Podręcznik do Czarnej Magii kl. 2.

 

 

Podręcznik do CM ver. 2.0

 

Wydawca: Londyn. Esy i Floresy.






 


Spis treści

Dział I
1. Eliksiry czarnomagiczne

2. Antidota
3. Sekty - stowarzyszenia czarnoksiężników?
4. Sataniści
5. Aztekowie


Dział II
1. Dżinny

2. Diabeł
3. Olbrzymy i trolle
4. Mowa węży
5. Najważniejsze postacie czarnomagiczne XX w.


Dział III
1. Demonologia

2. Nekromancja
3. Egzorcyzm
4. Legilimencja





1. Eliksiry czarnomagiczne



Odpadanie kończyn i zanik kości

Składniki:
- 20 dek. Sproszkowanych skrzydełek nietoperza;
- jeden ogon jaszczurki stepowej;
- 4 nogi pajęcze;
- wyciąg z soku mandagory;
- szczypta sproszkowanej skórki ropuchy jadowitej;
- włos ofiary;
- paznokieć szczura;

Sposób przygotowania:
Do kociołka z 24 karatowego złota wlać wyciąg z soku mandagory i doprowadzić do wrzenia, dosypać 20 dek. Sproszkowanych skrzydełek nietoperza i dodać 2 nogi pajęcze.
Odstawić na 4 noce.
Potem wymieszać i zagotować. Powoli, mieszając dodawać posiekany ogon jaszczurki stepowej, następnie wrzucić cały paznokieć szczura. Pozostawić do wystygnięcia następnie wrzucić włos ofiary szczypta sproszkowanej skórki ropuchy jadowitej dodać 2 nogi pajęcze. I dodać 5 łyżek do potrawy spożywanej przez ofiarę.

Eliksir śmierci
Składniki:
- 6 liści Tojadu żółtego;
- wyciąg z soku mandagory;
- 5 gm. Oczu żuka;
- 2 gm skrzeku ropuchy;
- 1 kijanka żaby bagiennej;
- ogon szczura;
- wyciąg z Błotnicy;
- 1pająk;
- żółć pancernika;

Sposób przygotowania:
Żółć pancernika zmieszaj z sokiem mandagory i wrzuć 5 gm oczu żuka. Zagotuj. Powoli dodawaj skrzek a następnie liście Tojadu. Dodaj posiekany ogon szczura o raz wyciąg z Błotnicy. Niech wywar ostygnie. Potem wżóć pająka i kijankę. Mieszaj aż eliksir uzyska przezroczysty kolor i smak wody.
By uśmiercić osobę każ jej wypić eliksir w całości.




2. Antidota



Trucizna (łac: venenum validum") od wieków była używano trucizn jako cicha metoda śmierci. Truto od zawsze. Nawet mugole używają do tej pory prymitywnych trucizn do trucia innych mugoli lub zwierząt. Na trucizny istnieją różne antidota.

Np. Antidotum na odpadanie kończyn i zanik kości

Składniki:
- 12 par oczu pająka;
- wyciąg z Flinji;
- żabia noga;
- szczypta proszku z futra gronostaju;
- krew ośmiornicy;
- posiekane dżdżownice;
- posiekany korzeń imbiru;
- prawa noga węża;

Sposób przyrządzania:
Najpierw wlać wyciąg z Flinji następnie zmieszać z krwia ośmiornicy i dodac posienaka nogę węża. Gotować tak długo aż noga rozpuści się. Natępnie dodac oczy pająka oraz korzeń imbiru. Powoli wsypać sproszkowane futro gronostaja oraz posiekane dżdżownice i żabia nogę po godzinie antidotum jest gotowe. Podawać 3 łyżki co godzinę osobie która została zatruta.




3. Sekty - stowarzyszenia czarnoksieznikow?



Niektórzy ludzie uważają sekty za stowarzyszenia czarnoksiężników. Dlaczego tak się dzieje? I czym w rzeczywistości są sekty, a czym stowarzyszenia czarnomagiczne?

