Mugoloznawstwo

 zgodne

Podręcznik dla roku pierwszego

hog

WYDAWNICTWO ZIELONA LUIZA
Londyn, 2013


 WYDANIE II POPRAWIONE



SPIS TREŚCI:

1. Podstawowe pojęcia związane z mugoloznawstwem.

DZIAŁ I – Magia w świecie mugoli

2. Magia w Mezopotamii

3. Starożytny Egipt

4. Grecja i Rzym

5. Średniowiecze i czasy kontrreformacji.

6. Magia współcześnie

DZIAŁ II – Zasługi mugoli w świecie magii

7. Polityka Świata Magii

8. Pieniądze

9. Sposoby podróżowania

10. Sposoby komunikacji

11. Magiczne przedmioty

 



1.    Podstawowe pojęcia związane z mugoloznawstwem.

Jeśli myślisz, że ten podręcznik nauczy Cię, czym jest pralka, sokowirówka, żelazko czy toster, to możesz już zakończyć tę przygodę. Poruszymy tutaj znacznie ważniejsze kwestie. Dowiesz się, czy mugole mogą w jakimś stopniu władać magią. Dowiesz się, w jaki sposób świat magii wpływa na świat mugoli, a także w jaki sposób działa ten drugi na ten pierwszy. Jeżeli interesuje Cię wiedza pożyteczna, zapraszam Cię do wspólnej zabawy na lekcjach mugoloznawstwa.

Myślę, że w nauce mugoloznawstwa należy wyjść od kilku podstawowych pojęć. Oto niektóre z nich:

- mugoloznawstwo – nauka o mugolach. Mugoloznawstwo dotyka wszelkich dziedzin życia mugoli: ich zwyczajów, obyczajów, tradycji, umiejętności.

- mugol - osoba niemagiczna, nieposiadająca jakichkolwiek umiejętności czarodziejskich.

- mugolak – osoba pochodząca z rodziny mugoli, wykazująca się umiejętnościami magicznymi.

- charłak – osoba pochodząca z rodziny czarodziejów, u której z niewiadomych powodów zanikły właściwości magiczne.

- czarodziej – osoba parająca się magią, w której płynie czysta krew, tzn. na przekroju kilku pokoleń w jej rodzinie nie pojawiła się żadna osoba niemagiczna.


DZIAŁ I – Magia w świecie mugoli

W tym dziale przejdziemy się historycznymi ścieżkami – od początków istnienia magii do świata współczesnego. Zatrzymamy się w ważnych dla magii okresach cywilizacji.

2. Magia w Mezopotamii

Nasze badania magii w świecie mugoli zaczniemy od cywilizacji powszechnie uznawanych za najstarsze. Chodzi oczywiście o ludy zamieszkujące krainę między Eufratem a Tygrysem, czyli Mezopotamię.

Rozwój magii zachodził głównie w krainie zwanej Babilonią. Cywilizacja, która z niczego zbudowała bardzo wiele, urodziła także magię. Wtedy powstały pierwsze czary i rytuały. Magia babilońska przetrwała do naszych czasów przede wszystkim dzięki blisko 200 glinianym tabliczkom z okresu panowania króla Assurbanipala (669-626 p.n.e.). Popularna była tam magia żywiołów, gdyż religia tamtejszego ludu była oparta na żywiołach. Panteon babiloński tworzyli: bóg nieba Anu, bóg ziemi Bel i bóg wody Ea. Ogień również miał swoich patronów, którymi byli Gibil i Nusku. Imiona tych bogów często pojawiały się w zaklęciach i formułach rytualnych. Niektóre z nich przetrwały aż do średniowiecza. Babilończycy spopularyzowali amulety i talizmany, które miały chronić przed zarazami, klęskami żywiołowymi, których przyczyną były demony. Już w III tysiącleciu p.n.e. pojawił się podział na białą i czarną magię. Wówczas biała magia polegała na zwalczaniu demonów, a czarna nad władaniem nimi. Czarna magia była zabroniona i już wtedy czarnoksiężnikom groziła kara śmierci. Najważniejsze dla nas, czarodziejów, jest pojawienie się sztuki wróżbiarskiej w cywilizacji Mezopotamii. Wróżbiarstwo wówczas ściśle wiązało się z astrologią, która była uznawana za naukę potężniejszą od astronomii. Innym popularnym sposobem wróżenia była hepatoskopia, czyli wróżenie z organów wewnętrznych. Do wróżenia zazwyczaj używało się wątroby. Oczywiście nie swojej. Wróżono z wnętrzności zwierząt ofiarnych, zazwyczaj owiec.


