...



Podstawy Prawa Magicznego








Autor: Charity Riddle








Wydawca: Uniwersytet Nauk Magicznych, 2008 Hogwart











Spis treści



Wizengamot jako najwyższy sąd w świecie magicznym

W Ministerstwie Magii

Prawo i jego funkcje







Wizengamot jako najwyższy sąd w świecie magicznym



    Wizengamot to najwyższy sąd oraz szczególna forma parlamentu w świecie magicznym. Jego siedziba mieści się w gmachu Ministerstwa Magii, większość rozpraw ma miejsce w lochach znajdujących się na najniższych poziomach budynku. Wizengamot postrzegany jest przez niektórych wyłącznie jako organ sądowniczy i faktycznie, ważnym zadaniem rady jest orzekanie i wydawanie wyroków w sprawach czarodziejów, którzy złamali prawo. Jednak Wizengamot to nie tylko sąd. Jego kompetencje są znacznie bardziej rozległe. Pełni on bowiem rolę parlamentu, rozsądzającego czy dekrety przedstawiane przez kolejnych Ministrów Magii powinny wejść w życie czy nie.

    Sąd założony jeszcze za kadencji Flamera, który przy pomocy nowego kodeksu karnego czarodziei miał ich skazywać za złe postępowanie do więzienia zwanego Azkaban, w którym mieli odbywać kary od 2 lat więzienia do dożywocia bądź śmierci za pomocą klątwy Avada Kedavra. Wizengamot składa się głównie z:

    Ministra Magii
    V-ce Ministra Magii
    Dyrektora z Departamentu Prawa i Łamania kodeksu przez nieletnich czarodziei
    Protokulanta Ławy przysięgłych (20 osób)
    Prokuratora Sędziów biegłych (40) i pozostałych sędziów ( 123 osoby).

    Czyli w sumie Wizengamot składa się z 208 osób. Wizengamot skazał już ponad 1 900 867 osób za złamanie prawa od początku swojego istnienia.

    Skąd wywodzi się Wizengamot?

    Jest on zadziwiająco podobny do Witenagamotu czyli legendarnej rady, składającej się z możnych i wpływowych osób, stanowiących głos doradczy Króla w Anglo-Saksońskiej Anglii. Sama nazwa "Wizengamot" wywodzi się od słów "witan", "wise man" oraz "counsellor" czyli mądry człowiek, doradca i "gemot", "assembly" czyli gromadzić się, zbierać. Połączenie tych słów wyjaśnia nam prawdziwą istotę Wizengamotu, jest to zgromadzenie mędrców.

    Kto może zostać członkiem rady?

    Odpowiedź na to pytanie jest niejasna. Wiadomo, że Wizengamot skupia jednostki wybitne, o nieposzlakowanej opinii. Ich autorytet jest bezsprzeczny. Jednak dobór członków, zwanych sędziami, nie jest do końca jasny. Wydaje się, że pewna kontrolę nad selekcją ma Minister Magii.

    Jak pracuje Wizengamot?

    W trakcie rozpraw i posiedzeń w sali, oprócz 15 członków sądu ubranych w odświętne szaty w kolorze śliwkowym ze srebrną literą "W" wyhaftowaną na piersiach po lewej stronie, zasiada również Minister Magii, Starszy Sekretarz Ministra i Szef Departamentu Niewłaściwego Użycia Czarów. Ich udział w procesach ma charakter nieoficjalny. . Funkcję Głównego Maga Wizengamotu sprawował, do 1996 roku z roczną przerwą, Albus Percivial Wulfric Brian Dumbledore. Rozprawy są krótkie, można powoływać świadków, którzy są przesłuchiwani przez sędziów, jednak w procesie nie uczestniczą adwokaci.