Sekta (od łac. secta - kierunek, droga, postępowanie, zasady, stronnictwo, nauka, od sequi - iść za kimś, postępować, towarzyszyć lub łac. secare, sectare - odcinać, odrąbywać, odcinać się od czegoś) - pierwotnie określenie grupy wyznawców, których poglądy religijne są przez tradycyjne Kościoły uznane za niezgodne z oficjalną, dominującą doktryną. Współcześnie termin kontrowersyjny (według jego przeciwników będący elementem pseudonauki), nie uznawany przez niektórych religioznawców, używany między innymi przez chrześcijan w odniesieniu do mniejszości wyznaniowych, m.in. które oddzieliły się od macierzystej organizacji wyznaniowej i które z uwagi na stosowane przez nie metody uważają za niebezpieczne.
Sektę, według definicji encyklopedycznej, charakteryzuje zespół wybranych cech, które często uznawane są za negatywne przez oficjalne instytucje państwowe lub religijne, m. in. autorytarne sprawowanie władzy przez przywódcę sekty, traktowanie członków sekty w sposób instrumentalny przez jej kierownictwo, łączenie celów politycznych i ekonomicznych (czerpanie korzyści materialnych z działalności sekty przez wybrane osoby lub grupy osób) z celami religijnymi lub parareligijnymi, brak samokrytycyzmu, dążenie do uniezależnienia się od uznawanych przez społeczeństwo czynników kontroli (np. rodzina lub media).

Powyżej znajduje się definicja sekty. A poniżej definicja stowarzyszeń czarnoksięskich.

Stowarzyszenie czarnoksiężników - stowarzyszenie, którego członkowie zgłębiają Czarną Magię. Stowarzyszenie to nie ma żadnego podłoża religijnego, tylko czysto naukowe.

Zwróćcie uwagę na ostatnie zdanie. Sekta to stowarzyszenie pseudo religijne, a stowarzyszenie czarnoksiężników to stowarzyszenie naukowe.




4. Satanisci


Satanizm -System obejmujący przekonania i praktyki, nie mające granic. Satanistycznymi określa się różne wyznania religijne, których członkowie rzeczywiście czczą różnie rozumianego Szatana. Wiąże się je z różnymi praktykami pseudo-satanistycznymi, czy wreszcie stosuje jako pejoratywny epitet wobec wyznawców innych kultów.

Satanizm to kult szatana, który jest ucieleśnieniem zła. Podstawy satanizmu wykluczają jednak istnienie jakichkolwiek bóstw. Satanista za jedynego Pana uważa samego siebie. Swoją filozofię i życie opiera na inteligencji, własnym rozumie i racjonalności. Satanizm uznaje magię i okultyzm, jako nie wyjaśnione (jeszcze - wg doktryny) przez naukę zjawiska związane z umysłem. Obecnie nazywa się ją satanizmem racjonalnym.

Nauka prowadzona głównie przez Kościół chrześcijański- głównie katolików w XIX, XX i XXI wieku zniekształciła znaczenie tego słowa, głosząc, że sataniści czczą biblijnego szatana mówiąc "Ojcze Nasz" wspak, składając krwawe ofiary, rytualnie gwałcąc dzieci lub mordując się nawzajem. Ten rodzaj praktyk jest stosowany głównie przez młodzież, która uznaje go za część rytuału satanistycznego.

W praktyce z uwagi na brak bóstwa satanizm przypomina odmianę ateizmu niż inną religię. Termin "satanizm" upowszechnił się w drugiej połowie XIX wieku w wyniku wzrostu zainteresowania okultyzmem.

