzone myśli i uczucia, łagodzi system nerwowy, uspokaja i wpływa na głęboki sen. Wnosi radość i spokój. Pomaga przy leczeniu chorób gardła, chrypki , gorączki, szkarlatyny, epilepsji, prostacie, reumatyzmie, biegunce oraz pomaga przy ząbkowaniu u dzieci.


Uroda:
Niebieski zaleca się dla osób tęższych, oraz dla osób o zniszczonej cerze. Podkreśla niebieskie oczy, stwarza wrażenie czystości i świeżości. Dobrze prezentuje się z bielą, kolorem popielatym i bladożółtym.

Czerwony:
Kolor czerwony pozwala na szybsze odzyskiwanie sprawności umysłowej, przyśpiesza rytm serca, daje uczycie ciepła, poprawia nastrój. Jest uważany za kolor miłości, działa pobudzająco. Czerwień dodaje energii, odwagi, wyzwala bunt i namiętność, jest twórcza i niszcząca jednocześnie. Symbolizuje potrzebę aktywności fizycznej i emocjonalnej, może informować o słabym krążeniu krwi i niskim ciśnieniu. Osoba, która lubi ten kolor ma gwałtowny charakter, jest płomienna i impulsywna. Cechuje ja odwaga, porywczość, skłonność wspaniałomyślności. Jest także osobą niecierpliwą i czasami egoistyczną.


Zdrowie:
Ten kolor poprawia przemianę materii, wzmacnia działalność hormonów, podnosi ciśnienie krwi, leczy depresję. Czerwony powoduje rozkurcz tych komórek które zostały „zamrożone” np. pod wpływem koloru niebieskiego. Dlatego kolor czerwony stosuje się przede wszystkim tam, gdzie zachodzi potrzeba rozgrzania, zwiększenia energii. Ten kolor wzmaga również produkcje czerwonych ciałek krwi, oraz podnosi seksualność, szczególnie u mężczyzn. Kolor ten leczy epilepsje, żółtaczkę, nadmierne wychudzenie ciała, niedowład członków, reumatyzm, szkarlatynę, liszaje, łysienie, odrę, choroby żołądka, wysypkę, brak apetytu.


Uroda:
Kolor czerwony szczególnie pasuje osobom bladym, słabym. Bardzo dobrze komponuje się z kolorem białym, czarnym, popielatym.

Żółty:
Kolor żółty to kolor słońca, mądrości, barwa tworzenia i miłości. Żółte promienie są inspirujące i życiowo podniecające w kierunku wyższej mentalności. Oznacza sławę, ciepło i żywotność. Symbolizuje lęk przed samotnością, informuje o potrzebie kontaktu z innymi. Może wskazywać na kłopoty z przewodem pokarmowym. Jeżeli lubisz ten kolor to jesteś osobą szczodrą, twórczą, zmysłową. Zawsze dążysz do szczęścia, jesteś wrażliwa i łatwo cię zranić. W miłości jesteś niezdecydowana, zazdrosna i nieśmiała. Jednym z twoich celów jest należeć do znanych elit i najlepszego towarzystwa. Żółty jest także kolorem osób nadwrażliwych i maniaków.


Zdrowie:
Ten kolor używany jest przy leczeniu gruźlicy.
 
Pomarańczowy:
Pomarańczowy symbolizuje dążenie do osiągnięcia celu, wyzwala funkcje cielesne i mentalne, działa dodatnio na cały organizm. Dodaje optymizmu i pobudza. Wpływ tego koloru oznacza uczucie wyzwolenia od wszelkich ograniczeń. Nadmiar tego koloru może wywołać zbyt wielką wyrozumiałość i tolerancje wobec słabostek swoich i innych ludzi. Jeśli to twój kolor to jesteś osobą towarzyską i utrzymujesz bardzo dobre stosunki z otoczeniem. Nie lubisz samotności, dobre czujesz się w otoczeniu osób o łagodnym charakterze.


Zdrowie:
Kolor ten wykorzystywany jest do leczenia bezsenności, bardzo dobrze wpływa na proces trawienia, leczy astmę, zapalenie płuc. Pomaga przy dusznościach, osłabionej pracy serca, ospałości. Nadmiar pomarańczowego wyzwala nadpobudliwość.