    Bycie członkiem Wizengamotu to niezwykle prestiżowa i odpowiedzialna rola, oto najbardziej znani członkowie zgromadzenia:

    Albus Percivial Wulfric Brian Dumbledore
    Cornelius Fudge
    Amelia Susan Bones
    Dolores Jane Umbridge
    Tiberius Ogden

    W tomie Harry Potter i Czara Ognia w myślodsiewni Dumbledore'a pokazanych jest kilka procesów takich jak popisowy proces Croucha Jr, Igora Karkarowa - w tym procesie, okazuje się jak Karkarowowi udało się wymigać dłuższej kary od Azkabanu. Kolejnym procesem pokazanym w IV tomie jest proces Ludona Bagmana, o którym Rita Skeeter podczas jednej z wizyt w Hogsmeade powiedziała Hermionie, że wie o Bagmanie takie rzeczy, że włosy by jej stanęły dęba. Sam Harry również staje pod Wizengamotem, w tomie Harry Potter i Zakon Feniksa za użycie Expecto Patronum wobec dementorów, by obronić Dudley'a. Wizengamot uniewinnił wtedy Harry'ego, chociaż uniewinnienie Harry'ego to było głównie dzieło Dumbledore'a, bowiem Korneliusz Knot chciał wyrzucić Harry'ego ze szkoły.






W Ministerstwie Magii



    Ministerstwo Magii zostało utworzone w XV w. n.e. W mieście, które do dziś nosi to samą mugolską nazwę, czyli Londyn. Zostało ono stworzone by podporządkować czarodziei i zwierzęta prawu, które musiało zaistnieć. Na początku gmach miał posiadać styl wczesno gotycki. Jednak by nie przerażać interesantów postanowiono zbudować go normalnie z cementu i betonu jak większość budynków. Pierwszym ministrem Magii był : Seamonus Flamer uzdolniony młody Auror działający na rzecz dobra i sprawiedliwości. Po kolei zaczął tworzyć rząd i zatrudniać pracowników, którzy wykonywaliby za niego większość pracy. I tak aż do dzisiaj ministerstwo posiada równe 180 000 pracowników oficjalnych i nieoficjalnych.

    Ministerstwo Magii czarodziejskie ministerstwo mające na celu ukrywanie świata czarodziejów przed mugolami.
    Podobnie jak mugole, świat czarodziejów również posiada swoich zarządców czy administratorów.
    Ministerstwo Magii podzielone jest na na kilkanaście departamentów, z których każdy ma do wypełnienia określone zadania; w Ministerstwie znajdują się m.in. Urząd Niewłaściwego Użycia Produktów Mugoli, Urząd Transportu Magicznego czy Biuro Aurorów. Chociaż Ministerstwo Magii współpracuje z brytyjskim premierem, jest ono całkowicie niezależnym organem władzy i nie ingeruje w mugolską politykę. W pierwszy wieczór, tuż po wygranej w wyborach, do nowego premiera mugoli przybywa Minister Magii. Mówi mu o istnieniu świata czarodziejów i informuje go, że będzie zjawiał się u niego tylko gdy sytuacja po magicznej stronie będzie poważna, np. gdy Azkabanu ucieknie seryjny morderca.
    Liczba urzędników nieznana, wiadomo jednak, że w ochronie pracuje co najmniej 500 osób.

    Wiemy, że pierwszą panią minister magii była Artemizja Lufkin (1754-1825). Do 1981 roku pełniła tę funkcję Milicenta Bagnold. Zrezygnowała ze stanowiska, po "zwycięstwie" ministerstwa w I wojnie z Voldemortem. Zastąpił ją, Korneliusz Knot. Pełnił tę funkcję aż do 1996 roku. Zmuszono go do rezygnacji, po tym jak przez rok nie wierzył, że Voldemort się odrodził. Zastąpił go Rufus Scrimgeour. Został on zamordowany przez śmierciożerców. Na jego miejsce wstapił Pius Thicknesse, będący pod działaniem Imperiusa, rzuconym przez śmierciorzercę Yaxleya. Po jego śmierci w Hogwarcie, zastapił go czarnoskóry auror Kingsley Shacklebolt.

    Ministerstwo Magii znajduje się pod ziemią. By dostać się do niego, należy udać się do wybranej budki telefonicznej i wybrać 62442 na tarczy telefonu. Należy też podać nazwisko i cel przybycia. Otrzyma się wówczas przepustkę, po czym budka-winda zjedzie na poziom B8, gdzie znajduje się hol główny Ministerstwa Magii. W centrum holu głównego stoi Fontanna Magicznego Braterstwa, przedstawiająca parę czarodziejów, centaura, skrzata i goblina. Podłogą holu jest wypolerowana, lśniąca posadzką z ciemnego drewna. W ścianach znajdują się kominki, służące do podróży Siecią Fiuu. Na granatowym suficie znajdują się złote symbole, zmieniające się jak tablica ogłoszeń. Biura i pokoje Ministerstwa posiadają zaczarowane okna, za którymi pogoda jest dowolnie modyfikowana przez pracowników. Siedziba Ministerstwa składa się z kilku pięter, między którymi kursują windy. "Przesyłki miejscowe" czyli wiadomość pomiędzy poszczególnymi pracownikami kiedyś były przesyłane sowami, lecz po pewnym czasie zmieniono je na papierowe samoloty opatrzone odpowiednią pieczątką.