3. Starożytny Egipt

Podczas gdy w Mezopotamii rozwijało się wróżbiarstwo i astrologia, w starożytnym Egipcie powstawały zupełnie inne odłamy magii. Nie bez powodu Egipt uważa się za kolebkę magii. Podobnie jak w Babilonii, tak w kraju piramid powstawały amulety. Najpopularniejszym amuletem pochodzącym z kraju nad Nilem jest skarabeusz, czyli żuk gnojownik. Skarabeusz miał być symbolem nowych narodzin, tak więc w każdym grobowcu można znaleźć taki amulet. Miał on ułatwić przejście zmarłemu „na drugą stronę”, gdyż zgodnie z wierzeniami Egipcjan śmierć była tylko etapem w przejściu do życia pozagrobowego. Jednak najważniejsze dla rozwoju magii jest pojawienie się eliksirów i klątw w starożytnym Egipcie. Jeśli chodzi o eliksiry to zajmowali się tym głównie kapłani. Przykładem prostego eliksiru z tamtych czasów może być mieszanina włosów osła, oczu małpy z dodatkiem miedzi, która miała służyć dobremu zdrowiu. Dla Egipcjan niezwykle ważne było istnienie klątw. Karteczki z klątwami były tam niczym dzisiejsze przedmioty masowej produkcji. Na kartkach zostawiano puste miejsce, gdzie wpisywano imię swojej matki oraz swoje, w ten sposób wskazując swoją rodowód. W drugiej rubryce wpisywano imię osoby, którą chciało się przekląć oraz rodzaj klątwy, jaki miał ją spotkać. Następnie zostawiano je na cmentarzu, ponieważ duchy, który nie otrzymywały ofiar rytualnych zwracały swój gniew w stronę wskazanych śmiertelników. Poza sprawami prywatnymi, klątwy były jednym ze sposobów walki podczas wojen.

Podsumowując, starożytni Egipcjanie uważali, że Bogowie stworzyli magię dla ludzi, by mogli walczyć ze złą siłą. Pomagała ludziom wierzyć, że można zmienić zły los.


4. Grecja i Rzym

Gdy na Bliskim Wschodzie magia była w użytku codziennym dla władców, duchownych i niektórych śmiertelników, w Europie istniały prymitywne ludy, które nie wiedziały za bardzo jak wykorzystać wszystko, co ich otacza. Rozwój magii w Europie przypada wraz z rozwojem cywilizacji południowoeuropejskich, czyli Grecji i Rzymu.

Grecja

Grecy czerpali wiele rodzajów magii z kultur mezopotamskich i kultury egipskiej. Popularne były tam hepatoskopia, astrologia, używanie talizmanów i amuletów oraz klątwy. Jednak oni mają również swój wkład w rozwój magii. Grecy to twórcy wielu zaklęć i przedmiotów magicznych. Platon odkrył, że żywioły mają potencjał magiczny. Współcześnie wiemy, że władanie magią żywiołów, to bardzo trudny rodzaj magii do uprawiania. Mówiąc o Grecji, nie można nie wspomnieć o Pitagorasie, któremu zawdzięczamy powstanie numerologii, której dzisiaj możemy bardzo dokładnie uczyć się w Hogwarcie. Już w starożytności dziedzina ta była tak doskonale opanowana, że niewiele było trzeba zmieniać w późniejszych okresach historii. Grekom zawdzięczamy wiele w dziedzinie astronomii. Odkryli oni wiele planet Układu Słonecznego, na podstawie czego zaczęli tworzyć pierwsze horoskopy. Typowe dla Starożytnej Grecji jest istnienie wielu wyroczni. Najsłynniejsza z nich znajdowała się w Delfach.