Uroda:
Barwa ta zalecana osobą o opalonej skórze i mającym ciemne włosy. Ładnie prezentuje się z czernią i bielą.

Fioletowy:
Kolor fioletowy symbolizuje zainteresowanie sferą duchową, poszukiwanie odpowiedzi na pytania dotyczące naszego życia. Jest kolorem wolności i przestrzeni, oznacza przyjaźń i spontaniczność. Osoba, która lubi ten kolor ma pociąg do rzeczy pięknych, bogatych, nie lubi miernoty. Jest tajemnicza i dumna, potrafi zadziwiać ludzi swoją intuicją i filozoficznymi poglądami. Lubi tajemnice, zagadki, ryzyko.


Zdrowie:
Kolor fioletowy ma działanie znieczulające, łagodzi zmęczenie, stresy, leczy bezsenność dlatego zalecany jest dla osób zajmujących się pracą umysłową i twórczą. Tym kolorem leczy się epilepsję, reumatyzm, choroby powstałe na tle nerwowym.


Uroda:
Fioletowy dodaje powagi dlatego zalecany jest osoba młodym. Pasuje do jasnej cery. Ładnie prezentuje się do koloru białego.

Czarny:
Kolor czarny oznacza poszukiwanie energii do działania, koncentracje na sobie. Jest to kolor który symbolizuje tęsknotę za miłością. Oznacza smutek, izolacje. Dobrze prezentuje się niemal ze wszystkimi kolorami.

Biały:
Kolor biały to symbol przestrzeni i docenienia przez innych. Oznacza zachłanność na życie.
Pasuje do wszystkich kolorów.

Brązowy:
Kolor brązowy charakteryzuje osobę, której brakuje wiary w siebie. Osoba ta ma poczucie zagrożenia, niepewności jutra. Symbolizuje osoby o słabym i niskim ciśnieniu.
Kolor ten pasuje do bieli i czerni.


11. Grafologia

Grafologia jest bardzo tajemniczą dziedziną psychologii, wykorzystywaną często w kryminalistyce. Jej zwolennicy wychodzą z założenia, że istnieją silne związki pomiędzy charakterem pisma a osobowością jego autora. Biorąc pod uwagę szereg czynników, takich jak wysokość, szerokość, pochylenie liter oraz odległości między nimi, grafolodzy starają się przewidywać cechy charakteru, usposobienie czy nawet stworzyć portret psychologiczny.


Poniżej, w ogromnym skrócie, przedstawiamy, jak zgodnie z zasadami grafologii zbadać własne pismo?


Margines:


- lewy (odpowiada zachowaniom zewnętrznym człowieka):


równy – osoba silna i zdyscyplinowana;
wąski – osoba oszczędna, niepewna swojej przyszłości;
szeroki - osoba tolerancyjna, hojna;
falujący – osoba niezdecydowana, często wykorzystywana przez innych;
rozszerzający się ku dołowi - osoba skłonna do trwonienia pieniędzy, impulsywna;
zwężający się ku dołowi - osoba bojąca się innych ludzi oraz ryzyka.
- górny – jeśli forma tekstu nie wymaga pozostawienia górnego marginesu, a piszący i tak go zrobił, można to interpretować jako chęć pozostawienia miejsca dla kogoś ważniejszego. Jeśli górnego marginesu nie ma, być może piszący chce podkreślić swoją wartość.


- prawy (odpowiada zachowaniom wewnętrznym):


szeroki - osoba niepewna, niewierząca we własne możliwości, nieśmiała;
wąski – osoba skłonna do przemyśleń, marzycielstwa.


Rodzaj pisma:


- proste – zazwyczaj świadczy o życiu w zgodzie z obowiązującymi przepisami, ale zarazem o uczuciowej niestałości;


- pochylone w prawo – może mówić o wysokiej komunikatywności, uczuciowości, ale i byciu „jak chorągiewka na wietrze”. Jeśli litery są bardzo mocno pochylone w prawo, mogą świadczyć o namiętności, silnym charakterze oraz skłonnościach przywódczych;


- pochylone w lewo - jeżeli litery pochyla w lewo osoba praworęczna, może to oznaczać, że woli pozostawać w pewnej opozycji do otoczenia, wyróżniać się, odcinać od tego, co powszechne, a nawet niekiedy wymądrzać, podkreślając swoją inność;


- mieszane – nietrudno się domyślić, że świadczy o chwiejności charakteru, wiecznym niezdecydowaniu i kapryśności.