    Spis Wydziałów Ministerstwa Magii:

    • Podziemia:
      • Departament Tajemnic
      • Kongres Ministerswa Magii
    • Pierwsze piętro
      • Urząd Wizytacji
      • Komisja Zarządzania Animagów
    • Drugie piętro
      • Katedra Prawa Czarodziejów
      • Kwatera główna aurorów
      • Departament Przestrzegania Prawa (z urzędem Niewłaściwego Użycia Czarów)
      • Służby adminisracyjne Wizengamotu
    • Trzecie piętro
      • Departament Wypadków Magicznych
      • Czarodziejskie Pogotowie Ratunkowe
      • Kwatera Główna Amnezjatorów
      • Komitet Łagodzenia Mugoli
    • Czwarte piętro
      • Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami
      • Biuro Klasyfikacji Magicznych Stworzeń
      • Urząd Hodowli Eksperymentalnej
      • Urząd Łączności z Goblinami
    • Piąte piętro
      • Departament Edukacji Magicznej
      • Urząd Kontaktów Międzyszkolnych
      • Departament Współpracy Czarodziejów
      • Międzynarodowa Komisja Handlu Magicznego
      • Urząd Praw Czarodziejów
      • Biuro Brytyjskiego Przedstawiciela Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów
    • Szóste piętro
      • Departament transportu
      • Biuro Głównej Sieci Fiuu
      • Komisja Kwalifikacji Teleportacji
      • Urząd Świstoklika
    • Siódme piętro
      • Departament Kultury Magicznej
      • Departament Gier i Sportu
      • Zarząd Ligii Quidditcha
      • Urząd Patentów Magicznych

    Spis departamentów

    Departament Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów znajdowały się tam Międzynarodowa Komisja Handlu Magicznego, Międzynarodowy Urząd Prawa Czarodziejów, Biuro Brytyjskiego Przedstawicielstwa Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów. Głównym zadaniem tego wydziału było podtrzymywanie lub zaczynaniem dobrego kontaktu i współpracy z innymi czarodziejami z różnych krajów swiata. W IV tomie przygód Harry'ego Pottera dyrektorem owego departamentu był Barty Crouch, a po skończeniu Hogwartu (IV tom) pracę tam podjął Percy Weasley.

    Departament Tajemnic pracowali tam Broderyk Bode, Croaker, Augustus Rookwood. Ludzie pracujący w Depertamencie Tajemnic to tzw. Niewymowni, nikt nie wie czym się zajmują. Departament składa się z kilku sal, m.in.: Sali Przepowiedni i Sali Śmierci. Znajduje się tam również pokój który zawsze jest zamknięty. W tym pokoju znajduje się energia, której duże ilości znajdują się również w Harrym Potterze.

    Departament Magicznych Katastrof pracował tam Arnold Peasegood. Znajdowały się tam Czarodziejskie Pogotowie Ratunkowe, Kwatera Główna Amnezjatorów, Komitet Łagodzenia Mugoli.

    Departament Niewłaściwego Użycia Produktów Mugoli

    Departament Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami pracowali tam Amos Diggory, Cuthbert Mockridge i Dirk Cresswell. Znajdowały się tam Wydział Zwierząt, Istot i duchów, Urząd Łączności z Goblinami, Biuro Doradztwa w Zwalczaniu Szkodników.

    Departament Czarodziejskich Gier i Sportów pracowali tam Ludo Bagman i Berta Jorkins. Znajdowały się tam Siedziba Główna Brytyjskiej i Irlandzkiej Ligi Quidditch, Zarząd Klubu Gargulkowego, Urząd Patentów Absurdalnych.

    Departament Magii Eksperymentalnej

    Departament Przypadkowego Użycia Czarów

    Departament Transportu pracowała tam Edgecombe. Znajdowały się tam Biuro Główne Sieci Fiuu, Zarząd Nadzoru Miotlarskiego, Komisja Kwalifikacyjna Teleportacji, Urząd Świstoklików.

