Mugoloznawstwo

 zg

Podręcznik dla roku drugiego

ksiazka

WYDAWNICTWO ZIELONA LUIZA
Londyn, 2013

WYDANIE II POPRAWIONE



SPIS TREŚCI:

DZIAŁ I – W kręgu duchów.

1. Duchy w świecie mugoli

2. Mediumizm

3. Spirytyzm

4. Egzorcyzmy

DZIAŁ II – Ezoteryka, czyli nadprzyrodzone umiejętności mugoli

5. Ezoteryka

6. Widzenie aury

7. Czakry

8. OOBE

9. Świadomy sen

10. Psychokineza i telepatia.

 



DZIAŁ I – W kręgu duchów

W tym roku zajmiemy się tym, co dotyczy wszystkich mugoli, jednak nie każdy potrafi to dostrzec. Poruszymy również tematy dotyczące nadprzyrodzonych umiejętności mugoli. Kilka pierwszych lekcji posłuży nam za wprowadzenie.

1.    Duchy w świecie mugoli

Duchy w kulturze mugolskiej pojawiły się już wieki temu. Ich obecność w świadomości mugoli niewątpliwie ma związek z ich licznymi religiami, gdyż w większości z nich obecne są diabły, demony lub inne ciemne moce. Duchem nazywamy możliwy do zobaczenia „ślad” duszy człowieka, która umarł. Istota ta bytuje w świecie pozamaterialnym, w związku z czym sam nie jest materią. Jak dobrze wiemy duchami zostają tylko i wyłącznie ci zmarli, którzy nie byli gotowi, aby przejść na drugą stronę. W świecie magii czarodzieje bytują z duszami zmarłych, mogą z nimi rozmawiać, a niektóre z nich nawet pełnią specjalne funkcje w Hogwarcie. W świecie mugoli ma się to inaczej. Duchy nie mogą się pokazywać mugolom, jednak część mugoli zajmująca się spirytyzmem szuka dowodów na ich istnienie i próbuje nawiązać z nimi kontakt. Przez nieuwagę tych istot mugole zanotowali wiele z nich na zdjęciach. Część z nich jest autentyczna, lecz większość z nich to fotomontaże.

Przez wiele tysiącleci istnienia kultury mugoli powstało wiele rodzajów duchów, które mają związek z religiami. Oto niektóre z nich:

- afryty - według wierzeń arabskich są to ofiary morderstw, które wracają na ziemię w celu zemsty. Powstają one z krwi zamordowanego. Duchy te są bardzo niebezpieczne i żeby się ich pozbyć należy wbić stary, nieużywany gwóźdź w miejscu morderstwa. Innym sposobem jest też przeczytanie wersetu z Koranu.

- demony - istoty o cechach ludzkich i boskich. Najczęściej nie są przyjazne człowiekowi. Występują w wielu wierzeniach ludowych, religiach, czy różnych mitologiach. Posiadają nadprzyrodzoną moc. Ogólnie uważane są za złe. Zazwyczaj w wyobrażeniach demon wygląda na drapieżne zwierzę - ostre kły, duże szpony, wielkie oczy. Pojawia się raczej w nocy budząc grozę.

- dżiny - duchy o potężnej postaci i wielkiej mocy. Powstają z czystego ognia bez dymu. Są niewidzialne, chociaż mogą przybrać dowolną postać. Są mieszkańcami pustyni. Istoty te dzielą się jednak na złe i dobre. Ochronę przed złymi dżinami daje żelazo lub pierścienie ze złota i stali. Pomagają także amulety z wilczych kłów i wersetów z Koranu, które wypisano zielonym lub czerwonym atramentem.

- ankou - stróż cmentarza, to duch sprawujący pieczę nad miejscami, w których grzebie się zmarłych. Istoty te są dobre na swój sposób, ponieważ ich zadaniem jest obrona grobów osób już nieżyjących. Odstraszają one jednak, i żywych, i umarłych, ponieważ uważają, że zmarłym należy się spokój.