Wielkość pisma:


- szerokie – mówi o otwartości na otoczenie, towarzyskości;

- wąskie – charakteryzuje osoby opanowane i ostrożne.

Odstępy pomiędzy poszczególnymi słowami:


- duże – osoby ceniące sobie samotność, nieprzywiązujące zbytniej wagi do własnych interesów, ale też nieszczególnie skore do pomocy innym;


- małe – charakteryzują osoby bardzo przyjaźnie nastawione do otoczenia, zawsze skore do pomocy i udzielenia szczerej porady.


Wielkość pisma:


- duże – typowe dla osób dynamicznych i śmiałych;


- małe – częściej piszą w ten sposób kobiety, szczególnie te skromne i nieśmiałe;


- różnej wielkości – bardzo często wiąże się z artystycznym usposobieniem, twórczą naturą, wiecznie niespokojną.


Jaka jest twoja kropka nad „i”?


Miejsce postawienia kropki ma zdaniem grafologów znaczenie i mówi sporo o wyobraźni, ewentualnej nerwowości lub zasobach pamięci:


- kropka wysoko w górze – oznacza bogatą wyobraźnię;


- kropka po prawej stronie – charakteryzuje osoby niecierpliwe i dość nerwowe;


- kropka po lewej stronie – mówi o ostrożności, skłonności do analizowania wszystkiego, rozpamiętywania przeszłości;


- okrągła kropka – często dotyczy osób zainteresowanych głównie sobą oraz o naturze artystycznej;


- brak kropki – sugeruje lenistwo i nieuporządkowanie;


- kropka w kształcie pionowej kreseczki – charakteryzuje osoby, które bardzo silnie oddzielają swój świat wewnętrzny od zewnętrznego.


Co mówi o tobie twój podpis?


Teraz, gdy już wiesz, jakie cechy piszącego zdradzają stawiane przez niego litery, przyjrzyj się swojemu podpisowi. Podobno oddaje on cechy, które pisząca go osoba pragnęłaby posiadać. Grafolodzy twierdzą, że porównanie próbki pisma z podpisem jest cennym źródłem informacji, ponieważ jeśli różnic jest wiele, może to znaczyć, że piszący chciałby uchodzić za kogoś… kim nie jest.


Kilka ciekawostek:


Duży podpis świadczy o tym, że stawiający go chciałby być kimś ważnym.
Jeśli kobieta podpisuje się tylko nazwiskiem lub od nazwiska zaczyna, oznacza to, że umniejsza swoją wartość, ukrywa swoją indywidualność.
Podkreślenie podpisu świadczy o chęci pokazania swojej siły.
Nieczytelny podpis oznacza, że być może otwarta osoba wolałaby uchodzić za kogoś tajemniczego.
Analizie grafologicznej mogą zostać poddane nie tylko stawiane przez nas litery, ale i nieświadomie tworzone gryzmoły, szlaczki, rysunki. Często zostawiamy je na marginesach stron w notesach czy na karteczkach, rozmawiając przez telefon. Nawet bez specjalnego merytorycznego przygotowania możemy orzec, że liczne zamazania i grube kreski mogą być ulubionymi bazgrołami człowieka stanowczego, ale i kłótliwego, a cienkie, delikatne linie - osoby nieśmiałej, nieco wycofanej, obawiającej się „wyjść przed szereg”. Kwieciste ornamenty zostawi po sobie romantyczka, a przejrzyste, geometryczne rysunki - właścicielka analitycznego umysłu ścisłego.


Grafologia psychologiczna jest jednak uznawana za pseudonaukę, dlatego do tematu należy podchodzić wyjątkowo ostrożnie. Nie istnieją żadne badania, które potwierdzałyby słuszność jej założeń, w czego efekcie grafologów stawia się na równi z astrologami, sprawiając, że dziedzina, którą się zajmują, traci na znaczeniu do tego stopnia, iż British Psychological Society całkowicie ją odrzuca. Mimo to analiza własnego pisma może być fascynującą przygodą po nieznanych nam dotąd zakamarkach ludzkiej psychiki. Pozostaje postawić sobie pytanie: czy moje litery kłamią?