Ten rozdział pokazuje, że sataniści to również czarnoksiężnicy. Jak dowiedzieliście się w pierwszej klasie, czarnoksiężnik to człowiek zgłębiający Czarną Magię, niekoniecznie musi on służyć siłom zła (ale może). To jest właśnie przykład czarnoksiężników, którzy 'zeszli na złą drogę'. To może wydawać się śmieszne, jednak jest prawdą. Te rytuały, które odprawiają, poznacie w 3. klasie.




5. Aztekowie



Aztekowie przejęli wierzenia wcześniejszych cywilizacji, uzupełniając je wiarą w swojego plemiennego bożka Huitzilopochtli (Uitsilopocztli, Vitzilopochtli, Huitzipustli).

Jako pierwsi zaczęli wznosić budynki, modły, ofiary dla bogów, w jakimś celu. Cele te były różne (Niekiedy też dobre), Ale częściej wykorzystywano przychylność bogów do rzucania klątw. Aztekowie opanowali sztukę którą nazwali Imashi (udoskonaloną i nazwaną Voo Doo) dążącą do opanowywania ludzkich ciał, chodŸ nie koniecznie całkiem skuteczną (zaklęcie Imperio wynalazł w XVI w. czarnoksiężnik Vetohr opierając się właśnie na tajnikach sztuki Imashi).

Ciekawostką jest że narodowi Azteckiemu narzucano działania które władcy wykorzystywali do swoich planów, nie informując o tym ludu, łatwo mogli wmówić że kara śmierci dla ofiar była specjalnym działaniem dla przebłagania bogów za ich grzechy.





1. Dzinny



Dżinny kojarzyć się mogą z "Baśniami z Tysiąca i Jednej Nocy", gdzie rzeczywiście można je spotkać w wielu z przedstawionych tam historii. Są to potężne duchy Wschodu, związane z Arabią i islamem oraz staroarabskimi wierzeniami... Pochodzenie dżinnów nie jest do końca jasne. Według jednej wersji, są one jednymi z trzech rodzajów inteligentnych istot stworzonych przez Boga (oprócz aniołów i ludzi). Inni widzą je jako postaci stworzone z czystego płomienia, pozbawionego dymu; kolejne wersje wywodzą je od Lucyfera. Były to istoty śmiertelne, ale nie działała na nie zwykła broń - trzeba było zastosować specjalne metody.
Jedno jest pewne : dżinny to duchy pustyni, dysponujące wielką mocą ponadnaturalną, przyjazne lub (częściej) wrogie człowiekowi. Dobre były sługami Boga i pomagały ludziom - zwłaszcza prorokom; czasem dolatywały nawet do Nieba i po podsłuchaniu rozmów o przyszłości podpowiadały ją magom i wróżbitom. Podobno na polecenie Salomona i Dawida wybudowały Piramidy oraz świątynię w Jerozolimie. Jednak złe dżinny potrafiły porywać piękne kobiety, napadać na bezbronnych podróżnych czy pożerać ludzi.
Ochronić się można było przed nimi za pomocą złotych i stalowych pierścieni. Przydatne były także przeróżne amulety; najczęściej robiono je z wilczych kłów i wypisywano na nich zielonym i czerwonym atramentem wersety z Koranu. Jednak dżinna nie można zaatakować bez uprzedzenia - trzeba go najpierw w imieniu Proroka poprosić, aby się wycofał i dopiero gdy odmówi, można go odpędzić.
W staroarabskich praktykach magicznych kapłani odprawiali rytuały, mające na celu nawiązanie kontaktu ze światem dżinnów, proszono je także o pomoc we wróżeniu i pielęgnowanie nieuleczalnie chorych. W czasach islamu większość tych praktyk została zakazana.

Dżinny w swojej naturalnej postaci ukazywały się jako niewyraŸne chmury lub słupy dymu Potem, w zależności od swojego humoru, potrafiły przyjąć postać człowieka, szakala, wilka, lwa, skorpiona lub żmii. Mogły też stać się niewidzialne; inną ich zdolnością była teleportacja - także innych ludzi i przedmiotów.
Duchy te, tak jak ludzie dzielą się na plemiona i rody, jednak występuje też kilka głównych "gatunków". Podział jest szczególnie wyraŸny wśród wrogich ludziom demonów - były to ifryty, ghule i sile.