- białe damy - w zamkach lub starych dworach ukazują się często Białe Damy. Są to zwykłe duchy pań wysokiego rodu, które zostały zamordowane lub poniosły śmierć w tragicznych okolicznościach. Białe Damy są znane w całej Europie. We Francji Białe Damy odznaczają się niezwykłą urodą i pojawiają się w pobliżu mostów. Jak głosi stara legenda francuska, wzięło się to stąd, że istniał kiedyś zwyczaj składania młodych kobiet w ofierze bóstwom rzecznym, ażeby zjednane w ten sposób pozwoliły podróżnym przeprawić się bezpiecznie. Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, we Francji widuje się Białe Damy także w starych zamkach i pałacach, gdzie błądzą po korytarzach, niekiedy trzymając w dłoniach puchary wypełnione trucizną.

- poltergeisty – duchy, które wywołują zjawiska takie jak szuranie i gwizdanie niewiadomego pochodzenia, samoczynne poruszanie się, spadanie i podnoszenie się przedmiotów. Ich zachowania można zaobserwować przede wszystkim w starych domach, na strychach i w piwnicach. Często zamieszkują szuflady i półki, a czasem dziury za regałami. Występują jedynie w obecności jednej osoby, która jest świadkiem wyżej wymienionych zdarzeń. Poltergeisty najczęściej nawiedzają dziewczynki w wieku dojrzewania, które w wyniku swego nastawienia emocjonalnego nieświadomie wpływają na otaczające je środowisko. Prześladowanie poltergeistów może trwać nawet kilka miesięcy.

- baki - haitańskie słowo "baka" oznacza widmo,  które wraca po śmierci na ziemię, by żywić się ludzkim mięsem. Podobno ludzie mający stać się takimi demonami należą za życia do tajnego stowarzyszenia, które ich uczy, jak się zachować po śmierci. Są one bardzo okrutne i robią wszystko, by tylko się pożywić.



2. Mediumizm

Jeżeli jest mowa o duchach i duszach warto od razu poruszyć temat nadprzyrodzonej, tak samo rzadkiej w świecie mugoli, jak i w Świecie Magii, zdolności nazywanej mediumizmem. Mediumizm to przede wszystkim umiejętność nawiązania kontaktu z duchami, ale również zdolność odczuwania zjawisk telepatycznych i umiejętność hipnozy. Umiejętności mediumistyczne wykorzystywane są w celach religijnych wśród prymitywnych plemion afrykańskich. Pomimo podłoża religijnego tej umiejętności, mugole nauczyli się wykorzystywać swoje nadnaturalne zdolności w celach prywatnych. Seanse mediumistyczne stały się popularne wraz z rozwojem spirytyzmu, kiedy Siostry Fox uczyniły ze spirytyzmu i mediumizmu modę na skalę dzisiejszej Lady Gagi. Seans mediumistyczny jest mniej skomplikowany od seansu spirytystycznego. Do tego pierwszego wystarczą dwie osoby – medium oraz klient. Klient za pośrednictwem medium mógł skontaktować się z duchem wybranej osoby, np. zmarłego męża. Po szeregu rytuałów, takich jak zapalanie świec, wypędzanie larw astralnych i demonów z pokoju, dusza, z którą chcemy się skontaktować, mogła wydać pozwolenie na kontakt, bądź odmówić. Po uzyskaniu łączności klienci często pytali o coś intymnego, o coś, na co odpowiedzi nie znało medium. Po pozytywnym rozeznaniu duszy można było odbywać kontakt, który odbywał się oczywiście za pośrednictwem medium. Zazwyczaj medium mówiło, to co słyszało w umyśle, jednakże znane są przypadki, kiedy dusza przemawiała przez ciało medium. W tym pierwszym przypadku w świecie mugoli bardzo łatwo spotkać się z oszustami, a drugi przypadek jest spotykany niezwykle rzadko.


3. Seans spirytystyczny

Prywatne seanse spirytystyczne odbywały się w prywatnych mieszkaniach w wąskim gronie znajomych zasiadających zwykle przy okrągłym stoliku. Miały na celu nawiązanie kontaktów z duszami zmarłych. Były niezwykle popularne pod koniec XIX i na początku XX w., kiedy to spirytyzm stał się czymś w rodzaju mody.