12. Sennik i interpretacje snów


Sen (fizjologiczny) - naukowa definicja:
stan czynnościowy układu nerwowego charakteryzujący się obniżeniem wrażliwości na bodźce, zanikiem aktywności ruchowej, zwolnieniem czynności serca, oddychania i in. funkcji fizjologicznych oraz czasową utratą świadomości (przytomność) w wyniku fizjologicznego rozprzestrzeniania się procesu hamowania w ośrodkowym układzie nerwowym (układ siatkowaty). Sen fizjologiczny jest niezbędny do życia i prawidłowego przebiegu procesów psychicznych. Występuje u człowieka i zwierząt w rytmie dobowym, na przemian z czuwaniem. Wyróżnia się dwie fazy snu: wolnofalową (NREM) i paradoksalną (REM), w której występują marzenia senne. NREM charakteryzuje się występowaniem w EEG fal o wysokiej amplitudzie i niskiej częstotliwości, co objawia się obniżeniem aktywności ruchowej (w tym ruchów gałek ocznych - stąd nazwa - non rapid eyes movement) i wszystkich czynności fizjologicznych. Natomiast faza REM charakteryzuje się w badaniu EEG występowaniem fal szybkich o niskiej amplitudzie, typowych dla stanu czuwania. W fazie tej występuje obniżenie napięcia mięśniowego oraz szybkie ruchy gałek ocznych (stąd skrót pochodzi od: rapid eyes movement). Głębokość senu w tej fazie jest najmniejsza, wtedy też dochodzi do zapamiętywania informacji z okresu czuwania. Ilość REM zmniejsza się z wiekiem, dlatego jest największa u dzieci. Brak paradoksalnej fazy snu fizjologicznego powoduje poważne zaburzenia.

Przebieg snu:
Twój nocny sen składa się z czterech lub pięciu cykli trwających po około 1,5 godziny, przedzielonych krótkimi okresami przebudzenia. Sen jest najbardziej regenerujący podczas pierwszych cykli. Każdy cykl składa się z trzech różnych rodzajów snu:
sen płytki, z niską aktywnością ciała,
sen głęboki, gdy Twoje ciało i mózg są w całkowitym odpoczynku,
sen REM (Gwałtownych Ruchów Gałek Ocznych), gdy Twój mózg zachowuje się w podobny sposób, jak wtedy, gdy jesteś obudzony. Podczas fazy REM masz marzenia senne.
Interpretacja snów
Ktokolwiek, kto prześledzi kilka prostych reguł, może interpretować swoje własne sny. Są one bowiem obrazami tego, o czym myśli śpiący. I "ktoś, kto popatrzy na obraz i powie, co on znaczy, powinien potrafić popatrzeć na swoje senne obrazy i powiedzieć, co one znaczą. Znaczenie snu nie będzie pochodziło z jakiejś teorii na temat snów. Ono będzie się znajdować właśnie w samym śnie."(Calvin Hall)

Świadome śnienie
Tu należy zaznaczyć, że podział ten nigdy nie jest czysty i zawsze poszczególne rodzaje występują w różnych wariacjach.

Jest również podział snów ze względu na czas, do którego te sny się odnoszą:
przeszłość: sny odreagowujące
teraźniejszość: sny fizyczne, sny symboliczne, sny erotyczne
przyszłość: sny symboliczne, sny prorocze, sny życzeniowe
Do interpretacji snów wymagana jest znajomość informacji, jakie kryją się pod występującymi w śnie symbolami. Większość znaczeń poszczególnych symboli jest niemal identyczna dla osób należących do tej samej kultury. Zdarza się jednak, że poszczególne znaczenie jakiegoś symbolu jest indywidualne i charakterystyczne tylko dla jednej bądź kilku osób.