Ifryt (afryt, efryt) był niezwykle złośliwym i niebezpiecznym duchem, jednym z najgroŸniejszych. Stawała się nim dusza człowieka nagle zmarłego i niepochowanego - najczęściej były to ofiary morderstw lub wojen. Ifryta można było go zabić, cytując odpowiedni werset z Koranu. Najpotężniejszym ifrytem był Marid, czatujący zwykle na rozstaju dróg.

Ghul to demon rodzaju żeńskiego, który pod postacią wiedŸmy, potwora lub człowieka czyhał najczęściej na cmentarzach lub w opuszczonych ruinach. W wierzeniach ludowych ghule zaliczone były do dżinnów, ale teologia islamu uznaje wiarę w nie za przesąd, co zostało potwierdzone przez Mahometa.
Podobno kiedy anioły zbuntowały się przeciwko Allachowi, zostały zrzucone z nieba i porażone spadającymi gwiazdami. Niektóre spłonęły, inne wpadły do wody i stały się krokodylami, zaś te, które trafiły na ląd, zamieniły się w ohydne ghule. Według innych wierzeń ghule powstały ze związku szatana z kobietą stworzoną z ognia.
Nazwa pochodzi od arabskiego "ghala", oznaczającego "chwytać, łapać".

Sila była starą wiedŸmą, zamieszkującą pustynię. Ta kobieta-dżinn porywa ludzi, aby ich pożreć - a czyni to pod postacią wielbłąda o ludzkiej twarzy i rękach. Można ją zniszczyć wypowiadając formułę Allah Akbar (Bóg jest wielki).

Człowiek mógł zapanować nad dżinnem uwięziwszy go w magicznym pierścieniu lub mosiężnej lampie. Schwytany w taką pułapkę demon mógł tylko czekać, aż na jego więzienie trafi jakiś podróżny i potrze lub rozbije lampę - gdyż pomimo całej swojej magii i mocy, dżinn nie umiał sam się uwolnić. Jeśli jego zbawca był wystarczająco potężny, mógł wymusić na demonie spełnienie trzech życzeń; jeśli nie - rozwścieczony uwięzieniem duch wyładowywał na nim swój gniew.

Władcą złych dżinnów był Iblis (czasem Eblis), mitologiczny odpowiednik Lucyfera. Demon ten, nazywany przedtem Azazel, zbuntował się przeciwko Allahowi gdy ten nakazał mu oddać cześć stworzonemu właśnie Adamowi. Azazel odpowiedział: "Stworzyłeś mnie z ognia, zatem czemu mam szanować stworzenie ulepione z prochu?". Rozgniewany Allah przemienił go w Iblisa, ojca pięciu diabłów. Byli to: Awar - demon lubieżności, Dasim - wróg zgody i pokoju, Zalambur - patron oszustw handlowych, Tir - sprawca śmiertelnych wypadków i Sut - ojciec kłamstwa.

W naszym języku słowo "dżinn" jest czasem używane zamiennie ze słowem "geniusz". Arabskie słowo "jinni" było także Ÿródłem łacińskiego "genius" (oprócz fonetycznego "dżinna". "Genius" oznacza duch opiekuńczy, duch miejsca - a w mitologii rzymskiej Geniusz to już duch opiekuńczy każdego mężczyzny, powstający w chwili jego narodzin. Był to także talent, zdolność do tworzenia oryginalnego piękna, kreatywna cząstka duszy (patrz "potoczne" znaczenie słowa "geniusz" w języku polskim). To z kolei pasuje do jeszcze jednej, staroarabskiej teorii, według której każdy poeta ma swojego dżinna, zsyłającego mu natchnienie.