    Wydział Niewłaściwego Używania Czarów

    Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów zajmował się ściganiem i wymierzaniem kary czarodziejom, którzy wbrew prawu użyli czarów. W większości jego pracownicy łapali Śmierciożerców. Dawniej dyrektorem był Barty Crouch Senior, później Amelia Bones, a po jej śmierci - Pius Thicknesse. Pracowali tam Mafalda Hopkirk, John Dawlish, Nimfadora Tonks, Alastor Moody, Kingsley Shacklebolt, Artur Weasley, Rufus Scrimgeour, Williamson, Savage, Proudfoot, Perkins, a także Frank i Alicja Longbottom. Znajdowały się tam Urząd Niewłaściwego Użycia Czarów, Kwatera Główna Aurorów, Służby Administracyjne Wizengamotu, Biuro Niewłaściwego Użycia Produktów Mugoli,20-osobowa Brygada Uderzeniowa (zwalczająca bardzo niebezpiecznych kryminalistów, np. Syriusz Black(ostatecznie Syriusz Black nie jest kryminalistą).

    Biuro Wykrywania i Konfiskaty Fałszywych Zaklęć Obronnych i Środków Ochrony Osobistej






Prawo i jego funkcje



    Pojęcie prawa
    Pojęcie prawa ma wiele znaczeń, najczęściej rozumiemy go jako zbiór norm postępowania na terenie danego kraju, ustalony przez władze państwowe z uwzględnieniem norm zwyczajowych. Według Celsusa (jurysty rzymskiego) Prawo jest tym, co dobre i słuszne. Pojęcie prawa można rozumieć na dwóch płaszczyznach: podmiotowej i przedmiotowej.

    Pojęcie prawa w znaczeniu podmiotowym to zbiór uprawnień jednostki, służący zabezpieczeniu jej interesów.
    Pojęcie prawa w znaczeniu przedmiotowym to zbiór norm prawnych norm postępowania, których naruszenie grozi sankcjami.

    Norma prawna
    Normy prawne (łac. norma reguła, przepis), wzór postępowania w danej sytuacji np. rodzice powinni zameldować dziecko po urodzeniu. W razie nie przestrzegania tej normy rodzicom grozi grzywna. Normy prawne zawierają nakaz, zakaz lub dozwolenie.

    Normy składają się z hipotezy, dyspozycji i sankcji.

    Hipoteza określa, do kogo jest kierowana (kto jest adresatem) oraz okoliczności, w których ma zastosowanie.
    Dyspozycja przez nakaz, zakaz lub dozwolenie określa zachowanie adresata.
    Sankcja zawiera konsekwencje prawne, w razie niedostosowania się do normy.

    Według innej teorii normy prawne składają się z dwóch różnych norm tj:

    Sankcjonalnej zawierającej hipotezę i dyspozycję.
    Sankcjonującej zawierającej hipotezę i dyspozycje będącą w rzeczywistości sankcją.

    Normy prawne mogą mieć różne rodzaje:

    Autonomiczne gdzie adresat i normodawca stanowią ten sam podmiot.
    Heteronomiczne gdzie adresat i normodawca to dwa różne podmioty.
    Indywidualne regulujące zachowanie imiennie konkretnego podmiotu w sytuacji jednorazowej.
    Generalne dotyczące wszystkich zainteresowanych.
    Nakazujące dyspozycja zawiera nakaz (np. nakaz skrętu w lewo).
    Zakazujące mdyspozycja zawiera zakaz (np. nie kradnij).
    Uprawniające dyspozycja pozwala wybrać sposób postępowania.
    Bezwzględnie obowiązujące należy się zastosować bez możliwości jakiegokolwiek wyboru.
    Względnie obowiązujące stosowane wówczas, gdy podmioty prawa innych reguł niż wyraża dyspozycja.
    Obowiązujące na obszarze całego państwa.
    Obowiązujące w określonym terenie.

    Przepis prawny

    Przepis prawny to podstawowy zapis ustawy lub rozporządzenia. Może występować w formie artykułu, punktu, podpunktu, ustępu, czy paragrafu. Z przepisów prawnych można odczytać normy prawa, choć nie są to jednoznaczne formy. Przykład przepisu prawnego nakazującego: art. 266 Przed przesłuchaniem świadka uprzedza się go o prawie do odmowy zeznań i odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań.

