...

SZKOŁA MAGII I CZARODZIEJSTWA





Standardowa Księga "Niewidzialność z Wyboru"







Wydawca: Ministerstwo Magii, Wydział Ksiąg Magicznych, 2007 Londyn











Spis treści



Wstęp

Magia fantastycznych stworzeń w tematyce niewidzialności

Krótka historia peleryny-niewidki

Zaklęcia umożliwiające stanie się niewidzialnym

Wpadki i wypadki na przestrzeni wieków

Kilka rad jak zniknąć i wrócić








Wstęp



    Odkąd historia pamięta czarodzieje, jak i ludzie nie magiczni, poszukiwali sposobów na to, by wizualnie zniknąć z pola widzenia innych ludzi. Badania prowadzone w miejscach niegdyś zamieszkiwanych przez pierwszych czarodziejów dowodzą, że już w Starożytności magowie i szamani potrafili wywołać niezwykłe zjawisko niewidzialności. Oczywiście Starożytne sposoby nijak się mają do ówczesnych metod, które są zdecydowanie prostsze i mniej zawodne jednak, że to dzięki naszym przodkom udało się odkryć podstawowe sekrety tajemnic "znikania". Zanim jednak doszło do pierwszych sukcesów musiało upłynąć wiele czasu. W II wieku p.n.e władca Egiptu wydał dekret zabraniający badań nad zjawiskiem niewidzialności po wypadku, w którym na zawsze zniknęło pół miasta. Stało się to na skutek próby sprawdzenia jednego ze swoich zaklęć niewidzialności naukowca, który próbował doprowadzić do tego, by zniknął stojący obok bramy głaz. Od tamtej pory badania na terenach zamieszkałych przez ludzi stały się zabronione. Do dzisiaj są spotykane skutki starożytnych zaklęć takich jak znikanie w tajemniczych okolicznościach w obrębie znanego zarówno czarodziejom jak i mugolom Trójkąta Bermudzkiego. Oczywiście osoby nie magiczne mają swoje teorie mówiące o tajemniczym ginęciu bez śladu i wypadków na tym obszarze jest coraz mniej. Jest jeszcze wiele miejsc, w których wszystko znika bez śladu, ale dzięki interwencji Ministerstwa Magii większość została naniesiona na mapy i omijania przez ludzi.
    W średniowieczu liczba wypadków znacznie się zmniejszyła, doszło do wielu wielkich odkryć, na podstawie których uczniowie badaczy opracowali pierwsze skuteczne zaklęcia niewidzialności. Z czasem zaklęcia niewidzialności dopracowano do perfekcji tak, że można było dokładnie wyliczyć miary wyznaczonego obiektu. Również w średniowieczu powstały pierwsze eliksiry niewidzialności, które dawały krótkotrwały efekt zniknięcia z oczu otaczających ludzi.
    W ciągu następnych wieków na światło dzienne wyszło wiele odkryć takich jak stwierdzenie,że niektóre magiczne stworzenia mają właściwości, które można wykorzystać w celu udoskonalenia sprzętów umożliwiających znikanie(więcej o tym w rozdziale 2-Magia fantastycznych stworzeń w tematyce niewidzialności).
    Na przestrzeni wieków zjawisko niewidzialności zostało doskonale zbadane i wykorzystane, ale niewykluczone jest że za pięćdziesiąt czy sto lat znane będą jeszcze liczne metody "znikania". Nie można powiedzieć żeby w naszych czasach nie zdarzały się nieprzyjemności związane z nieudolnymi próbami stania się niewidzialnym, towarzyszyły one ludziom od zawsze i nic tego nie zmieni. Pozostaje jedynie uważanie na to, co się robi i pozostawienie badań odpowiednim do tego osobom. Ministerstwo Magii zabezpieczyło większość obszarów zamieszkałych przez ludzi, ale i tak lepiej ostrożnie postępować z zjawiskiem niewidzialności.