Rzym

W Rzymie dominowała magia praktyczna. Pliniusz opisał wiele leczniczych eliksirów. Wszystkie zasady tworzenia eliksirów, składników, sposobu przygotowania bardzo przypominają dzisiejsze. W ówczesnych czasach magia była wszechobecna. Praktykowali ją ludzie wszelkich stanów i zawodów z mniejszą lub większą wiarą. Wróżbici, astrologowie sprzedający swoje umiejętności i wiadomości to był codzienny widok. Eksperci od magicznych ziół i zaklęć również byli powszechnym zjawiskiem. Często spotykane były budynki ozdobione mozaikami lub posągami bądź malowidłami o podtekście magicznym, które miały chronić dom i jego mieszkańców przed niebezpieczeństwem. Ludzie nosili biżuterię lub ozdoby z ornamentem o symbolice magicznej traktowane jako amulety. Jeśli chodzi o specyfikę magii w Rzymie to mamy tutaj niewielki rozwój. Nie pojawiają się żadne nowe nurty, jedynie ulepszane są istniejące już, „stare” rodzaje magii. Powstał tu jedynie podział magii na niską i wysoką.


5. Średniowiecze i czasy kontrreformacji.

Kiedy przy temacie magii zostanie rzucone hasło średniowiecze, wielu ludziom na myśl przychodzi przede wszystkim prześladowanie czarownic. Jednak jeśli spojrzymy na ten fakt z historycznego punktu widzenia, to średniowiecze trwa od 476r. n.e. do 1492r. n.e. Natomiast „Polowania na czarownice” niewiele pokrywają się ze średniowieczem, ponieważ proces ten przypada w szczególności na XV, XVI i XVII wiek. Owszem – prześladowania zaczęły się w średniowieczu, ale najwięcej procesów o czary odbyło się w czasach kontrreformacji.

Średniowiecze

Magia średniowieczna polegała przede wszystkim na zaklęciach, formułach i rytuałach. Magia była podporządkowana rutynie, a wszelkie rytuały były utrudniane. Przepełnione były formułami, które było trzeba znać na pamięć. Podczas każdego z nich używano talizmanów i amuletów. Były one nieodzownym elementem każdej praktyki magicznej. Magami zostawali nie Ci, którzy urodzili się z nadprzyrodzoną mocą, a Ci którzy mieli w sobie tyle sobie samozaparcia, aby wyuczyć się i przebrnąć przez najcięższe praktyki. W ten sposób powstała elitarna grupa magów. Działali oni w samotności, ponieważ w czasach wczesnego średniowiecza alchemia „była na czasie”. Każdy szanujący się mag szukał sposobu, by odnaleźć Kamień Filozoficzny. W większości przypadków odkrywano substancje, które znalazły wykorzystanie we współczesnej chemii mugolskiej. Ponadto mag musiał znać się na zielarstwie, astrologii, wróżbiarstwie i eliksirach. Musiał znać także mnóstwo klątw i zaklęć. Magia w średniowiecznej Europie posiadała jeszcze jedną, nietypową cechą. Była ściśle powiązana z religią chrześcijańską. Mag zabezpieczał się przed niebezpieczeństwami i siłami, które przyzywał za pomocą religijnej wiary we wszechmoc Boga najwyższego, którego imię zwykle pojawiało się jako Adonai, Tetragrammaton (JHWH) lub Elohim. Jeśli przyjrzeć się nawet zwykłym średniowiecznym talizmanom to widać, że zwykle na jednej stronie przynajmniej widoczny jest hebrajski lub łaciński zapis któregoś z bożych świętych imion.  Magowie średniowieczni byli mężczyznami, co także dawało im pewną nietykalność i ochronę, gdyż powszechnie wierzono w skłonność kobiet ku Diabłu i mężczyzn ku Bogu.