    Prawo naturalne a prawo stanowione

    Prawo naturalne (lex naturalis) to zbiór norm, które obowiązują całe społeczeństwo i władzę państwową bez względu na to, czy są one przez tą władzę ustanawiane i uznawane, czy nie.

    Prawo stanowione (ius civile) to zbiór norm, które zostały ustanowione przez organy państwowe, ustawodawcze, uwzględniając normy ogólne przyjęte w danym społeczeństwie. Państwo gwarantuje przestrzeganie tego typu prawa za pomocą przymusu. Prawo stanowione niektórzy określają jako prawo pozytywne, gdyż jest wolne od ocen moralnych i tylko jego należy przestrzegać.

    Relacje pomiędzy prawem naturalnym, a stanowionym (pozytywnym)

    Prawo naturalne

    Prawo jest ściśle określona wartością.
    Prawo wyraża dążenie do idei dobra, piękna, sprawiedliwości.
    Normy moralne są dane człowiekowi od Boga, wynikają z natury ludzkiej i zasad współżycia zbiorowości. Posiadają moc wiążącą.
    Zasady moralne powinny być podstawa przepisów prawnych.

    Prawo pozytywne

    Prawo jest ściśle określone leksykalnie.
    Większość nie widzi potrzeby oceny prawa z punktu moralnego.
    Norma moralna nie traci na ważności nawet gdy jest uznana za niesprawiedliwą i niemoralną. Norma traci swoją wagę i znaczenie dopiero gdy uchyli ją organ legislacyjny zgodnie z procedurami.
    W państwie istnieją zasady spisane w przepisach prawnych.

    Prawo pełni w państwie różnorodne funkcję zarówno wobec obywatela jak i wobec całej zbiorowości. Prawo reguluje życie polityczne, społeczne, gospodarcze i kulturalne w państwie, występuje również jako czynnik kontrolujący powyższe dziedziny.

    Funkcja regulacji życia społecznego (stabilizacyjna) prawo pozwala zapewnić obywatelom poczucie bezpieczeństwa w państwie. Eliminuje niepożądane zachowania. Utrwala istnienie ładu społecznego, gospodarczego, politycznego.
    Funkcja wychowawcza prawo kształtuje pozytywne zachowania wobec przepisów prawnych np. wobec przestrzegania przepisów ruchu drogowego, mówimy wówczas o charakterze prewencyjnym. Prawo pełni także funkcję resocjalizacyjną, kiedy zastosowana kara działa tak, że osoba, której to dotyczy nie jest skłonna pogwałcić istniejące normy prawne.
    Funkcja ochronna prawo ma za zadanie chronić te wartości, które są ogólnie przyjęte i ważne ze społecznego punktu widzenia.
    Funkcja dynamizująca prawo jest narzędziem zmiany różnych dziedzin życia np. prawo oświatowe regulujące przepisy związane z Nową Maturą.
    Funkcja dystrybucyjna prawo rozdziela dobra i ciężary, wynikające z funkcjonowania państwa np. przez podatki. Funkcja ta dotyczy szczególnie prawa cywilnego i administracyjnego.
    Funkcja represyjna prawo ma za zadanie określić wymiar kary za dokonanie przestępstw, działać odstraszająco na sprawców, a także realizować zasadę nieuchronności poniesienia kary za dokonane przestępstwo.
    Funkcja kontrolna prawo określa postawy jednostek, grup społecznych, narodu i instytucji państwowych. Wyznacza jakie postępowanie jest zabronione, a jakie nie.
    Funkcja kulturotwórcza prawo integruje ludność zamieszkującą na danym terenie np. działający zgodnie z prawem samorząd. Wpływa na kultywowanie określonych przez daną społeczność wartości. Znajomość przepisów prawnych określa poziom kultury np. politycznej danej zbiorowości. Prawo decyduje o ciągłości historycznej danego narodu i państwa.
    Funkcja organizacyjna prawo określa ramy działania władzy i organizacji publicznych.
    Funkcja gwarancyjna prawo wyznacza granice pomiędzy uprawnieniami państwa, a wolnością jednostki. Określa jakie zachowanie jednostki wobec państwa jest zabronione. Z drugiej strony wyznacza granice działania państwa wobec jednostki. Granice te stanowią istniejące normy prawne będące jedyną podstawą działania.