Magia fantastycznych stworzeń w tematyce niewidzialności



    Czarodzieje magizoologowie bezustannie badają magiczne stworzenia w celu odkrycia, czy nie posiadają właściwości umożliwiających stanie się niewidzialnym. Do tej pory odkryto ich niewiele. Większość została objęta ochroną w celu masowego wyłapywania przez chciwych czarodziejów. Oto te stworzenia, które przyczyniły się do udoskonalenia dziedziny niewidzialności: Demimoz{Demiguise}
    Klasyfikacja Ministerstwa Magii: XXXX Demimoz spotykany jest na Dalekim Wschodzie, i to niezwykle rzadko, ponieważ zwierze w obliczu zagrożenia staje się niewidzialne i tylko wyszkoleni łowcy są w stanie je wytropić. Demimoz jest pokojowo nastawionym, roślinożernym zwierzęciem, przypominającym pełną wdzięku bezogoniastą małpę, o wielkich, czarnych i smutnych oczach, zazwyczaj skrytych pod szopą włosów. Całe ciało demimoza jest pokryte długimi, delikatnymi, jedwabistymi, srebrzystymi włosami. Skóry demimozów są bardzo cenne, ponieważ to właśnie z ich włosów przędzie się peleryny-niewidki.
    Leprokonus(nazywany czasem klaurikornem) {Leprechaun - Clauricorn}
    Klasyfikacja Ministerstwa Magii: XXX Chociaż inteligentniejszy od elfa i mniej złośliwy od dopka, chochlika czy bachanki, leprokonus jest wielkim psotnikiem. Spotykany wyłącznie w Irlandii, osiąga wzrost do sześciu cali i jest zielony. Sporządza sobie proste ubrania z liści. Leprekonusy jako jedyne pośród "karzełków" potrafią mówić, ale nigdy nie zażądały zmany swojego statusu zwierząt. Są żyworodne, żyją głównie w lesistych okolicach, ale lubią przyciągać uwagę mugoli i dlatego w mugolskiej literaturze dziecięcej występują prawie tak często jak elfy. Leprokonusy wytwarzają nadzwyczaj podobną do złota substancje, która ku ich wielkiej uciesze, znika po kilku godzinach. Żywią się liśćmi i wbrew krążącej o nich opinii, nie wyrządzają ludziom krzywdy. Zostały tutaj opisane, ponieważ substancja, którą wytwarzają odpowiednie dawkowana i wymieszana z odpowiednimi ingrediencjami daje wywar powodujący niewidzialność.
    Wsiąkiewka{Moke}
    Klasyfikacja Ministerstwa Magii: XXX Wsiąkiewka jest srebrno-zieloną jaszczurką,osiągającą do siesięciu cali długości i spotykaną w całej Wielkiej Brytanii i Irlandii. Może kurczyć się kiedy chce i w związku z tym nigdy nie została zauważona przez mugoli. Skóra wsiąkiewki jest wysoko ceniona przez czarodziejów. Wytwarza się z niej sakiewki i portfele, gdyż ten łuskowaty materiał reguluje tak samo na zbliżenie się obcego, jak reagował jego właściciel, dlatego złodziejom tak trudno znaleźć sakiewki ze skóry wsiąkiewki. Te magiczne stworzenie zostało tutaj przedstawione ze względu na to, że przez długi czas były prowadzone na nich badania ze względu na ich właściwości kurczenia się i dzięki temu odkryto, że jej pazury po skruszeniu umożliwiają nie tylko kurczenie się, ale także stawanie się niewidzialnym. Dzieje się to na skutek natarcia specjalną emulsją, której najważniejszym składnikiem są właśnie sproszkowane pazury wsiąkiewki.