Czasy kontrreformacji

Do tej pory w każdym okresie, który zgłębialiśmy magia była zarówno dostępna dla czarodziejów, jak i dla mugoli. Obie warstwy wzajemnie się przenikały i pomagały sobie w rozwoju. Pewnego czasu wszystko się zmieniło. Po renesansie, kiedy człowiek skupił się na racjonalnym badaniu rzeczywistości, nastąpił barok. Nasilona wiara w Boga, strach przed śmiercią, motyw przemijania, strach przed epidemiami to tylko niektóre z cech charakterystycznych epoki. Nasiliła się władza kościoła katolickiego, który zaczął bogato zdobić budynki, aby przyciągnąć wiernych. Niestety na ten okres przypada również reformacja kościoła. Katolicyzm rozpadł się na wiele odłamów. I właśnie z tym chciał walczyć kościół. Chciał zatrzymać ucieczkę wiernych do wiary katolickiej. Sposobem walki były działania kontrreformacyjne. Wówczas powołano instytucję nazywaną Inkwizycją. Jedną z kompetencji Inkwizycji była walka z magią. W związku z tym nasiliły się procesy o czary, które zaczęły się w późnym średniowieczu. Czarodzieje, a przede wszystkim czarownice, byli silnie poszukiwani. To właśnie kobietom wytoczono około 95%  wszystkich procesów. Za schwytanie czarownicy otrzymywano wysokie nagrody. Niestety większość procesów była wytaczana bez powodów, ponieważ większość schwytanych i zabitych osób to byli mugole. Szacunki podają, że ucierpiało około 1,5% prawdziwych magów. Jedną z głupot ówczesnych mugoli, był fakt, że każdą rudą kobietę oskarżano o bycie czarownicą. Polowania na czarownice były tak popularne, że wydano nawet specjalistyczny podręcznik dla łowców czarownic, którego tytuł brzmi „Młot na czarownice”. Mimo tego, że nie ucierpiało zbyt wiele czarodziejów, świat magii nie został taki, jaki był. Wiele czarodziejów było wykorzystywanych, dzieci czarodziejów nie mogły normalnie rozwijać się wśród rówieśników, gdyż często były obiektem kpin liczniejszych dzieci mugolskich.

Zatem Świat Magii należało ukryć.

 W 1692 roku Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów uchwaliła dokument zwany Międzynarodowym Kodeksem Tajności Czarów. W dokumencie poruszono następujące kwestie: używanie magii przy mugolach, ukrywanie magicznych stworzeń (27 gatunków), budynków, miejsc i szkół.

W 1750 roku do kodeksu została dodana Klauza 73, której treść brzmi następująco: 
„Każda czarodziejska, rządząca instytucja będzie odpowiedzialna za ukrycie, opiekę i kontrolę nad wszystkimi magicznymi stworzeniami, istotami oraz duchami mieszkającymi wewnątrz granic swojego terytorium. Jeśli którekolwiek z tych stworzeń wyrządzi krzywdę komukolwiek ze społeczności mugoli albo zwróci na siebie ich uwagę, ta czarodziejska instytucja będzie poddana dyscyplinie przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejów.”


6. Czasy współczesne

W ostatnim temacie dowiedzieliśmy się, że w XVII wieku czarodzieje zaczęli walkę z nachalnymi mugolami, którzy chcieli pozbyć się magii ze swojego otoczenia. Niestety magii nie da się usunąć ze świadomości mugoli, chociaż nawet czarodzieje chcieli im w tym pomóc, wydając szereg odpowiednich dokumentów. Przez to, że nasi przodkowie żyli niegdyś w zgodzie i harmonii z przodkami mugoli, wiele magicznych stworzeń jest obecnych w legendach do tej pory. Syreny, yeti, kelpie i inne stworzenia stały się obiektem poszukiwań współczesnych mugolskich kryptozoologów. Małym mugolskim dzieciom opowiada się bajki o potworach z gór, powstają bajki o syrenach, tak więc magia wciąż otacza mugoli. Jednak ich podejście jest zupełnie inne. Magię zaczęli traktować jako bajki i bzdury, chociaż nieliczni nadal poszukują dowodów na jej istnienie. Stała się ona inspiracją w pisaniu powieści, tworzeniu filmów, czy obrazów. W XXI wieku temat magii uległa skomercjalizowaniu. Stał się łatwym tematem do zarobku. Powstaje wiele filmów, seriali, czy książek na temat magii, magicznych stworzeń, czy innych aspektów życia magicznego. W naszym dziesięcioleciu, wśród mugoli, wyjątkowo popularny stał się motyw wampirów i wilkołaków. Jednak nikt nie poinformował Stephanie Meyer (autorki sagi „Zmierzch”) oraz hollywoodzkich reżyserów i scenografów, że wampiry nie świecą się i nie malują sobie ust.