Prywatne seanse spirytystyczne odbywano często bez udziału profesjonalnego medium. Popularność, jaką w połowie XIX w. zdobyły siostry Fox, oraz towarzyszący im rozgłos doprowadziły do tego, że wielu zwykłych ludzi zaczęło organizować seanse spirytystyczne w kręgu rodziny i przyjaciół, mając nadzieję na nawiązanie kontaktów z duchami. W Anglii tygodnik "The Spiritualist" opublikował wskazówki dotyczące organizacji tego rodzaju amatorskich seansów. Grupa miała zasiadać na krzesłach ustawionych w okrąg lub wokół okrągłego stołu, często trzymając się za ręce. Zalecano korzystanie stale z jednego i tego samego pomieszczenia, co miało dawać ponoć lepsze efekty. Niektóre z medium radziły, by w seansie uczestniczyło tyle samo mężczyzn co kobiet oraz by siedzieli oni na przemian obok siebie. Radzono także, by seanse odbywały się zawsze o tej samej porze w przyjemnie chłodnym pomieszczeniu.

Obecnie uważa się, że stół wokół, którego gromadzą się uczestnicy seansu powinien być w całości drewniany, bez metalicznych połączeń. Na środku stolika powinna stać świeca. Obok niej powinien leżeć przecięty na krzyż ząbek czosnku, którego zadaniem jest odpędzanie larw astralnych. Najważniejsza jest tabliczka oui-ja, która pozwoli odebrać wiadomość od ducha oraz płaski kawałek drewna na którym będzie narysowana strzałka. Kawałek drewna będzie wskazywać na tabliczce oui-ja kolejne litery, z których będzie można ułożyć wiadomość od ducha.

Prywatne seanse spirytystyczne, dzięki którym spirytyzm stał się popularny także wśród szerokich, nie związanych bezpośrednio z tym ruchem mas, zaczęły tracić na znaczeniu i odchodzić w zapomnienie na początku obecnego wieku.


 4. Egzorcyzmy

Wiele mugoli żyje w obawie przed duchami. Istnieją bowiem przypadki, kiedy duchy, a właściwie złe moce odbierały ludziom panowanie nad ich ciałem. Ludzkie ciała stawały się wówczas tylko marionetkami w rękach szatańskich mocy. Najbardziej znanym przypadkiem opętania we współczesnym Kościele Katolickim jest opętanie Anneliese Michel, na podstawie którego nakręcono popularny film „Egzorcyzmy Emily Rose”. Michel została opętana przez 6 demonów. Przez 6 lat leczenia i egzorcyzmów jej organizm był tak wycieńczony, że Anneliese umarła.

  Ezorcyzm jest to zabieg kultowy o charakterze zaklęcia znany we wszystkich religiach, który ma zniwelować lub nawet zniweczyć działalność złych mocy. W niektórych wypadkach przyjął postać aktów liturgicznych. W Kościele katolickim - obrzęd liturgiczny mający na celu usunięcie wpływu szatana na osobę, zwierzę, budynek lub przedmiot

Egzorcysta w kościele katolickim to biskup albo mianowany przez niego kapłan, który posiada specjalny mandat do sprawowania egzorcyzmu uroczystego. W praktyce oznacza to pozwolenie na wypędzanie demonów z osób opętanych i modlitwę nad osobami duchowo i fizycznie udręczonymi przez duchy nieczyste.  Egzorcysta w swojej posłudze kieruje się zaleceniami Rytuału rzymskiego, zdobytą wiedzą i własnym doświadczeniem. Najwybitniejszym żyjącym obecnie egzorcystą jest oficjalny egzorcysta Państwa Kościelnego Gabriele Amorth, który przeprowadził ok. 70 000 udanych egzorcyzmów.

Jaka jest różnica między egzorcyzmem a spirytyzmem? Często myli się te dwa pojęcia, ponieważ oba związane z duchami. Najkrócej i najprościej mówiąc spirytyzm jest to przywoływanie demonów, a egzorcyzm - wypędzanie złych duchów.