Sny symboliczne
Sny symboliczne są najczęściej występującymi i chyba najbardziej wartościowymi snami spośród wszystkich rodzajów snów. Przedstawiają one obecny stan naszej psychiki, naszej sytuacji życiowej, ze szczególną koncentracją na te obszary, w których coś nie działa tak jak powinno. Nierzadko w takich snach w różny sposób pokazane jest to, co można zrobić, żeby było lepiej. Sny symboliczne mogą także w pewien sposób pokazywać naszą przyszłość na zasadzie pokazania negatywnych bądź pozytywnych konsekwencji naszych obecnych działań.
W snach symbolicznych nasza podświadomość wykorzystuje i przemawia do nas posługując się specyficznym językiem opartym na symbolach. Język ten przynależy każdemu człowiekowi, jest jak jego pierwotny język. Każdy symbol jest z natury wieloznaczny i może przyjmować nawet krańcowo różne znaczenie uzależnione od okoliczności, w jakich dany symbol wystąpił w danym śnie.

Sny odreagowujące
Sny odreagowujące są pewną formą odreagowania minionych przeżyć i porządkowania informacji zawartych w podświadomości. Sny te generalnie odnoszą się do przeszłości do zdarzeń, sytuacji, które kiedyś miały miejsce. Sny odreagowujące mogą powstać również na skutek jakichś traumatycznych zdarzeń.
Tylko śniący jest w stanie praktycznie go rozpoznać. Poszczególne fragmenty, szczegóły snu odreagowującego mogą być skutkiem tego, że coś wcześniej widzieliśmy, słyszeliśmy, po prostu z wrażeniami pochodzącymi z wszystkich naszych zmysłów (słuch, wzrok, węch, smak, dotyk), a także na skutek tego o czym myśleliśmy, co czuliśmy, mówiliśmy, robiliśmy itp.
Snów odreagowujących generalnie nie interpretuje się, ponieważ informacja, jaką w ten sposób się uzyskuje ma praktycznie znikoma wartość, a nawet czasem może takie symboliczne tłumaczenie wprowadzić pewien zamęt.

Sny fizyczne
Sny fizyczne powstają na skutek wpływu na nas podczas snu określonych czynników zewnętrznych lub wewnętrznych. W momencie, kiedy śpimy, czyli w momencie, gdy mamy w jakimś sensie wyłączoną naszą świadomość, cały czas odbieramy wszystkie sygnały pojawiające się z zewnątrz bądź wewnątrz nas. Te odbierane sygnały są potem przekazywane nam w formie snów.
Jeśli śni się nam, że jesteśmy głodni czy spragnieni może to po prostu oznaczać, że takie potrzeby aktualnie sygnalizuje nam nasz organizm. W ten sposób może dawać o sobie znać w naszych snach uczucie zimna bądź gorąca, uczucie duszności, drętwienia kończyn lub nawet jakaś rozwijająca się w naszym organizmie choroba.
Sen fizyczny może też wystąpić pod wpływem czynników zewnętrznych, na przykład w sytuacji, gdy w trakcie snu słyszymy jakieś dźwięki z włączonego gdzieś telewizora, budzika lub innego źródła dźwięku.

Sny erotyczne
Sny erotyczne jest to pewna grupa snów, którą można zarazem łatwo i też trudno zidentyfikować. Łatwo możne te sny zidentyfikować z tego względu, że we wszystkich nich występują jakieś elementy związane z seksualnością człowieka. Trudność identyfikacji w przypadku snów erotycznych wiąże się z trudnością odczytania celu występowania tych snów. Sny erotyczne mogą być zarazem snami erotycznymi i dodatkowo mogą to być sny fizyczne, symboliczne, odreagowujące, odwrotne, czy też prorocze.
Najczęściej pojawiają się sny erotyczne, które są zarazem snami symbolicznymi. W snach tych pod motywami seksualnymi kryją się treści, które często mają niewielki związek z seksem, albo wręcz w ogóle takiego związku nie ma. Pod postacią seksu czy jakichś jego form mogą być w symboliczny sposób zakodowane potrzeby bliskości czułości w sensie psychicznym. Czasem też pod postacią takiego snu pokazane są relacje w sensie psychicznym między dwoma osobami. Przykładowo pod postacią namiętnego pocałunku może kryć się informacja nie o pożądaniu, ale o głębokich, szczerych uczuciach wobec osoby całowanej.