Mimo że dżinny były tworem staroarabskich wierzeń jeszcze sprzed islamu, religia ta w pewnym stopniu zaaprobowała wiarę w ich istnienie - jednak zakazane zostały wszelkie praktyki magiczne, mające na celu skontaktowanie się z nimi. Nieprzyjazne mogły być personifikacją nieprzyjaznych człowiekowi sił natury, natomiast dobre - pierwiastkiem równoważącym zło.





2. Diabel


Diabeł (gr. diábolos - oskarżyciel, oszczerca) - w judaizmie i chrześcijaństwie ogólna nazwa złych, upadłych aniołów; inne określenia: szatan, demon.

W demonologii judaizmu i chrześcijaństwa oraz satanologii średniowiecznej diabły tworzą hierarchię i są upostaciowione.

Diabeł jako pojęcie pojawia się w tych religiach i wierzeniach, których panteon jest bipolarny, spolaryzowany na przeciwstawne sobie, walczące ze sobą dominia i w których dokonało się przejście od religii mitologicznej do soteriologicznej (kiedy pojawia się pojęcie zła moralnego). Według niektórych naukowców pojęcie diabła pojawiło się w chrześcijaństwie i islamie poprzez judaizm z wierzeń starożytnego Iranu .

Według Biblii diabeł to upadłe stworzenie duchowe, które sprzeciwiło się Bogu, a jego celem jest utworzenie swojego królestwa na ziemi. Nie jest jednak równy Bogu, gdyż został przez niego stworzony. Nie należy go więc traktować jako "złego boga". W manicheizmie, zwłaszcza w doktrynie katarskiej, uważa się zaś, iż świat jest domeną diabła i jest on władcą materii; z tego powodu jest ona zła, świat duchowy i sam Bóg znajdują się poza materią, są więc wolne od wpływu diabła, zatem dobre.





3. Olbrzymy i trole


TROLL - istota o małym mózgu, którą rządzi instynkt samozachowawczy. Skóra jego pokryta jest śluzem oraz szarymi włoskami. Troll wydziera okropny fetor. W ręce dzierży maczugę - jego największa broń. Samce trolli żyją samotnie w łańcuchach górskich, a samice z młodymi w stadach liczących około 200 dorosłych trollic oraz 30 młodych trolli. Na pokonanie trolla jest jeden sposób. Grupa czarodziei musi naraz skierować przeciw trollowi zaklęcie obezwładniające.

OLBRZYMY -maja wyższy poziom inteligencji niż trolle, (poziom 4-letniego dziecka), jednak również są bardzo łatwe do przekupienia i dają się bezwiednie wykorzystywać. Olbrzymki nie są dobrymi matkami - nie są opiekuńcze. Olbrzymy jako gatunek nie przywiązuję się do bliskich. Olbrzymy mierzy od 3 stóp wysokości do 5. Nie ma zaklęcia pokonującego olbrzymy jeżeli chce to zrobić jedna osoba. Potrzebna jest grupa czarodziejów podobnie jak przy trollach.





4. Mowa wezy


Powszechnie uważa się że Język Wężów jest tylko dla wybranych. Czarnoksiężników charakteryzuje również ta umiejętność. Jednak to nieprawda. Można nauczyć się posługiwania tym językiem. Wiele potężnych czarnoksiężników umiało władać tym językiem i dodawało im to respektu. Ty również możesz się go nauczyć (więcej inf. w księdze "Z WĘŻEM ZA PAN BRAT - CZYLI JAK SYCZEĆ" autorstwa Gravis McCollins).

Alfabet w mowie węży
A - sysys
B - sysss
C - sasys
D - sysasy
E - ssss
F - ssyssy
G - ksysys
H -osksy
I - syk
J -ksssy
K - ssyyaa
L - suksyy
M - kasssss
N - saaaas
O - ssyyysskkkk
P - syksy
R - saa
S - assss
T -ssssak
U - ksyksyksy
W - saksakssss
Z - sasasasy
X - ssuuuusss






5. Najwazniejsze postacie czarnomagiczne XX w.


Fiodor Salvalez II Okrutny - przywódca podczas powstania olbrzymów. Poprowadził do zwycięstwa nad krasnoludami najbardziej agresywne olbrzymki europy zachodniej. Używając zaklęć niewybaczalnych uśmiercił oraz zmusił do poddania się wielu krasnoludów z ziem Sawiryjskich (dzisiejsze tereny Francji).