 



DZIAŁ II – Ezoteryka, czyli nadprzyrodzone umiejętności mugoli

 

5. Ezoteryka

Mugole od wielu wieków poszukiwali sposobów, dzięki którym mogliby posługiwać się magią. Wymyślali rytuały, własne przepisy na eliksiry i próbowali rzucać nawet klątwy. Jednak tylko niektórzy z nich zdają sobie sprawę, jak potężna jest podświadomość ludzkiego umysłu. Istnieją szacunki, że przeciętny mugol używa zaledwie 10% mózgu, więc wiele z jego obszarów dla człowieka jest nieodkrytych i niezrozumianych. Tylko wybitne jednostki obdarzone są takimi zdolnościami jak jasnowidzenie, mediumizm, widzenie aury czy zdolność do telepatii. Przeciętni mugole, którzy tych zdolności nie posiadają, uważają je za brednie. Ogół zjawisk nadprzyrodzonych dla ludzkiego mózgu nazywa się ezoteryką.

Ezoteryka jest to wiedza przeznaczona tylko dla wybrańców, a w niektórych kulturach dla tych, którzy przeszli inicjację. Wiedza ta dotyczy głównie sfery duchowej człowieka i umożliwia głębsze poznanie rzeczywistości, a także rozwój duchowy człowieka. Do ezoteryki zalicza się m.in. wszystkie sposoby wróżenia, jogę, widzenie aur, OBE, świadomy sen, alchemię, wolnomularstwo.

Jak w literaturze, czy kulturze istnieje wiele ruchów i filozofii, tak ezoteryka ma swoje szkoły, które różnią się poglądami i priorytetami. Wśród nich można wyróżnić:

- gnostycyzm – mówi, że świat nie jest naszym prawdziwym domem. Prawdziwy dom tworzy dla nas świat duchowy, do którego możemy dotrzeć przez zrozumienie ludzkiej nadnaturalności.

- teozofia – mówi, że świat duchowy jest kierowany przez ukrytych mistrzów.

- spirytualizm – priorytetem tej szkoły jest kontakt z istotami duchowymi.

- hermetyzm – mówi, że dusza człowieka jest powiązana w jakiś sposób z kosmosem. W związku z tym dla wyznawców tej szkoły najważniejszymi naukami są astrologia i astronomia.

 


6. Widzenie aury

Słowo „aura” można przetłumaczyć jako, bryza, powiew, wyziew, para. Wnioskując z etymologii słowa mamy do czynienia z czymś lekkim, co unosi się nad obiektem. Tak się składa, że aura zjawiskiem, które polega na obserwacji niematerialnej, barwnej poświaty wokół ludzi i przedmiotów.

Istnieje kilka sposobów na dostrzeżenie aury. Na przykładzie kolorów można udowodnić, że aurę można dostrzec poprzez silny kontrast. Kiedy na jasnożółtym tle umieścimy niebieską książkę, barwy zaczną ze sobą kontrastować i zaczną wywierać dziwne uczucie widzenia – trochę jakby barwy miały się zlać, a jednocześnie od siebie oddalić. Dla osób doświadczonych lub z wrodzonym talentem do widzenia aur to może być wystarczający pretekst, aby dojrzeć poświatę. Inne osoby muszą przejść szereg ćwiczeń relaksujących, aby dojrzeć coś wokół niebieskiej książki. Innym sposobem jest dostrzeżenie aury przez powidok. Gdy podniesiesz swoją rękę i umieścisz ją na jasnym, oślepiającym tle, a następnie swój wzrok skupisz na tle, kątem oka będziesz mógł dostrzec poświatę. Nawet ten łatwy sposób wymaga wielu ćwiczeń. Niektórzy twierdzą, że można dostrzec również wiązkę energii oddalając od siebie dwa palce wskazujące. Ten sposób również wymaga odpowiedniego, przyćmionego światła, a także przymrużonego spojrzenia.