Sny prorocze
Sny prorocze -jak sny odwrotne mają bardzo podobną konstrukcję, przedstawiają w sposób dosłowny (czasem z elementami symbolicznymi) przyszłość, jaka nas czeka.
Sny prorocze, a także sny odwrotne są chyba najbardziej problematycznymi snami ze wszystkich. Główny problem polega na tym, że bardzo ciężko jest odróżnić czy mamy do czynienia ze snem proroczym, czy z jego przeciwieństwem - ze snem odwrotnym. Pracę nad snami proroczymi i odwrotnymi dodatkowo komplikuje to, że niekiedy w tych snach występują pewne symbole. Jedyną możliwością rozstrzygnięcia jaki to rodzaj snu, jest niestety poczekanie aż wydarzy się sytuacja przedstawiana w śnie, a potem porównanie tego ze snem.
Nie należy w oparciu o jeden tego typu sen przesądzać o czekającej nas przyszłości. Jaka będzie przyszłość to tak naprawdę jest zależne od nas i od naszego działania albo braku działania.

Sny odwrotne
Sny te są przeciwieństwem snów proroczych, choć konstrukcja takich snów jest taka sama. Sen ten ukazuje nam przyszłość z tym, że przyszłość ta nigdy się nie zrealizuje.
Przykładowym takiego snu może być sen, w którym widzimy, że oblaliśmy jakiś egzamin, gdy tymczasem później okazuje się, że jednak go zdaliśmy. Sny odwrotne dość często powstają pod wpływem podobnych czynników jak to ma miejsce w przypadku snów odreagowujących. Po prostu czasem tak mocno czegoś pragniemy, zaprzątamy sobie nasz umysł myślami związanymi z jakąś rzeczą, sytuacją, że w którymś momencie znajduje to odzwierciedlenie w naszych snach. Jeśli coś jest trudne do zrealizowania, lub mamy mały wpływ na jakaś sytuację, a pożądamy jej, to w końcu otrzymujemy ją w postaci marzenia sennego. Przy silnym pragnieniu czegoś, podświadomość identyfikuje to pragnienie jako niezaspokojoną potrzebę i stara się w jakiś sposób je zaspokoić. Sny erotyczne przykładowo też mogą być snami odwrotnymi.

Świadome sny
Świadomy sen czasem określany jako jasny sen lub skrótowo LD Lucid Dream. Jest to sen, w którym mamy świadomość tego, że śpimy z jednoczesną możliwością wpływania na akcję snu. Ważne jest to, że nie przeprowadza się interpretacji świadomych snów. Nie czyni się tego dlatego, że w tym przypadku to my sterujemy akcją snu, a nie nasza podświadomość. Interpretowanie takiego snu byłoby podobnie bezużyteczne jak symboliczna interpretacja obojętnie jakiej czynności jaką wykonujemy podczas codziennego dnia.

Zaburzenia snu, porady:
Zaburzenia snu dotyczą ponad 25% społeczeństwa. Mogą się one wydawać stosunkowo łagodną dolegliwością, ale z czasem potrafią skutecznie zatruć życie. Przede wszystkim należy sobie odpowiedzieć na konkretne pytania i spróbować początkowo samemu znaleźć rozwiązania swych problemów ze snem.
Przede wszystkim - sen jest niezbędny do życia. Bez niego nie możesz być w dobrej kondycji fizycznej czy psychicznej. Gdy śpisz, Twoje mięśnie oraz niektóre obszary mózgu odpoczywają i gromadzą energię, podczas gdy inne narządy aktywnie pracują. W trakcie snu jest wydzielany na przykład hormon wzrostu. Aby funkcje te odbywały się prawidłowo, potrzebujesz pełnego okresu odpoczynku.
O mniej lub bardziej regularnej porze czujesz stopniowo narastające zmęczenie oraz senność. To zjawisko jest regulowane przez rodzaj zegara znajdującego się w Twoim mózgu. Ten sam zegar wewnętrzny mówi Ci, kiedy zbliża się czas posiłku, przyczyniając się do wywołania uczucia głodu. Dostosowuje się on w sposób naturalny do Twojej aktywności i do zmieniającego się układu dnia i nocy, w oparciu o światło. Gdy ten zegar jest rozregulowany, cierpisz na problemy spowodowane przez tzw. "zespół odrzutowca".