DZIAŁ II – Zasługi mugoli w świecie magii

W poprzednim dziale poruszyliśmy temat wpływu magii na kulturę mugolską i ich świadomość w różnych tłach historycznych. Jednak w tym temacie spojrzymy na sprawę odwrotnie. Poszukamy różnych elementów mugolskich, jakie możemy odnaleźć w Świecie Magii

7. Polityka Świata Magii

Pierwszym elementem Świata Magii, któremu przyjrzymy się bliżej będzie polityka. Politykę Świata Magii bardzo łatwo można porównać do polityki większości krajów mugolskich. Polityka mugolska jest zdecydowanie bardziej zróżnicowana. Najpopularniejszym systemem rządów jest demokracja, gdzie decyduje większość obywateli za pośrednictwem swoich przedstawicieli. I właśnie do tego systemu porównamy politykę Świata Magii. Demokracja opiera się na trójpodziale władz. Właśnie ten trójpodział porównamy: władza wykonawcza (u mugoli prezydent, w Świecie Magii minister magii), ustawodawcza (u mugoli parlament, w Świecie Magii departamenty ministerstwa i częściowo Wizengamot) oraz sądownicza (u mugoli sądy i trybunały, w Świecie Magii Wizengamot).

Przyjrzymy się bliżej naszemu organowi sądowniczemu, czyli Wizengamotowi. W trakcie rozpraw i posiedzeń w sali, oprócz 15 członków sądu ubranych w odświętne szaty w kolorze śliwkowym ze srebrną literą "W" wyhaftowaną na piersiach po lewej stronie, zasiada również Minister Magii, Starszy Sekretarz Ministra i Szef Departamentu Niewłaściwego Użycia Czarów. Ich udział w procesach ma charakter nieoficjalny. Skazywanie opiera się na głosowaniu 15 członków. Przyglądając się bliżej Wizengamotowi można dostrzec podobieństwo do Witenagemotu, czyli średniowiecznej, staroangielskiej rady mędrców, którzy doradzali królowi w najważniejszych sprawach.


8. Pieniądze

Czym byłby świat dla współczesnego człowieka bez pieniędzy? Bez pieniędzy nie można teraz osiągnąć czegokolwiek. Pieniądze to podstawa wszystkiego, zarówno w świecie mugoli, jak i w Świecie Magii. Niepodważalnie najpierw pieniądze pojawiły się u mugoli. Początkowo wymieniano się towarami, tak również robiono w Świecie Magii. Później wprowadzono różne rodzaje pieniędzy, i tak również stało się w naszym środowisku. W świecie mugoli polityka pieniężna jest wielce rozbudowana. Większość państw ma swoją walutę. Oczywiście istnieją zrzeszenia krajów, które mają wspólne środki płatnicze (np. Strefa Euro).

Przypomnijmy jak przelicza się magiczne pieniądze. Otóż 1 galeon jest równoważny wartością do 17 sykli, natomiast 1 sykl jest równy 21 knutom.

Według dostępnych nam źródeł jeden galeon jest równy około 5 angielskim funtom. W przeliczeniu na inne waluty:

1 galeon = 24,25 PLN (polskie złoty)
1 galeon = 5,85 Euro
1 galeon = 48,5 szwedzkich koron
1 galeon = 142,65 czeskich koron
1 galeon = 7,20 franków szwajcarskich
1 galeon = 7,60 dolarów amerykańskich

(stan na marzec 2013)

Mugolska gospodarka pieniężna jest bardzo niestabilna, a wartości poszczególnych walut często zmieniają się.