Krotka historia peleryny-niewidki



    Czasem naprawdę szata czyni człowieka - wystarczy spytać kogoś, kto posiada pelerynę - niewidkę. To wielce przydatne widzenie, które zapewnia spowitej w nie osobie całkowitą niewidzialność, od setek lat pomagało bohaterom zapracować na swą reputację. Ideę odzieżowych akcesoriów gwarantujących niewidzialność można prześledzić wstecz aż do Greckiej mitologii. Hades, grecki bóg podziemi, posiadał cudowną "psią czapę", która każdego, kto ją wdziewał, czyniła niewidocznym (nie przez przypadek Hades oznaczał w starogreckim "niewidzialny").Taka czapka była bardzo pomocna w przechytrzaniu wrogów, toteż często pożyczały ją sobie inne mityczne postaci. Nosił ją młody Książe Perseusz, kiedy wyruszał do walki z Meduzą - potworem o wężowych włosach, a także Hermes podczas walki z olbrzymem Hippolitosem. Inne greckie podania mówią o pierścieniach, strzałach, a nawet o obłokach mgły, obdarzających godną pozazdroszczenia zdolnością stawania się niewidocznym. Natomiast w wiekach średnich rzecz czyniącą swego właściciela niewidzialnym pojawiła się w słynnym poemacie Pieść o Nibelungach. Ten dwunastowieczny epos, luźno oparty na kilku opowieściach z mitologii skandynawskiej mówi o potężnym magu, karle Alberyku, posiadającym tajemniczą czapkę (tarnekappe}, która swojego właściciela czyni niewidzialnym. Co więcej owo niezwykle odkrycie daje też swemu właścicielowi siłę dwunastu mężczyzn. Alberyk korzysta z pomocy ternekappe strzegąc podziemnego skarbu Nibelungów (rasy wszechpotężnych karłów),póki nie zostaje pokonany - i obrabowany z czapki przez wielkiego germańskiego bohatera, Zygfryda. Historię Alberyka i Zygfryda opowiada również znany dziwiętnastowieczny dramat muzyczny Pieśń Nibelunga Richarda Wagnera.
    Z początkiem osiemnastego wieku peleryny, opończe i płaszcze zapewniające niewidzialność były już standardowym rekwizytem europejskiego folkloru. Ma się rozumieć, że nie wszystkie peleryny - niewidki są sobie równe, jak na ubiór przystało, bywają w różnych rozmiarach i kolorach i wykonywane są z różnych tkanin. Niektóre peleryny - niewidki obdarzają właścicieli dodatkowymi umiejętnościami jak na przykład płaszcz - niewidka wyprodukowany w Irlandii zdolny jest unieść właściciela wszędzie, gdzie ten tylko sobie zażyczy.
    Jest wszelako jedna cecha, którą dzielą wszystkie peleryny - niewidki: otóż wszystkie one pozwalają swym właścicielom robić, co im się żywnie podoba, bez narażenia się na cudzy osąd albo odwet. od parabol.






Zaklecia umozliwiające stanie sie niewidzialnym



    Jak już było wcześniej powiedziane od niepamiętnych czasów czarodzieje starali się opracować zaklęcie, które umożliwiałoby im stanie się niewidzialnym oraz wprowadzenie w ten stań przedmiotów, zwierząt i innych. W historii zanotowano liczne wypadki związane z próbami wynalezienia tego zaklęcia, jak i nieudolnym udoskonalaniem go. W końcu jednak powstało ono i funkcjonuje do dziś.
    Zaklęcie niewidzialności jest znane na całym świecie, często używane w bankach i skarbcach by trudniej było osobom o złych intencjach znalezienie wartościowych rzeczy .W XV wieku stało się modne rzucanie zaklęcia niewidzialności w prywatnych domach by uchronić gospodarzy przed stratami materialnymi. Żeby móc ukryć dom pod stałym zaklęciem niewidzialności trzeba mieć licencje z Ministerstwa Magii gdyż często sprawiało to problemy. Również na rzucanie zaklęcia na większe magiczne stworzenia podlega licencji, regułę te wprowadzono w 1912 po tym jak hodowany w tajemnicy przez Edgara Rudeta niewidzialny smok wyrwał się z klatki i zanim hodowca zdołał użyć przeciwzaklęcia i powstrzymać smoka ten wyleciał poza obręby miasta i narobił szkód paląc pobliską wioskę. Na zaklęcie niewidzialności jest proste przeciwzaklęcie, które brzmi Aparecjum (Aparecjum znaczy ujawnianie). Zaklęcia niewidzialności nie należy mylić z zaklęciem znikania gdyż są to dwa odrębne zaklęcia i mają różne działania. Zaklęcie niewidzialności powoduje wizualne zniknięcie przedmiotu czy osoby, a zaklęcie znikania, Evanesco powoduje materialne zniknięcie.
    Oprócz zaklęć niewidzialności mamy jeszcze zaklęcia niewidoczności, które mimo tego, że wydają się mieć te same znaczenie mają różne skutki przy stosowaniu na przedmiotach. Otóż zaklęcie niewidzialności rzucone na przykład na rękawiczkę czy kamizelkę powoduje, że z miejsca staje się ona niewidzialna. Zaklęcie niewidoczności różni się tym, że garderoba zniknie dopiero wtedy, kiedy założymy ją na siebie. Zaklęcie te jest najczęściej stosowane przez magów - iluzjonistów, którzy nakładają na siebie taką garderobę i nagle okazuję się, że głowa czy ręka zniknęła. Oczywiście również i w tym przypadku należy zachować ostrożność gdyż niewłaściwie rzucone zaklęcie może spowodować, że nawet po zdjęciu ubioru niewidoczne części ciała nie ujawniają się. W takim przypadku należy się jak najszybciej zgłosić do uzdrowiciela, który może zdołać jeszcze naprawić nieudolne skutki zaklęcia.