Trauma Szurman - czarownica ta wraz z grupą elfów z Glandez zajęła zamek Henkwart. Oraz torturowała zakładników zaklęciem "dolor" (łac: ból) oraz zaklęciem niewybaczalnym "Cruciatus". Zamknięta w Askabanosie na dożywocie.

Frodo Eternit - wynalazca wielu eliksirów czarnomagicznych np.: Odpadanie kończyn i zanik kości, oraz antidotum na nie. Nagrodzony magiczn angrodą Skobla w roku 1924.

Bartosz Igielnik - uznany za najwybitniejszego znawcę czarnej magii XXw. M.in. pokonał Wampiry z Ruminii, uśmiercił upiora z Komodo.





1. Demonologia


Demonologia - (łac. daimon - demon, logos - nauka; nauka o demonach)

Demonologia to nauka zajmująca się poznawaniem istoty demonów, ich życia, zachowań.

Naukowo:
Część doktryny religijnej dotycząca istot, mocy i sił, które zajmują pośrednią pozycję między bogami (Bogiem) a ludŸmi, czyli demonów (jak np. w religii chrześcijańskiej: diabłów). W religioznawstwie demonologia to składowa część doktryny religijnej, podejmująca zagadnienia genezy demonów, ich charakteru oraz istoty, a także znaczenia w danym systemie religijnym bądŸ mitologicznym, zajmująca się również związanymi z nimi kwestiami eschatologicznymi, jak również jest to dział etnografii i historii religii poświęcony badaniu wyobrażeń o demonach, ich przedstawieniom w kulturze itp. Przez wielu bywa mylona z nurtami okultystycznymi i im podobnymi używającymi demonów do własnych celów, czyli z szeroko pojętą demonolatrią lub demonomancją. Według wielu podziałów jednym z działów demonologii jest angelologia, czyli nauka o duchach dobrych, choć oryginalnie (w teologii chrześcijańskiej) nie jest ona z demonologią wiązana.





2. Nekromancja


Nekromancja (gr. nekromanteía) to forma praktyk magicznych, w której czarujący - nekromanta - przyzywa duchy zmarłych w celu poznania przyszłości lub celach własnych (np.usług). Słowo nekromancja pochodzi od greckiego ?????? nekrós - martwy. Jednakże, od średniowiecza zwyczajowo łączy się nekromancję z Magią Ziemi oraz przyzywaniem demonów (zobacz też: demonologia). Obrzędy nekromantyczne często nazywa się eksperymentami.

Nekromancja. Najmroczniejsza dziedzina magii. Jedna z najgorszych plag Znanego świata. Jej adepci kryją się w mroku, uciekając przed bezlitosnym prawem. Słudzy Morra i niemal wszystkich innych bogów staroświatowego panteonu podążają za każdym ich śladem. Niemała musi być zaiste przyczyna, dla której zwykli niegdyś ludzie decydują się na taką drogę... a jednak nekromancja wciąż przyciąga do siebie nowych magów. Widmo śmierci ich nie powstrzymuje. Przeszłość i teraŸniejszość tych ludzi okryte są od zawsze mgłą tajemnicy.