    Jednym z podziałów prawa jest podział na gałęzie przez uwzględnienie metody regulacji.

    Prawo cywilne reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie. (cywilnoprawna metoda regulacji).
    Prawo pracy reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
    Prawo karne jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
    Prawo administracyjne reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).

    System prawa danego państwa oznacza całokształt obowiązujących w określonym czasie przepisów prawnych tego państwa, uporządkowanych wg przyjętych kryteriów. Bardziej ogólnie można system prawny określić też jako uporządkowany zbiór norm prawnych.

    Praworządność zasada przestrzegania prawa przez organy państwa.

    Pojęcie praworządności, według dominującego stanowiska nauki prawa, dotyczy wyłącznie przestrzegania prawa przez organy władzy publicznej, natomiast nie odnosi się do zachowań obywateli. Wiąże się ono z kwalifikacją prawną władczych działań organów władzy, zarówno w sferze stanowienia, jak i stosowania prawa.

    Konstytucja (od łac. constituo,-ere - urządzać, ustanawiać, regulować) - akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, który zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie.

    Trójpodział władzy to podział sfer funkcjonowania państwa, spopularyzowany przez francuskiego myśliciela oświecenia, Monteskiusza. Monteskiusz nie był twórcą koncepcji trójpodziału władzy, a więc mówienie o "monteskiuszowskim trójpodziale władz" jest błędem. Problemem rozdziału władz filozofowie zajmowali się co najmniej od czasów koncepcji Marsyliusza z Padwy, o ustroju mieszanym (rządach mieszanych) i suwerenności ludu, które to koncepcje miały duży wpływ na poglądy Monteskiusza.

    Wedle założeń Monteskiusza władza dzieliła się na:

    władzę ustawodawczą stanowioną przez parlament za pomocą uchwał, które tworzą prawo,
    władzę wykonawczą będącą w rękach króla/monarchy/prezydenta lub rządu, który wprowadza prawo w życie,
    władzę sądowniczą sprawowana przez sądy i trybunały, wydające wyroki na podstawie obowiązującego prawa.

    Ustrój polityczny ogólna nazwa dla dowolnej formy sprawowania władzy publicznej; zespół zasad dotyczących władzy publicznej w państwie, a także metod jej wykonywania. Zasady te określają przedmiot władzy państwowej, wytyczają zakres i główne kierunki aktywności państwa, oraz podstawowe prawa, wolności i obowiązki obywateli, precyzują formy i metody ich udziału w realizacji władzy państwowej. Ustrój polityczny może się opierać na zasadach określonych w dokumentach prawnych lub na tradycji. Współcześnie najczęściej określony jest konstytucyjnie.

    Absolutyzm polityczny to pogląd z dziedziny myśli politycznej, wg którego jest dobrze uzasadnione, by władza przysługująca jednemu człowiekowi lub grupie ludzi sprawujących ją w państwie przysługiwała im bez ograniczeń, przy czym ma się na myśli ograniczenia prawne, a czasem nawet moralne.

    Dyktatura (łac. dictare - dyktować) forma sprawowania rządów, którą najczęściej utożsamia się z reżimem autorytarnym, bądź totalitaryzmem. Znaczenie tego terminu zmieniało się przez wieki. W starożytnej Grecji, dyktaturę utożsamiano z tyranią, o której niejednokrotnie wyrażano się z szacunkiem i respektem (czasy panowania Pizystrata). Dyktatura istniała również w starożytnym Rzymie, gdzie dyktator był po prostu osobą, w ręku której skupiał się ogół władzy w sytuacji szczególnego zagrożenia.

    Demokracja ustrój polityczny, w którym źródło władzy stanowi wola większości obywateli, przy respektowaniu praw mniejszości. Gwarantem istnienia demokracji jest konstytucja.

    Komunizm (łac. communis - wspólny, powszechny) radykalny, lewicowy system ideologiczny, będący odmianą socjalizmu, negujący własność prywatną, zwłaszcza środków produkcji, oparty na idei walki klas, mającej doprowadzić do osiągnięcia sprawiedliwości społecznej.

    Republika (łac. res publica - dosł. rzeczpospolita) zgodnie z współczesną definicją ustrój polityczny, w którym władza jest sprawowana przez organ wyłoniony w wyniku wyborów na określony czas.






Podstawy prawa magicznego opracowane przez: Charity Riddle