Wpadki i wypadki na przestrzeni wiekow



    Tak jak było wspomniane we wstępie od początku zjawisko niewidzialności ciągnęło za sobą liczne wypadki i niepowodzenia. Jedne były błahe, inne tragiczne w skutkach. Oto kilka najważniejszych wypadków związanych z zaklęciem niewidzialności, eliksirami i niedokładnie sporządzonym znikającym ubiorem:
    1.Starożytny badacz zjawiska niewidzialności, Konstanto Arami w 172 roku p.n.e podprowadził do tego, że zniknęło pół Alarencji (patrz: wstęp). Władca Egiptu nie tylko skazał Arami'ego na karę śmierci, ale także zabronił badań na terenach zamieszkałych przez ludzi.
    2.W IV wieku p.n.e nieznany czarodziej utworzył Trójkąt Bermudzki, w obrębie którego znika wszystko, co się znajdzie w jego obszarze. Sprawca nie został wykryty, przypuszcza się, że stał się pierwszą ofiarą swojego dzieła i zniknął na zawsze. Przez setki lat zarówno czarodzieje jak i liczni mugole znikali w Trójkącie, teraz dzieje się to rzadziej, teren został naniesiony na mapy mugolskie i czarodziejskie i tylko nieliczni niezrównoważeni ludzi chcą na własnej skórze pokazać światu, że im uda się wrócić. Jak na razie nie zanotowano takiego przypadku, jednak Elin Booger, czarownica z Irlandii, na stałe niewidzialna utrzymuje, że wróciła z Trójkąta Bermudzkiego, a jej niewidzialność jest skutkiem zetknięcia się z tamtejszym klimatem. Opinia pani Booger nie została jednak potwierdzona gdyż uzdrowiciele uważają, że doznała trwałego urazu psychiki, kiedy nie była w stanie przywrócić sobie wizualnej obecności.
    3.W 1539r. wędrowiec podający się za wielkiego maga, który odkrył wywar nieśmiertelności, który umożliwiać miał także znikanie, kiedy tylko sobie się tego zażyczyło. W skutek czego naiwni ludzie wykupili wywar, włącznie z królem i władzami i zgodnie z poleceniem wędrowca wszyscy wypili miksturę o wschodzie słońca i bez wyjątków umarli, a ich ciała zniknęły po 2 dniach. Wędrowca w porę złapano i skazano na dożywocie.
    4.W 1817r. na skutek założenia szat niewidoczności
    zniknęło 68 osób, które zakupiły na bal stroje, które po 5 godzinach zniknęły wraz z ich właścicielami. Twórców schwytano i skazano na 50 lat.






Kilka rad jak zniknac i wrocic



    1.Pod żadnym pozorem nie kupuj zaczarowanych ubiorów znikania, jeżeli nie wiesz, czy wytwórnia ma licencje Ministerstwa Magii!
    2.Nie pozostawaj dłużej niż 12 godzin pod peleryną-niewidką. Nawet sprawdzone modele po tak długim czasie mogą wywołać niepożądane skutki!
    3.Nigdy samodzielnie nie próbuj rzucać na siebie zaklęć niewidzialności i niewidoczności!
    4.Nie pij eliksirów niesprawdzonych przez doświadczonych czarodziejów, nie przygotowywuj własnych ulepszanych mieszanek i nie dodawaj składników niewspółgrających z ingrediencjami eliksiru!
    5.Jeżeli nie masz doświadczenia nie próbuj samodzielnie pelerynek-niewidek i innych ubrań gdyż niewłaściwy splot może wywołać trwałe zniknięcie.
    6.Stosuj się do wszystkich punktów, jeżeli Ci życie miłe!






Treść by Ackland Knowles
Html by Preity Zinta
Tylko i wyłącznie do użytku UNM (hogwart.edu.pl)