Teraz kilka prostych obliczeń. Przypomnijmy, że Harry Potter w sklepie u Ollivandera kupił swoją różdżkę za 7 galeonów. Gdyby Harry Potter kupował różdżkę w krajach, których waluty były podane wyżej musiałby zapłacić: 35 funtów (w Anglii), 170 złotych (w Polsce), 41 Euro (w krajach Strefy Euro), 339 koron szwedzkich (w Szwecji), 999 koron czeskich (w Czechach), 50 franków (w Szwajcarii), 53,2 dolarów (w Stanach Zjednoczonych).

Przydatne wzory:

- przeliczanie z waluty magicznej na walutę mugolską:

W= (g + s/17 + k/357) * x

[gdzie W – wartość w walucie mugolskiej, x – kurs waluty, g – galeony, s – sykle, k – knuty]

- przeliczanie z waluty mugolskiej na magiczną:

Krok 1. W:x = g + (W/x)-g, gdzie (W/x)-g jest ułamkiem dziesiętnym mniejszym od 1, jako reszta z dzielenia, zatem (W/x)-g nazwijmy R1. g jest całkowitą liczbą galeonów.

Krok 2. R1:x = s + (R1/x)-s, gdzie (R1/x)-g jest ułamkiem dziesiętnym mniejszym od 1, jako reszta z dzielenia, zatem (R1/x)-g nazwijmy R2. g jest całkowitą liczbą galeonów.

Krok 3. R2:x = k, gdzie k jest całkowitą liczbą knutów (gdy liczba po przecinku jest większa lub równa 5 zaokrąglamy w górę, gdy mniejsza zaokrąglamy w dół)

[gdzie W – wartość w walucie mugolskiej, x – kurs waluty, g – galeony, s – sykle, k – knuty]


9. Sposoby podróżowania.

Transport bez wątpienia jest jednym z najważniejszych osiągnięć cywilizacji. Dzięki wciąż ulepszanym środkom transportu mugole mogą coraz częściej się widywać, nawet gdy mieszkają mnóstwo kilometrów od siebie. Nasz transport magiczny można podzielić na dwa rodzaje. Transport typowo magiczny i transport zainspirowany osiągnięciami mugoli.

Jeśli chodzi o transport typowo magiczny to możemy wyróżnić teleportację, której możliwość mamy dzięki wrodzonym umiejętnościom magicznym, które wraz z dorastaniem rozwijamy. Teleportacja jest jedną z takich umiejętności ludzi, w których żyłach płynie odrobina magicznej krwi. Innym ze sposobów jest podróżowanie za pomocą Sieci Fiuu, gdzie wykorzystujemy kominek i magiczny proszek. Ostatnim typowo magicznym sposobem podróżowania jest transport za pomocą świstokliku. Świstoklik można zaliczyć do tej grupy, ponieważ aktywujemy go za pomocą zaklęcia Portus.

Miotły – należą jednocześnie do obu grup. Czarodzieje wybrali miotłę jako środek transportu, ponieważ tak banalny przedmiot nie mógł budzić podejrzeń. Ponadto miotła jest lekka, ma opływowy kształt, zatem może lecieć bardzo szybko. Magiczną stroną miotły jest najzwyczajniej w świecie to, że miotła lata tylko za pomocą specjalnych zaklęć magicznych.

Transport, który został zainspirowany dokonaniami mugoli to m.in. Błędny Rycerz. Pozornie zwyczajny autobus, jednak potrafi nabrać takiej prędkości, jakiej nigdy nie zdobędzie żaden mugolski samochód. Potrafi przecisnąć się niepostrzeżenie przez każdą szparę. Innym przykładem może być Ekspres Hogwart. Najnormalniejsza w świecie lokomotywa parowa, która ciągnie kilka wagonów różni się od zwykłego pociągu tym, że ma dwa kursy na rok i podczas jazdy nie zatrzymuje się.