dy już dostrzeżemy aurę, może ona nam dostarczyć informacji dotyczących aktualnego stanu duszy danej osoby. Każdy kolor ma swoją czystą i brudną stronę. Czysta barwa odpowiada za emocje pozytywne, zaś zabrudzona charakteryzuje emocje negatywne. Oto, co oznaczają niektóre barwy:

barwy

 


7. Czakry

W naszym ciele zlokalizowane są ośrodki energii, które według ezoteryków odpowiadają za różne funkcje. Ośrodki takie nazywa się czakrami (ćakrami, czakramami). W ludzkim ciele zlokalizowane jest 7 głównych ośrodków energii oraz około 300 mniejszych.

Wiedzę o czakrach znamy dzięki hindusom, które stanowią dla nich znaczący element ich religii. Poniższa tabela przedstawia siedem czakr głównych i ich funkcje.

 

 czakry

 

Czakry można powiązać z aurami. Tak się składa, że aura jest rodzajem energii, która otacza ludzkie ciało. Czakry to natomiast ośrodki energii. Z tego wynika, że największe stężenie aury jest w okolicach siedmiu głównych czakramów. Wtedy korzystając z interpretacji barw w poszczególnych miejscach, można wywnioskować w jaki sposób działa w danej chwili organizm pod względem różnych funkcji zawartych w zadaniach czakr.

Z pewnością też każdy z Was spotkał się z terminem „oczyszczanie czakr”. Aby pobudzić poszczególne czakry należy przez 10-15 minut masować dane miejsce przez 3 dni. Jednak całkowite oczyszczenie czakr polega również na wyrównaniu energii. Aby wyrównać energię należy usiąść z zamkniętymi oczami i wyprostowanym kręgosłupem, złożyć dłonie jak do modlitwy i unieść naprzeciw czakry serca. Należy śpiewać mantrę „om” lub „hum” przez co najmniej 3 minuty. Rezultaty w pełni można otrzymać po 30 dniach praktyki.

Kolejnym etapem jest odblokowanie czakr. Każdy z czakramów głównych można odblokować w podobny sposób. Należy usiąść po turecku lub w pozycji lotosu, wziąć głęboki oddech, zrelaksować się i oczyścić umysł. Później należy zamknąć oczy i wyobrazić sobie czakram jako rozwijający się pąk kwiatu w kolorze danej aury. Im dłużej działamy na wyobraźnie tym lepsze efekty można uzyskać. Ćwiczenie należy powtarzać codziennie. Pełne odblokowanie czakr może nastąpić w przeciągu 3 miesięcy. Lepsze efekty może przynieść atmosfera panująca w pokoju. Aby ją stworzyć można zapalić świeczki, kadzidełka czy włączyć muzykę duchową.

Istnieje jeszcze wiele ćwiczeń na stymulacją każdej z czakr, które doprowadzają je do coraz lepszego stanu wyższej świadomości. Mówi się, że po rozwinięciu czakramu Trzeciego Oka można czynić cuda i miewać wizje.

 


8. OOBE

Byt ludzki składa się z dwóch materii: cielesnej i duchowej. Ich przedstawicielami są ciało i dusza. Każdy z pewnością kiedyś myślał, jak to by było, gdyby jedno oddzieliło się od drugiego. OOBE (out-of-body expirience) jest właśnie taką umiejętnością. Pozwala poznawać świat z perspektywy duszy ludzkiej.

Osoby uważające, że doświadczyły OOBE, twierdzą, że w takim stanie mogą poruszać się z niewiarygodną prędkością, odwiedzać inne „niezamieszkane” ciała, komunikować się z istotami inteligentnymi, dokonywać obserwacji, a nawet teleportować się.

Ojcem OOBE nazywa się Roberta Monroe. Monroe był typowym racjonalistą, jednak w 1958 roku doświadczył swoich pierwszych podróży poza ciałem. Założył Instytut Monroe, w którym opracował zestaw nagrań pozwalających zsynchronizować fale mózgowe obu półkul. Taki stan ma pozwalać na osiągnięcie odmiennych stanów świadomości – takich jak eksterioryzacja.