O początkach nekromancji wiemy niewiele. Jednak te księgi, postacie i wydarzenia, które są nam dziś znane, pozwalają zobaczyć niejedną oznakę wielkiego wpływu mrocznych magów na dzisiejszą postać Starego świata. Szczególne piętno wycisnął na nim najsławniejszy spośród nich - Nagash. Nauczony mrocznej magii w Arabii przez grupę ciemnych elfów, dwa tysiące lat przed powstaniem Imperium, stał się jednym z najpotężniejszych ludzkich magów w całej historii Znanego świata. Niemal cała znana dzisiaj ludziom magia nekromantyczna pochodzi właśnie od niego. Był również jednym z nielicznych, którzy odważyli się na wykorzystanie w magii siły czystego spaczenia. Dzięki niemu wygnany ze swej ojczyzny Nagash stworzył armię ożywieńców, którzy wznieśli jego osławioną fortecę Nagashizzar nad brzegami Kwaśnego Morza. Po niezliczonych wojnach i zdradach nekromanta został w końcu pokonany, ale jego imię wciąż wymawiane jest z trwogą - przez tych, którzy jeszcze je pamiętają.





3. Egzorcyzm


Egzorcyzm (łac. exorcismus) - obrzęd poświęcenia mający na celu uwolnienie człowieka, zwierzęcia, miejsca lub przedmiotu od wpływu złego ducha.

W Kościele katolickim egzorcyzmem nazywany jest obrzęd liturgiczny mający na celu usunięcie bezpośredniego wpływu Szatana na osobę ew. (rzadziej) zwierzę, miejsce lub przedmiot w formie opętania, dręczenia lub zniewolenia. Egzorcyzmy w Kościele katolickim należą do sakramentaliów.

Egzorcyzm zwykły - inaczej: egzorcyzm prosty - (tylko w formie modlitwy) może być odprawiony przez każdego wiernego, na mocy otrzymanego sakramentu chrztu, gdy istnieje podejrzenie wpływu demonicznego (np. silna pokusa, nękanie, niepokojenie). W egzorcyzmie zwykłym wierny zwraca się do Boga z prośbą o uwolnienie od wpływu demona, lub też do świętego (zwłaszcza do świętego Michała Archanioła i Maryi - apokaliptycznych zapowiedzi ostatecznej klęski Szatana) z prośbą o wstawiennictwo u Boga. Przestrzega się jednak przed bezpośrednim zwracaniem się do demona.

Egzorcyzm jest również częścią innych obrzędów, zwłaszcza sakramentu chrztu. Rytuał sakramentu chrztu sprzed reformy liturgicznej po Soborze Watykańskim II zawierał potrójne egzorcyzmy katechumena, w tym użycie egzorcyzmowanej soli, wody i oleju. Obecnie rytuał chrztu zawiera pojedynczy egzorcyzm.





4. Legilimencja


Legilimencja (od łac. legere - czytać i mens - umysł) to zdolność magicznego penetrowania umysłu i odczytywania myśli. Czarodziej, który posiądzie umiejętność legilimencji potrafi odczytać myśli, uczucia i emocje ofiary. Sposobem na zabezpieczenie się przed penetracją umysłu jest sztuka oklumencji.

Legilimencja jest odłamem magii, której nie uczy się w Hogwarcie (przynajmniej na poziomie SUMów). Umiejętność ta pozwala wydobyć uczucia i myśli z umysłu jakiejś osoby. Dosłownie to słowo tłumaczy się jako 'czytanie w cudzych myślach', ale ci, którzy praktykują legilimencję uważają to za naiwną interpretację tejże sztuki.

Legilimencja jest łatwiejsza, kiedy rzucający zaklęcie jest blisko fizycznie swojej ofiary i kiedy jest ona zrelaksowana, bez ochrony lub jest wyjątkowo wrażliwa. Kontakt wzrokowy jest często niezbędny, więc jest to bardzo pomocne dla korzystającego z legilimencji, bo może on werbalnie manipulować swoim celem i tym sposobem może łatwiej wykryć kłamstwo.




Podręcznik opracowany przez Emily Carter tylko i wyłącznie dla UNM.
®Wszelkie prawa zastrzeżone!

Edycja by Sandrine podczas Remontu Biblioteki