10. Sposoby komunikacji.

Mugole wymyślili wiele sposobów komunikacji, które miały ułatwiać kontakt. Oczywiście im dalej ich cywilizacje się rozwijały, tym lepsze środki komunikacyjne powstawały. Teraz jest możliwe kontaktowanie się w ułamki sekund. Jednak podobnie jak w przypadku transportu, czarodzieje zaczerpnęli pomysł z komunikacji mugolskiej. Chodzi tutaj oczywiście o sowią pocztę. Sowia poczta jest odpowiednikiem mugolskiej poczty gołębiej. Poczty te opierają się na podobnych zasadach, jednak w naszym świecie pośrednikiem są mądre sowy, a w świecie mugoli były to gołębie.

Tak jak w przypadku transportu, czarodzieje wykazali się własną inwencją i wymyślili swoje, typowo magiczny sposoby komunikacji. Pierwszym jest wykorzystywanie sieci Fiuu do rozmów, tak jak zrobił to Syriusz w 4 części przygód Harry’ego Pottera. Innym jest wysyłanie mówiących patronusów z pilnymi wiadomościami. Ostatnim sposobem komunikacji magicznej, jaki zostanie przedstawiony jest używanie dwukierunkowych lusterek. Czarodzieje nadali zwykłemu mugolskiemu przedmiotowi magiczne właściwości. Posiadaczami tych czarodziejskich przedmiotów byli Syriusz Black i James Potter. Zwierciadło takie działało bardzo zwyczajnie, ale kiedy wypowiedziano czyjeś imię, to w lusterku pokazywał się rozmówca, który również musiał być posiadaczem tego przedmiotu.

Jak widać czarodzieje inspirują się mugolskim dokonania, ale także wykorzystują mugolskie przedmioty, nadając im magiczne właściwości.


11. Magiczne przedmioty.

Czarodzieje wykorzystywali dokonania mugoli w dziedzinie transportu i komunikacji, ale także zaczerpnęli kilka innych pomysłów od mugoli, które zostaną wymienione poniżej.

- obrazy – pierwsze mugolskie obrazy powstawały już 30 tys. lat temu. Postaci na mugolskich obrazach nie poruszają się, ani też nie potrafią mówić. Czarodzieje nadali im magiczne właściwości. W magicznych obrazach uwiecznione osoby poruszają się, wychodzą z ram i odwiedzają inne obrazy, na których goszczą. W taki sposób jest możliwy kontakt w dwóch różnych miejscach za pomocą pośrednika, którym jest osoba na danych dwóch egzemplarzach obrazu.

- zegary – magiczne zegary wcale nie służą do kontrolowania czasu. Jednym z typów magicznego zegara jest taki obiekt, który na tarczy ma krążące planety i 12 wskazówek. Taki zegarek jest przydatny w astrologii, ponieważ wskazuje ułożenie planet, ale także jest doskonałą ozdobą. Posiadaczką innego typu zegara jest pani Weasley. Jej egzemplarz pokazywał co robią dani członkowie rodziny. Na tarczy widniały napisy: praca, dom, szkoła, podróż czy śmiertelne zagrożenie. Zegar Molly miał 9 wskazówek – każdą przyporządkowaną każdemu członkowi rodziny. W ten sposób pani Weasley wiedziała, co dzieje się z członkami jej rodziny.

- radio – magiczne radio różni się od mugolskiego tylko i wyłącznie tym, że strojenie i zmienianie kanałów wykonuje się za pomocą różdżki. Z przygód Harry’ego Pottera znane są nam dwie stacje: CRR (Czarodziejska Rozgłośnia Radiowa) i Potterwarta (radio konspiracyjne).

- czasopisma – mugolskie czasopisma różnią się od magicznych tym, że obrazki tam nie poruszają się, a artykuły trzeba czytać samodzielnie. Niestety nie usłyszymy tam głosu zrzędzącej Rity Skeeter, czy innego redaktora. Wśród magicznych czasopism możemy wymienić Proroka Codziennego, Żonglera, Czarownicę i wiele innych, również popularno-naukowych magazynów dla czarodziejów.


Podręcznik opracowany przez Perkinsa del Alpakę wyłącznie na potrzeby nauczania na Uniwersytecie Nauk Magicznych. Zabrania się powielania w częściach lub w całości.
HTML by Maximilian Verde