Osiąganie OOBE wymaga dużo ćwiczeń i technik. Podstawowe techniki to:

- wizualizacja - człowiek musi wejść w trans, podobny do hipnotycznego, a następnie wyobrazić sobie sytuację, która ma poruszyć jego ciałem astralnym. Najczęściej osoby chcące doświadczyć OBE wyobrażają sobie linę, po której próbują się wspinać. Można jednak użyć innej wizji, np. bujania się na huśtawce, obracania wokół własnej osi lub czegokolwiek innego, co ma związek z ruchem.

- 4+1 – najpierw należy położyć się spać, a następnie obudzić się za 4 godziny (np. za pomocą budzika). Po przebudzeniu nie można zasnąć przez godzinę – należy rozbudzić się w jakiś sposób (np. posłuchać żywiołowej muzyki, potańczyć, rozgrzać się). Nie wolno pić kawy ani napojów energetyzujących. Po cyklu 4+1 należy pójść ponownie spać. W takim stanie o wiele łatwiej jest doznać OOBE.

- technika transowa - polega na wprowadzeniu się przez śniącego w głęboki trans (np. przez techniki hipnotyczne, autosugestię) i skupienie się tylko i wyłącznie na wrażeniach wewnętrznych, omijając wrażenia cielesne. Ignorowana fizyczność zostaje w końcu zapomniana przez śniącego, co po pewnym czasie wprowadza w stan paraliżu, z którego łatwo można osiągnąć OOBE podnosząc się sennym ciałem.

- technika LD – polega na przejściu ze świadomego snu do OOBE. Dla osoby, która opanowała świadomy sen, jest to najprostsza metoda. Po prostu w naszym wykreowanym śnie należy skoczyć w przepaść, iść do tyłu lub zamknąć oczy i gwałtownie poderwać się do góry.

 


9. Świadomy sen

Sen – z jednej strony niepozorne, codzienne zjawisko, z drugiej zaś coś niezrozumianego i niezwykłego. Każdej nocy w fazie REM człowiek doświadcza marzeń sennych. Nie zawsze te sny pamiętamy – jedni nie przywiązują do tego wagi, inni myślą, że nie potrafią śnić. Jednak ludzie nie zdają sobie sprawy z potęgi snu. Nasz nocny odpoczynek można wykorzystać do świadomego śnienia. Świadomy sen (ang. Lucid Dream) to taki stan, w którym śpiący wie, że śpi i może zacząć kontrolować sen. Aby zdobyć tę umiejętność należy poddać się treningowi, który pozwoli nam regularnie świadomie śnić. Po pierwsze i najważniejsze jest umiejętność zapamiętywania snów. Techniką pozwalającą na ich zapamiętywanie jest prowadzenie dziennika snów, w którym należy zapisywać ze szczegółami swoje codzienne marzenia senne. Jeżeli nie prowadzisz takiego dziennika, to prawdopodobnie zapamiętujesz bardzo mało snów, a być może przeżyłeś nawet już kiedyś LD, jednak tego nie pamiętasz – dlatego tak ważne jest jego prowadzenie. Po drugie należy zastosować, którąś z technik uzyskiwania świadomych snów. Techniki również podlegają treningowi. Najpopularniejsze techniki to:

- zapamiętywanie snów – technika bezpośrednio związana z prowadzeniem dziennika snów. Polega na tym, że wśród naszych zapisanych snów poszukujemy zjawiska, motywu, który się pojawia najczęściej. Taki motyw nazywamy kluczem. Kluczem może być wszystko: czerwona kanapa, różowy wóz policyjny, portret Mona Lizy, uczestnictwo w maratonie, czy nawet dewastowanie centrów handlowych. Jeżeli dowiemy się, co jest naszym kluczem i dostrzeżemy to we śnie, będziemy mogli powiedzieć sobie, że właśnie śnimy i powinniśmy bez problemu przejść do świadomego snu.

- autosugestia – technika prosta, lecz mało skuteczna. Polega na tym, że idziemy spać z intencją przeżycia świadomego snu.