Prawidłowa długość snu:
Prawidłowy sen nocny składa się z czterech lub pięciu cykli trwających po około 90 minut, to znaczy siedem do ośmiu godzin. Niemniej jednak ludzie, którzy są "śpiochami" potrzebują ponad dziewięciu godzin spędzonych w łóżku. Innym natomiast wystarcza tylko sześć godzin. Ta różnica jest spowodowana wyłącznie indywidualnymi różnicami w czasie trwania snu płytkiego, podczas gdy czas trwania snu głębokiego - najbardziej regenerującego - jest taka sama dla wszystkich. Jakość snu zmienia się, a jego ilość zmniejsza się z wiekiem nawet jeśli potrzeby człowieka pozostają niezmienione.

Diagnoza zaburzeń snu:
Bezsenność jest najpowszechniejszym schorzeniem. Jest ona definiowana jako powtarzające się wrażenie snu, w który trudno zapaść, niewystarczającego, niesatysfakcjonującego i nieregenerującego. To subiektywne wrażenie może być spowodowane brakiem snu, ale może też nie być z nim związane. W każdym z przypadków, Twój sen wydaje się niesatysfakcjonujący i nieregenerujący. Budzisz się czując się jakbyś nie spał.
Parasomnia to z kolei inne schorzenie, które nie jest bezpośrednio związane z mechanizmem snu. Jeśli czasami budzisz się łapiąc powietrze, możesz cierpieć na bezdech nocny. Jest to częsty stan u mężczyzn po pięćdziesiątce z kłopotami z nadwagą. Może on mieć poważne następstwa w postaci chorób układu krążenia. Jeśli zaobserwowałeś u siebie podobne objawy, powiedz o nich jak najszybciej Twojemu lekarzowi. Również inne, mniej poważne typy parasomni mogą wpłynąć negatywnie na Twój sen. Niektórzy ludzie mówią przez sen, inni mają halucynacje lub skurcze, zgrzytają zębami, lunatykują, krzyczą lub mają straszliwe koszmary - wszystko to nawet bez przebudzenia. Te zdarzenia mogą zmniejszyć Twoją zdolność do odpoczynku, lecz zazwyczaj nie trwają długo.

Powody zaburzeń snu:
Sen, jak wszystkie inne funkcje zależne od Twojego organizmu, może mieć zaburzoną równowagę. Bezsenność częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, a częstotliwość jej występowania wzrasta z wiekiem. Trudno wymienić wszystkie czynniki, które mogą zaburzyć sen. Wiemy, że depresja oraz niektóre hormonalne, neurologiczne czy kardiologiczne choroby wpływają niekorzystnie na sen powodując zwiększenie liczby wybudzeń. Także ból może obudzić cierpiącego lub nie pozwolić mu zasnąć. Najczęściej wymienianą przyczyną jest stres. Pacjenci często mówią, że ich bezsenność wynika ze "zbyt wielkiej presji" lub "zbyt wielu obaw". Ale nawet zmiana rytmu dnia może spowodować poważne konsekwencje. Sprawia ona bowiem, że stajesz się bardziej czujny, co może prowadzić do "reakcyjnej bezsenności". Także wiele innych czynników - takich jak używki (kawa, herbata), niektóre leki, spanie w nowym miejscu czy ciężki posiłek - może utrudniać zasypianie lub utrzymanie snu.

Prawidłowa higiena snu:
Higiena snu zależy od Twojego stylu życia. Aby poradzić sobie z zaburzeniami snu, musisz przestrzegać kilku prostych zasad higieny i diety. Nawet jeśli wydadzą Ci się oczywiste, nie zapominaj o ich przestrzeganiu!