- przerywanie cyklu snu - po kilku godzinach nieprzerwanego snu, budzimy się na okres do dwóch godzin ( w przerwie nie należy pić żadnych napojów energetycznych, ani kawy i herbaty). Następnie wracamy do łóżka z intencją przeżycia świadomego snu. W porównaniu do samej autosugestii, przerywanie cyklu snu skutkuje ośmiokrotnym wzrostem częstotliwości wystąpienia świadomego snu.

- drzemki – w tej metodzie wykorzystujemy fakt naturalnej, wzmożonej senności w pewnych godzinach. Podczas popołudniowej drzemki istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia LD niż podczas nocnego snu.

Jeżeli ktoś nie jest pewien czy śpi może wykonać kilka prostych ćwiczeń, m.in. biegnięcie, które we śnie jest spowolnione, czytanie książki, podczas którego literki zmieniają swoje położenie i nie tworzą spójnego tekstu, spojrzenie na zegar, który będzie co chwila wskazywać inną godzinę lub wzbicie się w powietrze bez skakania czy machania rękoma.

W świadomym śnie należy panować nad swoimi emocjami, ponieważ wystarczy kilka chwil nadmiernej ekscytacji, czy strachu spowodowanego osiągnięciem LD, by zaraz potem się wybudzić.


10. Psychokineza i telepatia

Psychokineza jest to ogół zjawisk fizycznych, do wywołania których nie została użyta siła fizyczna, lecz głównie siła umysłu. Oznacza to, że zdolność ta może wpływać na zachowanie materii zarówno w stanie stałym, ciekłym czy gazowym tylko za pomocą myśli, koncentracji i kontaktu wzrokowego.

Najprostszymi rodzajami psychokinezy są lewitacja i telekineza – czyli poruszanie przedmiotów w różnych kierunkach. Do zdolności psychokinetycznych zalicza się również teleportację. Za pomocą tej zdolności można zmienić temperaturę ciał: zwiększyć ją (pirokineza) lub zmniejszyć (kriokineza). Hydrokineza to umiejętność zwiększania ilości wody i manipulowania nią. Psychokineza może wpłynąć również na prawa fizyki: zaburzyć pole magnetyczne (magnetokineza), manipulować czasem (chronokineza), manipulować falami dźwiękowymi (audiokineza), kontrolować grawitację (gyrokineza) czy zakrzywiać przestrzeń i kontrolować ją (inokineza). Zdolności psychokinetyczne mogą wpływać również na pogodę (atmokineza), trzęsienia ziemi (geokineza) i modyfikowanie DNA (biokineza).

Telepatia to komunikacja z umysłu do umysłu (z ang. Mind-to-mind), sprawiająca, że czujemy, myślimy w ten sam sposób nie używając głosu, symboli albo jakiejś innej rzeczy będącej bezpośrednim środkiem kontaktu. Telepatia to nadawanie i odbieranie informacji, zwłaszcza myśli, między ludźmi z nieograniczonej odległości bez pośrednictwa zmysłów. Za rodzaj telepatii można uznać legilimencję, która pozwala kontrolować ludzkie myśli i uczucia. Legilimencję można wykorzystać właśnie do komunikacji, wpływając na umysł. Jest to jednak umiejętność magiczna, a nie umiejętność siły umysłu. W świecie mugoli nie ma ani jednego potwierdzonego przypadku telepatii, jednak wiele osób uważa, że samoistnie doznali kontaktu z innymi ludźmi poprzez umysł. Jest to jedna z umiejętności, na której potwierdzenie mugolscy ezoterycy mają najmniej dowodów. Nie opracowano również ćwiczeń stymulujących umiejętność telepatii, które zakończyłyby się sukcesem.

 



Podręcznik opracowany przez Perkinsa del Alpakę wyłącznie na użytek Uniwersytetu Nauk Magicznych. Kopiowanie w całości lub częściach oraz dalsze rozpowszechnianie bez zgody Uniwersytetu - zabronione!
HTML by Maximilian Verde