Zalecenia:
wykonaj kilka ćwiczeń,
zwracaj uwagę na leki, które zażywasz. W przypadku wątpliwości poproś lekarza lub farmaceutę o poradę,
zmniejsz spożycie używek późnym popołudniem,
unikaj długich drzemek po południu,
unikaj sytuacji stresowych. Naucz się radzić sobie ze stresem.
unikaj intensywnej aktywności, takiej jak uprawianie sportu lub długotrwały wysiłek intelektualny,
unikaj zbyt ciężkich oraz zbyt lekkich posiłków. Nie pij dużych ilości płynów, bo będziesz musiał wstać w środku nocy,
słuchaj swojego wewnętrznego zegara, idąc spać i wstając o określonej porze.
śpij w bezpiecznym, wygodnym, cichym i odprężającym miejscu,
odseparuj się od zewnętrznych bodźców (hałas i światło),
wywietrz i nawilż swoją sypialnię. Utrzymuj temperaturę między 16 a 18°C,
ukryj wszystkie tarcze zegarów. Świadomość utraconego czasu, w trakcie którego powinieneś spać jest szczególnie stresująca,
utrzymuj swoją pościel w dobrym stanie.
twoje łóżko służy do spania, a nie czytania, oglądania telewizji czy spożywania posiłków. Cokolwiek robisz, nie pracuj i nie płać swoich rachunków w łóżku!
jeśli nie możesz zasnąć, wstań. Zrób coś wyciszającego i relaksującego, na przykład poczytaj książkę. Poczekaj na następny cykl snu i wróć do łóżka.
jeżeli się obudziłeś/łaś, wstań z łóżka. Powtórne zaśnięcie może spowodować, że zostaniesz gwałtownie obudzony w środku cyklu.



13. Zrozum swoje sny. Sposoby interpretacji nocnych wizji


Podstawowe zasady interpretacji snów:
Sen jest wytworem własnego umysłu śniącego i mówi mu, jak widzi siebie samego, innych, świat, swoje impulsy itd. Sen nigdy nie powinien być czytany jako przewodnik do obiektywnej rzeczywistości - to znaczy, nie daje nam prawdy o rzeczach, ale po prostu obraz, jak się one nam jawią.
Śniący jest odpowiedzialny za wszystko, co pojawia mu się we śnie. Jeśli śni o czymś strasznym albo głupim, najpierw musiał o tym pomyśleć.
Śniący zwykle ma więcej niż jedną koncepcję siebie samego, innych, świata i swoich impulsów i te wielorakie koncepcje będą się pojawiać w jego snach. Powiedzą mu, jak widzi coś w konkretnym punkcie czasu swojego życia.
Za Jungiem, Hall radzi, aby czytać sny raczej w seriach niż pojedynczo. Mówi, że sen nigdy nie powinien być interpretowany bez konsultowania się z innymi snami serii po to, aby zobaczyć, jak myśli danej osoby są razem powiązane. Bardzo często znaczenie snu jest całkowicie oczywiste i takie bezpośrednie sny mogą często rzucać światło na bardziej złożone symboliczne produkcje śniącego umysłu. Skojarzenia śniącego powinny być zawsze użyte, aby potwierdzić wnioski.
Sen jest bardzo zdrowy dla człowieka - podczas snu uaktywnia się nasz układ odpornościowy. Sen jest czasem odpoczynku, odprężenia i relaksu zarówno fizycznego jak i umysłowego. Określa się go jako fizjologiczny stan występujący w regularnych odstępach czasu, w którym świadomość w znacznej części lub zupełnie zanika. Za bezpośrednią przyczynę snu uważa się zmęczenie ośrodków nerwowych, względnie czynność specjalnych ośrodków nerwowych snu, które działają okresowo.

Próba interpretacji marzeń sennych:
Od bardzo dawna ludzie przypisywali snom ogromne znaczenie. Ich interpretacją zajmowali się wróżbici, magowie i kapłani. Senniki znane były już w starożytności, kiedy to tłumaczenie snów (oneiromancja) odgrywało wielką rolę w przepowiadaniu przyszłości. Opierało się ono na wierzeniu, że we śnie dusza opuszcza ciało i od duchów zmarłych otrzymuje proroctwa. Należało ono do obowiązków kapłańskich, podobnie jak dziś u ludów pierwotnych. Tłumaczenie snów odgrywało znaczącą rolę w podejmowaniu decyzji politycznych i osobistych oraz w inspiracjach twórczych. W zracjonalizowanym świecie przywiązywanie wagi do znaczenia snów uważane było za zabobon.
W dzisiejszych czasach obserwuje się powrót do analizowania marzeń sennych. Większość z nas w większym lub mniejszym stopniu stara się wyjaśnić treść wyśnionych zdarzeń. W oparciu o konkretny sen staramy się uzyskać informację o tym, co może się nam przytrafić i co nas czeka. Niniejsza symbolika snów będzie być może w stanie pomóc odczytać niektóre znaczenia, towarzysząca nam w naszych snach.



Copyright by Michael Harris for Uniwersytet Nauk Magicznych ©2010